tag:blogger.com,1999:blog-9625196477647469702012-02-10T21:31:26.208-07:00Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.comBlogger1641100tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-33623782217486193912012-02-08T17:50:00.005-07:002012-02-08T19:22:09.937-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-Ss0oaGS-EW4/TzMbVecCpAI/AAAAAAAABaA/XAgY0fyHfTY/s1600/2-8-2012%2Bmoon%2Bdaisies.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 372px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5706935208570430466" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Ss0oaGS-EW4/TzMbVecCpAI/AAAAAAAABaA/XAgY0fyHfTY/s400/2-8-2012%2Bmoon%2Bdaisies.JPG" /></a> <strong><em><span style="color:#000099;">...μάγισσα τ΄ άπλετου ουρανού, </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#000099;">για χρόνια με μαγεύεις σε μια γλυκειά ψευδαίσθηση</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#000099;">ότι συνομιλούμε... </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#000099;">Μαδώ τα ανθοπέταλα, τη γύρη μου σκορπίζω, </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#000099;">σ΄ένα φαφούτη άνεμο μετρώ τη δύναμή μου στα κουρασμένα δάχτυλα να σε ιχνογραφήσουν </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#000099;">για τις ξαγρύπνιες της καρδιάς... </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#000099;">κι ως τριγυρνώ τις νύχτες σε δρόμους ελικοειδείς, πόσο με περιπαίζεις... </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#000099;">μια στα δεξιά, μια στα ζερβά, ...πότε στην αγκαλιά μου... και μου μιλάς</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#000099;">με τη μορφή και της Σαπφούς τη γλώσσα, άλλοτε ρίχνοντας βουτιές σ΄άγρυπνα συννεφάκια, άλλοτε κρύβοντας φωλιές στα μαδημένα δέντρα...</span></em></strong><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-gZSX4QtXZmM/TzMa4sQWkiI/AAAAAAAABZ0/fadqrxEdxX4/s1600/1-19-2012%2Bearly%2Bfullmoon.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5706934714063295010" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-gZSX4QtXZmM/TzMa4sQWkiI/AAAAAAAABZ0/fadqrxEdxX4/s400/1-19-2012%2Bearly%2Bfullmoon.JPG" /></a> - ... <strong><em>Είναι φορές π΄αδιάφορη ακουλουθεί τον ήλιο, ερωτευμένη κι άχρωμη, πειθήνια στη τροχιά του, ξετρελαμένη με το φως και τ΄ουρανού το χρώμα </em></strong><br /><strong><em>μέχρι </em></strong><strong><em>που του ωκεανού τα σπλάχνα ανακατεύει στο ξέφρενο το πείσμα της...</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em>Κι ως άρχισαν τα χρόνια μου τους ώμους να βαραίνουν κι οι νύχτες να ταλαιπωρούν</em></strong><br /><strong><em>τις θύμησες της ήβης... αν δήθεν, αποφάσισα σωστά τις εκλογές μου και πόσο είμ΄ υπεύθυνη για κείνες που δεν πήρα... </em></strong><br /><strong><em>τουλάχιστον, για λύτρωση, μήνυμα δεν μου στέλνει...</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em>Το δε φαρμάκι των ετών πλημμύρισε στα στήθη, </em></strong><br /><strong><em>κι ούτε σπασμένα μάρμαρα θα κλάψουν την αλήθεια!</em></strong><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-rRsvJVNOM_c/TzMalYZoa4I/AAAAAAAABZo/4qWLsrquRi0/s1600/2-8-2012%2Bfar%2Bmoon.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 248px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5706934382315989890" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-rRsvJVNOM_c/TzMalYZoa4I/AAAAAAAABZo/4qWLsrquRi0/s400/2-8-2012%2Bfar%2Bmoon.JPG" /></a><strong> Μ<em><span style="color:#990000;">ε ματωμένα ενώτια, το δώρο του Φλεβάρη, κλεμμένα από διπλανή αυλή,</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">στο φράχτη ξαπλωμένα... σε στόλισα, </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">πρωτού κρυφτείς, κι απάντηση δεν δώσεις, </span></em></strong><br /><span style="color:#990000;"><strong><em>έστω, για τη συνήθεια, ... για της νυχτιάς τα μάγια...</em></strong></span><span style="color:#666600;"> </span><br /><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;"><span style="color:#000099;">Στον ύπνο μ΄επισκέφτηκε χθες βράδυ η Σελάνα! Το μάτι αινιγματικό, λίγο πριν βασιλεύσει! Κρύα η φωνή της, άχρωμη, σαν το ψυχρό της σώμα! </span></span></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;"><span style="color:#000099;">-Κοίτα! είπε, και χάθηκε... </span></span></span><br /><span style="font-size:130%;color:#000099;"></span><br /><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;"><span style="color:#000099;">Τ΄άνθος της μαργαρίτας γερμένο βαριανάσαινε στη παγωνιά της νύχτας!</span></span></span><br /><br /><p><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;"></span></span></p><br /><p><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;">Πάντα με την αγάπη μου,</span></span></p><br /><p><span style="font-size:130%;"><span style="color:#000099;">Υιώτα</span></p><br /><br /></span><br /><br /><br /><br /><strong><em>Τα </em></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-3362378221748619391?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-29735751580211013992012-01-29T23:09:00.002-07:002012-01-29T23:33:17.767-07:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-QBBtp9KmEro/TyY27xLDxjI/AAAAAAAABZc/XLwLV2F5XA4/s1600/red%2Blilies.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 288px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5703306378551215666" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-QBBtp9KmEro/TyY27xLDxjI/AAAAAAAABZc/XLwLV2F5XA4/s400/red%2Blilies.jpg" /></a> <strong><em><span style="color:#990000;">Στον κάλυκα ενός κρίνου</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">το φιλί μου άφησα,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">κι απομακρύνθηκα.</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#6600cc;">-Δειλή! μου απάντησε ήρεμα.</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#6600cc;">Αν σε ζάλισε το δυνατό μου άρωμα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#6600cc;">θα συμπέραινα την αντοχή που έχασες...</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#ffcc00;">Μα εσύ, ηλιαχτίδα απροσγείωτη,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffcc00;">νότες έγραφες στου βοριά το πεντάγραμμο,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#ffcc00;">συντροφιά με τις περαστικές πεταλούδες...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><span style="color:#666600;"></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#006600;">Καλή εβδομάδα και</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#006600;">Καλό μήνα,</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#006600;">Φίλες και Φίλοι μου!</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#006600;">Πάντα με την αγάπη</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#006600;">Υιώτα</span></div><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-2973575158021101399?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-86852302988645404512012-01-20T19:13:00.003-07:002012-01-20T19:34:32.019-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-wdGEnRNqmIA/Txof3N4mjjI/AAAAAAAABZQ/8jOonNYlGyA/s1600/1-19-2012%2Bwhite%2Bred.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 281px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699903311871118898" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-wdGEnRNqmIA/Txof3N4mjjI/AAAAAAAABZQ/8jOonNYlGyA/s400/1-19-2012%2Bwhite%2Bred.JPG" /></a> Δυο τριαντάφυλλα για... όσες και όσους με αγαπάτε!<br /><br /><div><br />(Τελευταίο! ακόμη μιλάει η Θάλεια:)<br />Ας κάνουν άλλη δουλειά την ημέρα, …κι άλλη τη νύχτα! …ο δικός μου, όμως, Δεν έχει ανάγκη! Και λεφτά έχει, και γνωριμίες έχει! (σκερτσόζικα, εννοώντας τον εαυτό της!). Δεν χρειάζεται να… δουλεύει πολύ, διότι η πολλή δουλειά τρώει …την ποίηση! Α! και ανεβάζει την πίεση!<br />Μαρίνα: - Βρε Θάλεια! Μιλάς λες και είναι ο ίδιος άνθρωπος που ήρθε και μούφερε τα γραπτά του… Εγώ, βέβαια, τον …είδα, μιλήσαμε… στάσου να σου τον περιγράψω μπας και βρούμε άκρη! Συμπτωματικά ψηλός… και καλοθρεμμένος, με ζωηρά μάτια και φρύδια φουντωτά… μα από μπούκλες; …υποφέρει, Θάλεια μου! Α! στα γρήγορα και κάτι άλλο: το σπουδαιότερο υποθέτω: μου ζήτησε συγγνώμη διότι ήρθε φαφούτης… - μου έφτιαξαν τη μασέλα κοντή και δεν μου μπαίνει!!! Μου είπε, προσπαθώντας να μη του πετάγονται τα… σάλια!!!<br />Θάλεια: - Δεν μπορεί! Δεν γίνεται! Μη με τρελαίνεις! Αφού θυμάμαι τα ποιήματά του! Αφού θυμάμαι τα …μαργαριταρένια του δόντια!<br />Μαρίνα: - μιας και μπλέξαμε… μου ορκίζεσαι πως αν σου πω κάτι δεν θα το πεις σε κανένα άλλο;<br />Θάλεια: - Βεβαίως! ΄Αλλωστε, εμείς οι δυο… την ίδια τέχνη κάνουμε… άρα είμαστε ομότεχνοι! …για λέγε… λέγε μου!<br />Μαρίνα: -Έχει, λέει, φυλάξει για ενθύμιο τη μασέλα της… πρώτης του φιλενάδας, μα… επειδή έχει κιτρινίσει από τα χρόνια, …δεν τη φοράει πια, και…<br />Θάλεια: - Σταμάτα! Αποκλείεται να το χωνέψω! Δηλαδή… θες να πεις πως είχε γραία φιλενάδα και του κληρονόμησε τη… α! παπά! Δεν συνεχίζω! Δεν δύναμαι… να διανοηθώ κάτι τέτοιο!!!<br />Μαρίνα: - Ναι, σου λέω! Έτσι μου είπε. Τώρα που μάζεψε …λίγα ψιλά… πήγε και παράγγειλε καινούρια μασέλα. Μα του την έφτιαξαν λίγο… στερημένη… όπως μου είπε. Έχει μάλιστα γράψει κι ένα ποίημα γι αυτό. Να, κοίτα, δεν ψεύδομαι!<br />Θάλεια: - (αρπάζει από τα χέρια της όλα τα χειρόγραφα, όρθια, φυλλομετράει…)<br />Η απονιά του φεγγαριού! </div><br /><div>Α! αυτό το ξέρω. Ο Κίτσος σμηνίτης! Αυτό, μοιάζει σαν του….<br />Μαρίνα: - (της το αρπάζει) Αυτό, μου υπεράρεσε! ( διαβάζει) </div><br /><div>Ο Κίτσος Σμηνίτης!<br />Κίτσιος βουνί ροβόλησε, στην πόλη εθεάθη.<br />Ο κόσμος τον εζάλισε κι ο Κίτσιος εβουβάθη.<br />Μα, έλα, ώρα πρωινή, Κίτσιος θυμήθει το… βουνί!<br />Παίρνει στρατί το τρίστρατο, και ποιος αητός τον φτάνει,<br />-γιατί στη πόλη οι κορασιές φορούν μισό… φουστάνι…<br />Αχ! Κάλιο οι βουνοπλαγιές, τα δάση, τα σπαρτά τους,<br />καλύτερα οι αγέρηδες και τα σφυρίγματά τους…<br />καλύτερα οι βλαχούλες τους στη βρύση του χωριού τους!<br />Της πόλης, πούναι η παρθενιά;<br />ανάκατα γίδια, αρνιά, και μερικούς… τοιούτους!<br />Στο ίσιωμα, ζαλίστηκεν Κίτσιος ο ερημίτης…<br />Τώρα, πετάει στα βουνά ανένταχτος… σμηνίτης!<br />Θάλεια: - (δειλά…) Δασκαλίτσα μου, ξέρεις, αυτό που διαβάζεις, μοιάζει σαν… υιοθετημένο! Βέβαια… δεν παίρνω όρκο… για να δω παρακάτω…<br />(φυλλομετρά) Γράμμα στον έρωτα! (Αυτό, το ξέρω απέξω κι ανακατωτά:!)<br />Έρωτα, Θεέ, Σατράπη, που με πέθανες μ΄αγάπη,<br />Πες μου ποιος θα μ΄ αναστήσει να του δώσω και… μπαξίσι!<br /></div><br /><div>Μαρίνα: - ...ο έρωτας δεν είναι θεός! Μα φέρε μου εδώ τα χειρόγραφα! Δεν έπρεπε να σ΄ εμπιστευθώ! Έλα και μη με κάνεις να τρέχω ξοπίσω σου! (κάνει ν΄ανασηκωθεί…) </div><br /><div>α! να κι άλλο ένα, έπεσε στη φούστα μου…<br />Θάλεια: - άστο αυτό… εμένα κινδυνεύει η διανοητική μου ζυγαριά… και συ σκοτίζεσαι για ψιλοπράγματα. (στριφογυρίζει άτσαλα τα χειρόγραφα)<br />Μαρίνα: - μη τα κρατάς έτσι, καλέ, θα τα τσαλακώσεις! Φέρτα εδώ! Αχ! Κάπως έτσι θάρχισε ο… αγώνας, κάπως έτσι θα δημιουργήθηκε το… λαϊκό μέτωπο…κάπως έτσι θα ξεκίνησε ο …εμφύλιος πόλεμος…<br />Θάλεια: - …να το! Τούτο! Είναι πια σίγουρο πως αυτός είναι ο …εκείνος μου! Δεν μπορεί να έχει κλέψει κατά γράμμα τούτο το …ιστορικό ποίημα! Πάρτο και διάβασέ το εσύ… εμένα τρέμουν τα πόδια μου τώρα που σιγουρεύτηκα.<br />( το δίνει στη Μαρίνα.) Διάβασέ το, να δεις πρώτα το μεγαλείο του! Και μετά, χμ! μετά λέμε για την …κιτρινισμένη οδοντο…στιχίδα του!<br />Μαρίνα: - Η Ελένη και ο Στρατευμένος Ίππος.<br />Για κάποια Σπαρτιάτισσα ονόματι Ελένη<br />Λόγος πολύς εγράφτηκεν! Ο Ευρώτας δεν τον πλένει!<br />Όλοι ωραιοποίησαν την δήθεν αρπαγή της<br />Μέχρι την Τροία έφτασαν, ΄τι ντρόπιασε τη γη της!<br />Έτσι η Ιλιάδα γράφτηκε, κι η Οδύσσεια για τούτα<br />Διότι η Λενιώ αρέσκοταν να τρώει ξινά τα φρούτα…<br />Παρ΄ όλο που δεν ξεύρουνε μ΄ ακρίβεια τι συνέβη<br />η φήμη αυτής της άπιστης αιώνια βασιλεύει…<br />Κι όλοι οι εκκολαπτόμενοι του στίχου ποιητάδες<br />υμνούν τ΄ αρχαίο κεράτωμα και τις περικοκλάδες,<br />κρυφίως βαυκαλίζονται τη δόξα του Ομήρου<br />και τ΄ όνομά τους γράφουνε στα βάθη του απείρου…<br />Εγώ, στην Ελενάρα μου τόχω ξεκαθαρίσει:<br />ΑΝ ξένα αχλάδια προτιμά,<br />Φούρνος να μη καπνίσει!!!<br />Θάλεια: - Είδες παιδί μου έμπνευση! Είδες πώς δένεται με το λαό του και του αγγίζει τον παλμό! …είδες τι λέει για μια κάποια Ελένη –που έτσι και την ήξερα<br />ποια είναι, θα της έβγαζα τις τρίχες μια-μια… δεν πειράζει! Μία γυνή λιγότερη…<br />Μαρίνα: - μα… εσένα δεν σε απάτησε! Η μια κάποια Ελένη μπορεί να είναι και φανταστικό όνομα..<br />Θάλεια: - Φανταστικό ή …ποιητικό. Δέκα τέτοιες Ελένες τις βγάζω νοκ-άουτ! Γι΄ αυτόν, την περούκα με τις μπούκλες που φοράει… και την κιτρινιασμένη μασέλα της γρια-μούμιας… πώς τα εξηγείς;<br />Μαρίνα: - να, εδώ είναι το ιστορικό της γηραιάς κυρίας:<br />Θάλεια: - … σιχαμάρες δεν διαβάζω! Λίγη …περιέργεια έχω… θα κάνω υπομονή!<br />Μαρίνα: - Μαρσέλα<br />Μια κυρία, η Μαρσέλα, απ΄του Νείλου τα… χωράφια<br />-που φημίζονται στο κόσμο για των Φαραώ παλάτια-<br />των νεκρών αρχαιολόγος, ερευνήτρια του Φάρου<br />πούμοιαζε σαν νάχει μέσον στον κατάλογο του Χάρου,<br />τα καλλυντικά της νιότης -της δικής μας Κλεοπάτρας-,<br />έφερε τις συνταγές της στα προάστια της Πάτρας!<br />Τύχη αγαθή, δική μου, τη συνάντησα ένα βράδυ,<br />κόκκινα τα μάγουλά της, πρόσωπο δίχως ψεγάδι…<br />δαχτυλίδι σκαραβαίο, βόστρυχοι μαύρα μαλλιά…<br />στο παγκάκι αγκαλιασμένοι μοιραζόμαστε φιλιά…<br />πήγαμε σε ταβερνούλα, …μακαρόνια με γαρίδες…<br />συγκινήθηκε η κυρία, μπλουμ στο πιάτο οι βλεφαρίδες…<br />κι ως γαρίς στριμώχτει σφόδρα στων δοντιών τις… ρεματιές,<br />-εγώ έκρυβα με τρόπο της τρομάρας τις ματιές…-<br />Η …μαμούθ-κυρά-Μαρσέλα βγάζει τα λευκά της δόντια<br />να τα …πλύνει στην πιατέλα!!!<br />Ζήτησα άδεια για να τρέξω κατά την ακρογιαλιά,<br />Το στομάχι μου ν΄ αδειάσω στου τσιμέντου τα σκαλιά…<br />Κι ως ακούω τη φωνή της: -…πλήρωσα λογαριασμό!<br />Μη σε νοιάζει, ποιητή μου! Τώρα έχουμε δεσμό!<br />Κράτησε κάποια φεγγάρια… πάντα πλήρωνε αυτή.<br />(μόνο ήθελε τη σχέση στο κοινό μη μαθευτεί).<br />Κι έτσι, ο καιρός περνούσε… , μα θυμήθηκε κι ο Χάρος<br />να μειώσει την ταρίφα και της συντροφιάς το βάρος…<br />και την πήρε μες τη νύχτα τη φτωχή μου τη Μαρσέλα<br />που μου άφησε ενθύμιο τη λευκή της τη μασέλα…<br />Θάλεια: - Τι τρομερή απογοήτευση! Τι κεραμιδοπέσιμο!!!!!!<br />Αυτό, δεν είναι απάτη μόνο σε μένα, είναι και στο λαό, τον λαό του! Που τον λατρεύει, τον ακολουθεί,… τον ζηλεύει! Αχ! Αυτά, πώς τα δικαιολογείς;<br />Μαρίνα: - (έτοιμη να ξεσπάσει…)<br />Ε! Θάλειά μου! Δεν είναι ο μόνος!<br />Προχτές, έγραφαν οι εφημερίδες πως μια καλλίγραμμη δημοσιογράφος, που δεν … καταδεχόταν τους θνητούς μας… βγήκε τελικά ραντεβού μ΄ ένα δυναμικό υπουργό… πήγαν στο διαμέρισμά του, πήγε ο άνθρωπος να φρεσκαριστεί ή ότι άλλο… ξάπλωσε η κούκλα, κι όταν γύρισε ο δύστυχος… ΤΕΖΑ! Τέζα, σου λέω! Δεν άντεξε!<br />Θάλεια: - …ήταν γέρος;<br />Μαρίνα: - Όχι, παιδί μου! Η …καλλίγραμμη, είχε αφήσει πάνω στη πολυθρόνα τα πρόσθετα… οπίσθια… (αγορασμένα προφανώς από του Φρέντρικς) … τα ενισχυμένα στήθη της πεταμένα στο πάτωμα… κι αυτός, νόμισε ότι κάποιος την κατακρεούργησε!...<br />Θάλεια: - … και πάει ο ανθρωπάκος! Κρίμα στους τίτλους! Κρίμα στις σπουδές!<br />Πωπώ, ρεζιλίκι, Θε μου! Σκέψου να συμβεί κάτι τέτοιο και στον αγαπημένο μου Τρογαδούρο! Να πάει να φιλήσει και να του βγουν οι μασέλες!!! Αχ! Και πάλι αχ!<br />… να σκύψει για κάτι… και να του ξεκολλήσουν οι… μπούκλες του! Ατιμωτικόν! …αντι-ποιητικόν!!!!!!!<br />Μαρίνα: - Ω! Συμφορά της …Εκάβης!<br />Θάλεια: - …ποια είναι πάλι αυτή! Δασκάλα! Δεν αντέχω σε άλλες συγκινήσεις! Φτάνει πια! Ω! τον καλό μου! Τον γλυκούλη μου! Σε τι απελπισία θα βρίσκεται!<br />Ευτυχώς, ό,τι έχω… (δείχνει τις γραμμές της…) είναι δικά μου!!!<br />Τίποτα το ψεύτικο! Ούτε επάνω μου, ούτε και στο …μπακαλικάκι μου!<br />Αχ! Θεούλη μου, αχ! πατερούλη μου, … σας ευχαριστώ! Μεγάλο πράμμα να μπορείς να βοηθάς τους μη …έχοντες! Τον γλυκούλη μου! Σε τι απελπισία θα βρίσκεται!<br />Δασκάλα μου: πρέπει να φύγω τώρα! Ίσα-ίσα που προφταίνω να τηλεφωνήσω στον τσουλουφο-φυτευτή –ξέρεις το γιατρό των φαλακρών… ακόμη να… του προσφέρω μερικά τσουλούφια από τα δικά μου να φυτέψει στο κρανίο του Τρογαδούρου μου! Ω! το ίνδαλμά μου! Πρέπει να κάνω αυτή τη θυσία για χάρη του. Ας είναι καλά το μπακάλικο που πληρώνει τ΄ απρόοπτα έξοδα!<br />Αυτά, είναι δικά σου! Μη μετράς τώρα, αργότερα. Δασκαλίτσα μου, θα σε δω την άλλη Τετάρτη στις πέντε. Εντάξει;<br />Μαρίνα: - Μα… δώσε μου τα χειρόγραφα! Θα με βάλεις σε πολύ δύσκολη θέση! Παλαβή! Τι δικαιολογία να του πω αν έλθει αύριο!<br />Θάλεια: - Εσύ, είσαι πιο μορφωμένη… θα βρεις λόγια… Εγώ, θέλω να βγάλω φωτο…τοπίες! </div><br /><div>Να πάω να τα ευχελεήσω!... και… άλλαξέ μου την ώρα। Βάλε τον μετά από μένα… μπορεί να τον συγκινήσω και να μείνουμε… αργά!</div><br /><div>Άλλωστε, εγώ, δεν χρειάζομαι πρόσθετα… έχω, δες, όλα τα ελέη…</div><br /><div><br />Μαρίνα: - Αχ! Θάλεια! Θάλεια! Μπελά που μούφερες! Άντε, Στο καλό!!!<br />ΤΕΛΟΣ</div><br /><div>Υγ.:</div><br /><div>Να, που τελειώσαμε... έτσι για να μη... ξεχνάτε!</div><br /><div>Εις το ...επανειδείν!!!</div><br /><div>Πάντα με την αγάπη μου,</div><br /><div>Ζεστά φιλάκια</div><br /><div>από ...καταπαγωμένη Νέα Υόρκη!</div><br /><div>Υιώτα</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-8685230298864540451?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-29592712887302344612012-01-19T19:22:00.003-07:002012-01-19T19:36:44.056-07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-urnzwvfS_Xk/TxjQaE0r0LI/AAAAAAAABZE/gdc0JLilQ44/s1600/1-19-2012%2BMa-rina%2521.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 238px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5699534474827255986" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-urnzwvfS_Xk/TxjQaE0r0LI/AAAAAAAABZE/gdc0JLilQ44/s400/1-19-2012%2BMa-rina%2521.JPG" /></a>(... η Μαρίνα ;!)</div><br /><div align="center">Φίλες και Φίλοι μου, φτάσαμε στην... τρίτη συνέχεια... άλλη μία, και...</div><br /><div align="center"><br />Μαρίνα: -Θάλεια! Σου θόλωσε ο νους και σερνικό γυρεύεις;(γελάει ασταμάτητα)<br />Θάλεια: - πες μου, Δασκαλίτσα μου, δεν είναι ο καλός μου ο πιο όμορφος λεβεντονιός;<br />Μαρίνα: - Αχ! …θα λυθεί ο αφαλός μου από τα γέλια…<br />Θάλεια: - …έλα! Μη με βασανίζεις άλλο! Τον είδες! Δεν τον είδες; έτσι ίδια γράφει και ο καλός μου!<br />Μαρίνα : - … να πάρω βαθιά αναπνοή! …τι εννοείς ίδια! αυτός, ο …ετούτος, δεν νομίζω… μπορεί και να το… έκλεψε από άλλον… για να μοιάζει όπως γράφει και ο καλός σου… δηλαδή αυτόν που έχεις στο μυαλό σου!</div><br /><div align="center">Θάλεια: - …καλέ, όχι μόνο στο μυαλό μου! Παντού μου! Όπου και να με …ψάξεις… Όσο για να το έκλεψε από άλλον, ΑΠΟΚΛΕΙΕΤΑΙ! Ο καλός μου, μόνο αυτό δεν κάνε... χμ… μπορεί να του αρέσουν κάποιου …άλλου απ΄ αυτούς που διαβάζει… - γιατί, ξέρεις διαβάζει πολύ…- και να τα δανείστηκε…</div><br /><div align="center">Μαρίνα: - και μετά, …τα υιοθέτησε, έτσι;!<br />Θάλεια: - …να τα υιοθετήσει; μμμμπορεί, μα να τα κλέψει; Ουδέποτε! ΠΟΤΕ!<br />Μαρίνα: - Στάσου κυρία …λαϊκιά μου πιθηκίνα!...<br />Θάλεια: - (απότομα) Α! Α! Εδώ θα τα χαλάσουμε!<br />…με τα εδώ και με τα …κείνα…<br />Αν με νομίζεις λαϊκή κυρία πιθηκίνα,<br />Εσύ, που πριν μου έλεγες για μύθους και για τέρατα<br />Και να πιστέψω ήθελες τον Δία νάχει κέρατα…<br />Νομίζεις πως σε πίστεψα; νομίζεις πως μασάω<br />Σαν μια κατσίκα πούχαμε…!!!<br />…άκουσε ΠΟΥ το πάω:<br />Αν …σκύλα ήταν η Λάϊκα, κι εσύ ΑΝ λες αλήθεια,<br />Εγώ, ποτέ δεν τάχαψα Ρώσικα παραμύθια!<br />Όταν ο στόμαχος πεινά, κουκιά αν του… σερβίρουν,<br />Οι πεινασμένοι, θα τα φάνε …, στο πλάι τους θα γείρουν<br />και… πέσμου, εσύ, δασκάλα μου, πούχεις πολλή τη γνώση<br />ψωμάκι στο φτωχό λαό, ποιος νοιάζεται να δώσει;<br />Μαρίνα: - …ω! πωπώωωω φόρα, Θάλεια μου!</div><br /><div align="center">Θάλεια: - … τι φόρα, κυρ Δασκάλα!<br />Εσύ, που τόσο σπούδαξες, κι είσαι στη πάνω σκάλα,<br />δεν ξέρεις πως ο πίθηκος μούρη ανθρώπου έχει<br />κι όταν το λέει ο λαός, η γνώμη του αντέχει!<br />Κάνει τους θρύλους όνειρα κι η πίστη του μεγάλη<br />Αρκεί να… ψήνει κάστανα και μήλα στο… μαγκάλι!<br />Μαρίνα: - …μμμ, νάξερες τι μου θύμησες! Νάξερες πού με πήγες!<br />Θάλεια: - … στ΄άνθη του …κήπου, … μέλισσες, μα κι αλογίσιες μύγες!<br />…άσε με τώρα να σου πω, προτού να το ξεχάσω<br />και πριν άλλη συζήτηση για … Τρογαδούρο πιάσω…<br />Ο ΣΤΟΜΑΧΟς ΚΙ Ο ΕΡΩΤΑς είναι καημός μεγάλος!<br />Στενό …παπούτσι και τα δυο, που κυβερνάει ο… κάλος!<br />Εγώ; στα δάχτυλα πουλιά, πούπουλα στην αγκάλη!<br />Στη σκέψη; ο Τρογαδούρος μου πόδο στο ανθογυάλι!<br />Κι αν… καταφέρεις σύντομα εγώ να τον κερδίσω,<br />Όλο μου το μπακάλικο στα πόδια σου θ΄αφήσω!<br />Μαρίνα: - Θε μου! Ανεμοστρόβιλος! Θύελλα στο κεφάλι!<br />Τραντάζετ΄ από έρωτα η κόρη του μπακάλη!<br />Θάλεια: - Στάσου βρε δασκαλίτσα μου! Τι τάμα να σου δώσω,<br />Πριν κάποια άλλη πεταχτεί, ΕΓΩ να τον γραπώσω!<br />Κι άλλωστε, μέσ΄ στους μύθους σου που ξέρεις με λατρεία<br />Για μιας Ελένης το… βρακί, βρεθήκαμε στην Τροία!<br />Μαρίνα: - Ωπ-ωπ-ώπ! Παρακαλώ! Σταμάτα!<br />…θα μπλέξουμε τα… μπούτια μας! </div><br /><div align="center">Αυτό; Καυτή πατάτα!<br />Στη χούφτα δεν αντέχεται, ούτε στην έρμη … γλώσσα<br />Άντε! Να προχωρήσουμε! Του κυρ-μπακάλη κλώσα!<br />Θάλεια: - Βλέπεις;<br />Πού το πας και πού το παίρνεις, στην αγάπη μου με φέρνεις!<br />Μαρίνα: - Τι να πω βρε Θάλεια! Εδώ… θέλουμε υπερωρίες!!!!<br />Θάλεια: - … ας είν΄καλά το μαγαζί!<br />Ο Έρωτας επείγει, από τα νύχια ως τη κορ΄φή<br />στα δίχτυα του με πνίγει!<br />Μαρίνα: - Αχ! Αυτός ο έρωτα;! Αυτός ο έρωτας!<br />(παίρνει ανάσα, απλώνει το χέρι στα χειρόγραφα… κοιτάζει …)<br />Στάσου, καλέ! Τούτο μου θυμίζει κάποιου άλλου ένα γνωστό ποίημα! Του Κίτσου, νομίζω… για… άκουσέ το!<br />Στο ποτάμι αγναντεύω τα καράβια να περνούν,<br />στη στροφή να ξεμακραίνουν και ποτέ να μη γυρνούν…<br />Θάλεια: - Λάθος έκανες! Του… Κίτσιου; ποιού Κίτσιου! Αυτός είναι ο Τρογαδούρος μου! </div><br /><div align="center">Γι΄ αυτόν έχω κάνει το αίμα της καρδιάς μου μελάνι…</div><br /><div align="center">Γι΄ αυτόν καταβροχθίζω μισοψημένο το παντεσπάνι,<br />κι ως που να το χωνέψω<br />δεν με χωράει φουστάνι…<br />Μαρίνα: - Μπράβο, Θάλεια! Ο ποιητής που κάνει αυτοκριτική με χιούμορ, σημαίνει πνευματική ευρωστία</div><br /><div align="center">…και πρέπει να οραματίζεται!<br />-… μα, όχι να υπερσιτίζεται!<br />Άλλωστε, σε γενική εικόνα, οι ποιητές είναι αδύνατοι… φιγούρες που ταυτίζονται με το άγχος τους!<br />Θάλεια: - …αν εννοείς μ΄αυτό πως οι ποιητές …πεινάνε, διότι η… ποίηση είναι για το νου και όχι για το… στομάχι, ένα έχω να σου πω:</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center">(...η συνέχεια, στο... επόμενο, ως λέγεται...)<br />Σας φιλώ, πάντα με αγάπη, Υιώτα<br /></div><br /><div align="center"><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-2959271288730234461?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-13202258260474508982012-01-17T18:20:00.003-07:002012-01-17T18:38:12.598-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-rNeQfD-wZwA/TxYf58cAwuI/AAAAAAAABY4/9z-Uq5-Givc/s1600/7-17-2011%2Byoung%2Bma.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 285px; DISPLAY: block; HEIGHT: 377px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698777458820563682" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-rNeQfD-wZwA/TxYf58cAwuI/AAAAAAAABY4/9z-Uq5-Givc/s400/7-17-2011%2Byoung%2Bma.JPG" /></a> ( ...τότε, λίγο "Μαρίνα...")<br />(Συνέχεια δεύτερη)<br />Μαρίνα: - Περίμενε! Περίμενε! Εδώ παίρνει νερό το κρασί.<br />Θάλεια: - …κοντολογίς, εσύ που έχεις τα μέσα, δεν τους τα λες! Τουλάχιστον να μας λένε κάτι που να το θυμόμαστε όταν φεύγουμε… να παίρνουμε κάτι μαζί μας, βρε παιδί μου!!! Όχι, δηλαδή, βρήκαν κι αυτοί το λαό διψασμένο και τον ποτίζουν σαπουνόνερο!!<br />Μαρίνα: - βρε συ, Θάλεια!!!<br />Θάλεια: - …μα ξέρεις, καλέ Δασκάλα μου, από πού έρχομαι να τους ακούσω; Ξέρεις με τι λαχτάρα περιμένω να μάθω κι εγώ κάτι που θα με ανεβάσει λίγο πιο ψηλά από το έδαφος! Να με συγκινήσουν, βρε Δασκάλα μου! Να τρέξουν αλατόνερο τα μάτια μου… να στύψουν λίγο την πίκρα της καρδιάς μου…<br />Μαρίνα: - …λεμονόκουπα είσαι παιδί μου! Κοίτα, μάλλον άκουσέ με: Κάθε πουλί τραγουδάει με τη δική του τη φωνή… αν τραγουδούσαν όλοι το ίδιο, θα ήταν μία ανιαρή επανάληψη.<br />Θάλεια: -Κοίτα! Δεν ήρθα εδώ να μαλώσουμε. Ήρθα να μάθω μαζί σου… μήπως και συγκινήσω εκείνον τον απλησίαστο άνδρα… που όταν απαγγέλει τους στίχους του συνοδεία με την κιθαρούλα του… άχχχ! Τρέμουλο η ψυχούλα μου! Με κάνει και ξεχνιέμαι, ονειρεύομαι… ηρεμώ…<br />Μαρίνα: - Ναι। Η Ποίηση έχει αυτό το καλό. Είναι θεραπευτική. Όταν ακούς τους ειδήμονες να σε παρασέρνουν… σε βουνοπλαγιές, σε θάλασσες, να δονούν κατάβαθα τις χορδές της ψυχής σου με τη μουσική των καλοδιαλεγμένων λέξεων, …με την μελωδικότητα των ήχων… Ω! αυτοί οι τροβαδούροι του πνεύματος, οι βιολονίστες της καρδιάς…<br />Θάλεια: - Πας κι εσύ!!!! Εγώ, όμως,<br />(κοκέτικα) έχω διαλέξει τον δικό μου Τρο γ α δούρο, κι Αυτόν θέλω να γοητέψω! Κοίτα! Θα σε πληρώσω όσο-όσο… στο είπα από την αρχή ότι είμαι κόρη μπακάλη… θα σου φέρω ελιές ξιδάτες, κασεράκι, κάτασπρη φέτα, χταποδάκι, ταραμοσαλάτα –από τα στρουμπουλά χεράκια μου φτιαγμένη… δασκαλίτσα μου, ό,τι λαχταράει η καρδούλα σου!!!!!!!!!<br />Μαρίνα: - όχι, καλέ! …αν και θα με βοηθούσαν πολύ… οι… ώρες και η αμοιβή είναι εκεί πέρα, στην ανακοίνωση… Μα εδώ, πρέπει ν΄ ασχοληθούμε με το πνεύμα, με τα συστήματα, με τα …ρεύματα που υπάγεται η Ποίηση, μάλιστα με το ΠΙ κεφαλαίο!<br />Θάλεια: - με τα ρεύματα!!! Βρε μάνα μου, έχω βρογχικά… άκουσέ μου το στήθος πώς βράζει… να, να έρθω πιο κοντά σου…<br />Μαρίνα: - …Όχι, Θάλεια! Δεν… πιστεύω να έχεις κάτι που κολλάει… δηλαδή… περιμένω κι άλλους μαθητές…<br />Θάλεια: - Ω, νο! Δεν θα σου το έκανα ποτέ αυτό, δασκαλίτσα μου! Με φαντάζεσαι να …κρυώσω τον Τραγαδούρο μου και να γεμίσει το φαρδύ του στέρνο ροχάλες και… τριγμούς!!!<br />Μαρίνα: - Για τ΄ όνομα του Θεού! Θάλεια, μα … σε πιστεύω.<br />Άφησε να τα πάρουμε από την αρχή: δηλαδή, πρόσεχέ με, κι αν θες κράτα και σημειώσεις. Θα πάρουμε τα γράμματα τα γράμματα της αλφαβήτας από την αρχή και θα δημιουργήσουμε μια ακροστιχίδα.. Βρίσκουμε λέξεις που αρχίζουν από το άαα, δηλαδή το άλφα: Α-ρμυρή γεύση της θάλασσας… Α-γέρας του βουνού…<br />Θάλεια: - α! … θαλασσινούς, … βουνίσιους… εγώ τους αποφεύγω τους αγέρηδες!<br />Το …στομάχι μου, βλέπεις, κρατάει πολύ αέρα, και …μετά έχω πρόβλημα!...<br />Μαρίνα: (υπομονετική) … τότε να πάρουμε το Βήτα: Βββ-ωμός।<br />Θάλεια: - ωμός… τι εννοείς; ωμός, δηλαδή όχι βρασμένος… βββ.. το βρήκα! Βοή!<br />Μαρίνα: - μπράβο! Β-ασιλικός, β-ιαστικός, β-αθύς…<br />Θάλεια: (στα γρήγορα)… Δασκάλα! Πήδηξε το Γ-άμμα! Και μ΄αυτό, σου λέω έχω προβλήματα… Προτιμώ το Δ-έλτα! Άκουσέ με: (με στόμφο)<br />Δ-έντρα ψηλά, δ-ασό δ-εντρα, στη σκιά σας ξεπεζεύω…<br />Μα πίσω απ΄ τα … χαμόδεντρα, … χαρά μου ν΄ αφοδεύω!!!!!!!!! Τι λες;;;;;<br />Μαρίνα: -Ω! Θάλεια! ( δεν κρατάει τα γέλια της) Είσαι… δ-αίμονας σωστός…<br />Θάλεια: - …δεν σου το είπα!; με το… Γ-άμμα έχω δυσκολίες…<br />Μαρίνα: - …κοίτα, Θάλεια. Στην Ποίηση πρέπει να χρησιμοποιείς θέματα και λεξιλόγιο με τέτοιον τρόπο, που να γίνονται συνδετικός κρίκος με τον αναγνώστη ή τον ακροατή.<br />Θάλεια: - Μα… αυτό νόμισα πως έκανα πιο πάνω… Τότε, ας αφήσουμε τα… γράμματα εκεί που είναι, γιατί… πώς να σου το πω… αγχώνομαι… Η φαντασία μου τρέχει… τρέχει.. και σκοντάφτει…! Έτσι, δεν φτάνει ποτέ εκεί που θάθελα.<br />Μαρίνα: - μα, Θάλειά μου, γι΄ αυτό είσαι εδώ. Να μάθεις να ξεχωρίζεις τις εμπνεύσεις σου και να τις καταχωρείς. Δηλαδή: αν γράφεις για τους αχθομάχους, τους ανθρώπους που εργάζονται στους αγρούς, … τότε γράφεις Αγροτική ποίηση. Όταν γράφεις για τα κατορθώματα των πολεμιστών και των ηρώων μας, γράφεις Επική.<br />Θάλεια: - …όταν γράφω για τους πόνους της καρδιάς… τότε γράφω Λυρική Ποίηση! Το είπα καλά;<br />Μαρίνα: - Είδες; έχεις κατανοήσει τα είδη. Αν γράφεις –ας πούμε- για τα προβλήματα της κοινωνίας…<br />Θάλεια: (βιαστικά…) ούου! Έχω χρόνια να κοινωνήσω, Δασκάλα μου! Από τότε που… βγήκα έξω μ΄ ένα …σπανιολάκο…<br />Μαρίνα: (διακόπτει) – όχι, όχι, απλώς γράφεις κοινωνική ποίηση… αρκεί, βέβαια, να μην ακολουθείς καμιά πολιτική νοοτροπία… γιατί οι… ηγέτες των κομμάτων και της κοινωνίας θα σου κολλήσουν …τσιρότο κι άντε να το ξεκολλήσεις…<br />Θάλεια: - ωχ! Εδώ την έχω πατήσει! …θυμάσαι, τότε που οι Ρώσοι στείλανε την πιθηκίνα την Λάϊκα στο Διάστημα; Ε! εγώ συγκινήθηκα τόσο πολύ, που έγραψα το… δίστιχό μου –το δυστυχισμένο- και το έστειλα στην εφημερίδα… λες να μου έχουν κολλήσει το …τσιρότο από τότε και να μη το ξέρω;<br />Μαρίνα; - ου! Τόσος καιρός από τότε…<br />Θάλεια: - … λες να μ΄έχουν βαφτίσει …κοκκινοσκουφίτσα; Ω! πω-πω! Θα τρίζουν τα κόκαλα του πατερούλη μου… Ωχ!<br />Και θα έχουν πικράνει τα μέλια στα ράφια…<br />Θα φυτρώσουν τα φασόλια στα σακιά τους…<br />Θα στύψουν τα τυριά τα … ζουμιά τους!<br />Μαρίνα: - μα ΤΙ λες! Μετά από τόσα χρόνια… δεν κρατάει τίποτε φαγώσιμο!!! Το πολύ-πολύ… μπορεί να έχουν χρησιμοποιήσει … ηχητική παρήχηση και… από το Λάϊκα… να σ΄ έχουν κρυφοβαφτίσει …λαϊκιά! Ουφ! Τι να πω κι εγώ!<br />Θάλεια: - …ά! Αυτό, …μου αρέσει! Δεν έχουμε… λαϊκή αγορά; … λαϊκό πανηγύρι… Λαϊκή Τέχνη… Λαϊκό μέτωπο… Α! …λαϊκή μύτη…<br />Μαρίνα: - έ, όχι δα! Δεν υπάρχει λαϊκή μύτη!...<br />Θάλεια: - … υπάρχει και παρα-υπάρχει. Όποιος ανακατεύεται με τα λαϊκά και χώνει τη μύτη του παντού, πώς θα την ονομάσουμε αυτή τη μύτη;;!!! Για πες μου!<br />Μαρίνα: - χιούμορ που το έχεις παιδί μου! Μα… δεν απέχεις και πολύ… Όσοι τροβαδούροι τραγουδούν τα βάσανα του κοσμάκη… λαϊκοί τραγουδιστές δεν λέγονται; Μερικούς, μάλιστα, όταν πεθάνουν… τους πληρώνει ο… λαός!<br />Θάλεια: - ναι, και τους βγάζουν σε… λαϊκό προσκύνημα!<br />Τότε, μπορώ κι εγώ να λέγομαι Λαϊκή Ποιήτρια! Συμφωνείς;<br />Μαρίνα: - (γελώντας) … μπορούμε να το κάνουμε λίγο πιο πρωτότυπο και να το πούμε… Λαϊκή Βαθυ-αναστεναντζού!<br />Θάλεια: - (χαρούμενη)-Πώς με νοιώθεις! Πώς με καταλαβαίνεις! Τι! Όλο τις ίδιες και τις ίδιες λέξεις θα κοπανάμε; Ου!!! Μου αρέσεις! Και σκέψου, ακόμη δεν σου διάβασα για τον Τρογαδούρο μου!<br />Μαρίνα: - Τ ρ ο β α δ ο ύ ρ ο ς, βρε Θάλεια! Τροβαδούρος!<br />Θάλεια: - Τρογαδούρος το έχω συνηθίσει! Κι ότι συνηθίσει ο λαός, μένει και κολλάει! Άκουσέ με, λοιπόν:<br />Όταν τον βλέπω στη σκηνή<br />ποιήματα ν΄ απαγγέλει,<br />πόσο βαθιά με συγκινεί<br />του Αλεξάνδρου η φωνή<br />πούναι γλυκιά σαν μέλι!<br />Μαρίνα: - … μήπως είναι … μελισσοκόμος, ο Τρο…γαδούρος σου;<br />Θάλεια: …( σσσουτ! Ντέλι έχει…)<br />… Δία τον βλέπω, αψηλό, στα σύννεφα η λαλιά του,<br />γίνεται κύμα στο γιαλό,<br />γίνομαι αγέρι και φιλώ<br />τα κατσαρά μαλλιά του. –σου άρεσε;;;;;;;;;;;<br />Μαρίνα: - …μα αυτός δεν είναι ένας απλός Τρο…γαδούρος. Αυτός είναι Θεϊκή ενσάρκωση, συνδυασμός που θυμίζει Απόλλωνα κιθαρωδό!<br />Θάλεια: - όχι Απόλλωνα! Μου θυμίζει ποδοσφαιρική ομάδα… κι έφαγαν τρία την περασμένη εβδομάδα… ΔΙΑ, του αρέσει να τον λένε! … και πώς τον κοιτάνε όλες οι γυναίκες!!! Μμμμ! Τις βλέπω και θυμώνω!<br />Μαρίνα: - …δηλαδή, είσαι διπλά ερωτευμένη: με το Δία τον συννεφοκράτορα… και τον Αλέξανδρο… το εστιάτορα! Πολλαπλή η προσωπικότης!<br />Θάλεια: - όχι και εστιάτορας! Τουλάχιστον όχι ακόμη… Ένα Ντέλι μικρό έχει… κι όταν μάλιστα έχει τις εμπνεύσεις του και κρύβεται στη γωνία για να γράφει… του στέλνω τον υπάλληλο να τον βοηθάει… μαζί και κάτι πραγματάκια… μα του λέω να μη λέει ότι είναι από το δικό μου μπακάλικο!!!<br />Μαρίνα: - μα θυσιάζεσαι γι αυτόν κι αυτός δεν το ξέρει ; !!!!!!!!<br />Θάλεια: - Αμέ! …Γοργόνα θα γίνω για χάρη του!<br />Κρασί παλαιό στο κελάρι του.<br />Βουλίτσα στο …. μουσάτο σαγόνι του…<br />Κληματαριά! Να κρεμαστώ στο …μπαλκόνι του!<br />Μαρίνα: - Ω! Τι λυρισμός! Τι αισθαντική ποιήτρια που είσαι! Πώς θα μπορέσω να σε πείσω πως έχεις φλέβα … ας πούμε… όχι λαϊκιά; Να! Κοίτα!<br />Θα σου διαβάσω από τα γραπτά που μου έφερε κιόλας ένας άλλος ποιητής, νωρίτερα. Αν και δεν επιτρέπεται, μα έτσι κι αυτός, έχει τόσο δυνατά αισθήματα όταν γράφει… (παίρνει ένα χαρτί στην τύχη… και διαβάζει:)<br />… Φέτα καρπούζι έκοψα<br />τα δόντια στο κορμί σου,<br />μαύροι οι καρπουζόσποροι,<br />πιο μαύρη η σιωπή σου…<br />Θάλεια: -Αχ! Φωτιά στα μελίγγια μου!<br />Μαρίνα: (συνεχίζει) … φίλησα τριαντάφυλλο,<br />τ΄ άφησα στο σκαλί σου,<br />τα φύλλα μαραθήκανε,<br />σκόρπισαν στην αυλή σου!<br />Θάλεια; - αχ! Φαγούρα στη σπάλα μου!<br />Μαρίνα: (απτόητη…)<br />… στους δρόμους νύχτα σεργιανώ να σ΄ έβρω στο σκοτάδι,<br />Τσέλιγκας που του στέρησαν φλογέρα και… κοπάδι.<br />Θάλεια: -Αααχ! Ανατριχίλα, π΄ αρχίζει από δω πάνω… απ΄τις τρίχες του κεφαλιού μου… και προχωρεί… και προχωρεί… μέσα από το μεδούλι μου… μέχρι την άκρη του μεγάλου μου δαχτύλου! Για πες μου, δασκαλίτσα μου: πώς είναι; περίγραψέ μου τον: ή μάλλον να σου λέω εγώ!<br />…αψηλός , και λιγνός<br />σαν κολόνα Παρθενώνα! Μάτια αστραποβόλα, …ξερνούν πολυβόλα…<br />Μύτη αετίσια κι όσφρηση …γατίσια!<br />Δόντια μαργαριτάρια… που σπάζουνε λιθάρια!<br />Χείλη μελιστάλαχτα, σαν …μύδια από την θάλαττα!<br /><br />.......<br />(Σύντομα ελπίζω, διότι το ...αντιγράφω από το ΠΟΛΥΠΤΥΧΟ!)<br />Πάντα με την αγάπη μου,<br />Υιώτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-1320225826047450898?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-19829158386793664982012-01-16T22:03:00.003-07:002012-01-16T22:47:55.521-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-mN2bTeFZeVM/TxUBtnNHhkI/AAAAAAAABYs/_u0jz08zuAQ/s1600/1-17-2012%2BH%2B8aleia%2Bkai...%2Bplay.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 380px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698462786636973634" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-mN2bTeFZeVM/TxUBtnNHhkI/AAAAAAAABYs/_u0jz08zuAQ/s400/1-17-2012%2BH%2B8aleia%2Bkai...%2Bplay.JPG" /></a> <strong><em><span style="color:#009900;">Η... ΕΛΠΙΔΑ ζητάει ανάσα! Αλλαγή! και -μεταξύ μας- τη χρειαζόμαστε! Αρκετά με τις σκιές και τα φαντάσματα! Αν αφήσουμε το πνεύμα -εκείνο που διαθέτει ο καθένας μας- να ...μαραζώσει, θα μουχλιάσει..., θα χαθεί! </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#009900;">Ξεκινώ, απόψε, ένα μονόπρακτο που διακρίθηκε και τυπώθηκε στην ανθολογία του κ. Ευάγγελου Ρόζου, στο ΠΟΛΥΠΤΥΧΟ, στην Αθήνα, το χίλια ενιακόσια ογδόντα επτά!!! Έγραφε στον πρόλογο: " ... μόνιμα εγκατεστημένη στη Νέα Υόρκη (από το ...εβδομήντα...). Μια από τις πιο αξιοπρόσεκτες ελληνόφωνες ποιήτριες της Διασποράς. Έργα της... κλ.π. " </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#009900;">ΟΠΟΥ και να είσαι φίλτατε κύριε Ρόζο, </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#009900;">στη Ραγκαβή, στην Τήνο, ή αλλού, </span></em></strong><strong><em><span style="color:#009900;">σου το αφιερώνω με όλο μου το σεβασμό, την εκτίμηση για το δικό σου έργο, και την αγάπη.</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#009900;">Η ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΙ Ο ... ΤΡΑ Γ ΑΔΟΥΡΟΣ!</span></em></strong><br />( φΊΛΕς ΚΑΙ φΊΛΟΙ ΜΟΥ,<br />ΣΕ ΤΡΕΙς ΣΥΝΈΧΕΙΕς!!!):<br />Η ΘΑΛΕΙΑ ΚΑΙ Ο … ΤΡΟΓ Α ΔΟΥΡΟΣ!<br />(Μονόπρακτη σατυρική κωμωδία, σε δύο εικόνες)<br />Πρόσωπα: Μαρίνα, καθηγήτρια Νεοελληνικής Λογοτεχνίας<br />Θάλεια, μαθήτρια ευτραφής, μέσης ηλικίας<br />Τροβαδούρος, μεσόκοπος, &lt;&lt; φτασμένος ποιητής &gt;&gt;<br />Σκηνικό:<br />Γραφείο. (καρέκλες, χαρτιά, μολύβια, βιβλία, κλπ. )<br />Επιγραφή: ΠΑΡΑΔΙΔΟΝΤΑΙ ΙΔΙΑΊΤΕΡΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ<br />ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΙΗΣΗΣ. Πληροφορίες εντός. Τηλ.: 555 ५३४१<br /><br />(Ανοίγει η αυλαία। Η Μαρίνα καθισμένη στο γραφείο της γράφει ένα γράμμα, και πριν το βάλει στο φάκελο, το διαβάζει μεγαλοφώνως. Η πόρτα, μισάνοιχτη)<br /><br />ΜΑΡΙΝΑ : … όσο κι αν σου φανεί παράξενο, φίλη μου, η ζωή για τους<br />ηλικιωμένους γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Φτάνω στο σημείο να είμαι ευχαριστημένη που δεν έχω οικογένεια να συντηρήσω. Αν είχα τουλάχιστον ένα σταθερό ενοίκιο… ας όψεται, όμως, η Αλλαγή… δηλαδή εννοώ τις μεταθέσεις που ζητούσα για να εργάζομαι σε πιο ανθρώπινη περιοχή… Τώρα όλα αυτά τα πληρώνω σε ενοίκια! Μα θα τα καταφέρω να βάλω κάτι στην άκρη και να συναντηθούμε στις διακοπές. Ω! το χρειάζομαι τόσο πολύ να ξεκουραστώ αυτό το καλοκαίρι.<br />Ξέρεις; Έβαλα αγγελία για ιδιαίτερα μαθήματα. Ένας, μου έφερε κιόλας τα λογοτεχνικά του μαζί και μερικά ποιήματα… Είχα ακόμη δύο τηλεφωνήματα, κι απόψε, όπου νάνε, θάρθει και η πρώτη μαθήτρια. Γι΄ αυτό, κλείνω το γράμμα μου με την ευχή να τα πούμε από κοντά τον Ιούλιο. Δική σου, Μαρίνα.<br />(Τσακίζει το γράμμα, το βάζει στο φάκελο. Ελαφρό χτύπημα στη πόρτα)<br />Θάλεια: - Καλή σας εσπέρα! Είμαι η Θάλεια, η ξακουστή,<br />Του Δήμου, του μπακάλη<br />… κι εισέρχομαι στην αίθουσα με όρεξη μεγάλη!<br />Μαρίνα: …-Καλησπέρα, Θάλεια! Χαίρω πολύ. Φυσικά… εδώ δεν είναι ντέλι…<br />Εδώ,… θα ικανοποιήσεις τη μεγάλη όρεξή σου… και δεν εννοώ την όρεξη του στομάχου… για φαί… εννοώ την πνευματική τροφή… Αν όχι τίποτ΄άλλο, έχεις και θεϊκό όνομα.<br />Θάλεια: -Ε! ούτε που το φαντάστηκα! Για … λέγετέ μου… για να μπούμε με το...δεξί, και γρήγορα!<br />Μαρίνα: -ΟΚ! Δεν ξέρεις, τουλάχιστον, πως η Θάλεια είναι μία από τις εννέα Μούσες, κόρη του Δία και της Μνημοσύνης… προστάτιδα της χαράς και των εύθυμων συμποσίων;<br />Θάλεια: -Εγγγώ όοοολα αυτάααα;<br />Μαρίνα: - Μόνο αυτά; δεν έχεις ακούσει για τα καμώματα των Βακχών, των οπαδών του Διονύσου;<br />Θάλεια: - …ξέρεις, δεν ασχολούμαι πολύ με τα ποδοσφαιρικά… κάτι λίγα ξέρω για τον κυρ- Διονύση, καλός πελάτης του πατέρα μου, πέντε παιδιά …<br />Μαρίνα: - Χα χα χααα॥ ο Διόνυσος, αυτός που λέω εγώ… είναι ο γιος της Σεμέλης… αυτός που βγήκε από το μπούτι του Δία… κι έγινε αθάνατος… δεν... ξέρεις τίποτα;!<br />Θάλεια: -βρε, κάπου έχω ακούσει κάτι τέτοιες ιστορίες για την… Αθηνά και την Αθήνα! Ξέρεις, αυτή που τη γέννησε το… κούτελο του Δία… μα τούτο που λες εσύ, ούτε οι κότες δεν θα σε πιστέψουν… Χα χααα, άκου, από το μπούτι του Δία!<br />Μαρίνα: -Κάθησε, Θάλεια μου, και ... δεν είμαι εγώ που τα λέω αυτά! Αυτά είναι τα φώτα από την αρχαία μυθολογία μας… από τον αξιοζήλευτο πολιτισμό μας…<br />Θάλεια: - …με τέτοια φώτα έβλεπαν; ας μην ερχόταν ο Κον-Έντισον… μάλλον η ΔΕΗ… και θα σου έλεγα εγώ. Πλάκα έχεις! Για λέγε μου όμως…<br />Μαρίνα: - Άντε, να στο συντομεύω… Ο Διόνυσος που λέγαμε, φύτεψε το πρώτο αμπέλι κι έμαθε τους ανθρώπους αμπελουργία… μετά ήρθαν τα γλέντια και τα ξεφαντώματα… κι έγινε ένας λαϊκός θεός.<br />Θάλεια: - άστον αυτόν, πες μου για την …συνονόματη, καλέ!<br />Μαρίνα: - Η Θάλεια, η …συνονόματή σου, είχε κι αυτή συμμετοχή στην αγροτική καλλιέργεια, στα βάσανα και στις σκοτούρες, αλλά κυρίως στα ξεφαντώματα του λαού, γι΄ αυτό θεωρείται η προστάτιδα της Κωμωδίας!<br />Θάλεια: - Χμ! …σ΄ αυτό, ταιριάζουμε! Από καλαμπούρια εγώ! Άλλο τίποτα… ( στριφογυρίζει στην καρέκλα της ) μα πώς ξέρουν αυτοί, όλα αυτά που λες με τόση βεβαιότητα;<br />Μαρίνα: - Ε! να, υπάρχουν αγάλματα της Θάλειας που κρατάει ποιμενικό ραβδί, ή και μάσκα της κωμωδίας. Μα πάντοτε φοράει βακχικό στεφάνι με σταφύλια κι αμπελόφυλλα…<br />Θάλεια: - …εγώ, άμα τα φορέσω αυτά… θα είμαι η καλύτερη στο Χάλογουήν, στις εδώ… αποκριές εννοώ…!!! Όμως, αρκετά μου είπες για τους τρελο-αρχαίους! Τώρα, για ΜΑΣ, τους νέους! Μεταξύ μας,<br />…δεν ξέρω πόσοι τόνοιωσαν<br />και ούτε που με νοιάζει…<br />μα τούτη η Θάλεια, σύντομα,<br />αυτόγραφα μοιράζει!<br />Μαρίνα: - … και βέβαια, στο εύχομαι. Γι΄ αυτό κι ο Δάσκαλος, κι ο μαθητής πρέπει να γνωριστούν και να γίνει πιο αποδοτική η συνεργασία τους…<br />Θάλεια:- … χμ! με το να μου λες αυτά… τα πιο πάνω, εννοώ, φαίνεται<br />ότι και σεις οι δάσκαλοι, έχετε ξεκουτιάνει<br />κι απ΄το πολύ το διάβασμα άδειασε το…καζάνι ! (…δείχνει το κεφάλι της…)<br />Μαρίνα: -Καλά, ήρθες να σε διδάξω, ή να με προσβάλλεις!;<br />Θάλεια: -Ω! συγγνώμη! Μα του λόγου μου,<br />σ΄αυτή την ηλικία, απ΄τα πολλά …<br />θα πω κι εγώ καμία…<br />Μαρίνα: - (γρήγορα) … ανοησία! Ε! ανοησίες, σ΄όλους μας ξεφεύγουν κάποτε…<br />Τότε, για πες μου, απλά, τι σ΄έκανε να ζητήσεις τη βοήθεια μου;<br />Θάλεια: -…τώρα στα… γεροντάματα,<br />γράμματα πώς να μάθω;<br />Ας όψεται ο …έρωτας!<br />Όμως, καλά να πάθω!<br />Αφού δεν ερωτεύτηκα<br />στα είκοσι μου χρόνια (παραπονιάρικα:)<br />Με δίχως τις…πλατείες μου<br />και τα ψηλά… μπαλκόνια…<br />Μαρίνα: -Ω! μη το λες αυτό! Εδώ, μαζί θα φέρουμε στην …επιφάνεια τη ψυχή σου!... μόνο που θα χρειαστεί μια κάποια… περισσότερη προσπάθεια… ας την πούμε διανοητική …εμβρυουλκία…<br />Θάλεια: - ( κάπως θυμωμένη) - ... για κοίτα! Να καταλαβαινόμαστε! Αυριουλκία … θυμίζει μια άλλη λέξη και μάλιστα έχει τέλεια κατάληξη… Θα μου μιλάς ελληνικά! Όπως μιλάει ο λαός! Αν έμαθες εσύ και κάτι άλλοι… κάτι αράδες παραπάνω… στον κύκλο σας μπορείτε να τις φιγουράρετε! Εδώ, θα μιλάμε τη γλώσσα του λαού, για να καταλαβαινόμαστε, έτσι;!<br />Μαρίνα: - μα Θάλεια! Το πνεύμα εκφράζεται με λέξεις κι είναι ποικιλόμορφο. Όπως είναι ερευνητικό, αδέσμευτο, δημιουργικό…<br />Θάλεια: -τότε, να μας δίνετε τις δημιουργίες σας να τις ελέγχουμε εμείς πρώτα<br />και μετά να τις σερβίρετε δημοσίως… Α!<br />Μαρίνα: - …δεν νομίζω να γενικοποιείς! Υποψιάζομαι πως εννοείς τους …ακαταλαβίστικους ποιητές…<br />Θάλεια (σύντομα) ναι! Έπιασες διάνα!<br />Μαρίνα: - ΟΚ! Σ΄ακούω। ΤΙ προτείνεις;<br />Θάλεια: (ξεθαρρεμένη) -Καλέ! Ξέφραγο αμπέλι το κάνατε! Ότι θέλει ο καθένας γράφει, και σου λέει: ΠΟΙΗΜΑ!!! Της τρελής γίνεται! Ελεύθερη γραφή, σου λένε…<br />Μαρίνα: -μα είναι τόοοσα χρόνια που έχει επικρατήσει η ελεύθερη γραφή, σ΄όλο τον ποιητικό κόσμο… άλλωστε, ποιώ, σημαίνει δημιουργώ και κάθε δημιούργημα ενδέχεται να είναι και ποίημα…<br />Θάλεια: - Τι λες, βρε δασκάλα! …κυρία καθηγήτρια ήθελα να πω! …σου διαβάζουν δυο αράδες, ποίημα! Σου λένε। Σου διαβάζουν κατε ε ε ε βατάααα!!! ποίημα σου λένε! Έχεις χάσει το μπούσουλα από πού άρχισαν… πού το πήγαν… και πώς τέλειωσαν!!! Όμως, ΠΟΙΗΜΑ! Σου λένε! Ποια ελεύθερη ποίηση καλέ; Ελεύθερη αυτό…ικανοποίηση θάπρεπε να τη λένε, και με συγχωρείς, δασκάλα μου, εσύ είσαι μορφωμένη και -συγγνώμη- καταλαβαίνεις ΤΙ εννοώ! <br />Μαρίνα: - Ω! Θάλεια! Οι δυο αράδες… μπορεί να είναι από τις ποιητικές μορφές: ΤΑΝΚΑ… ή… Χαϊ Κου… δηλαδή συμπυκνωμένη γιαπωνέζικη νόηση για τις ώρες τής αυτοσυγκέντρωσης και της ξεκούρασης… με σταθερές συλλαβές και με εικόνες από τη φύση…<br />Θάλεια: -… ντανγκα-ντούγκα και …χάικούκου… ούτε ξέρω τι μου λες, ούτε γιαπωνέζικα θέλω να μάθω… ούτε κι εξηγήσεις…απαιτώ!!!!!<br />…(λίγο σαστισμένη) …άστα για …άλλο μάθημα!<br />Μαρίνα: -… ότι θέλεις, Θάλεια. Όμως, ένα έχω να σου προσθέσω: τόσοι και τόσοι έχουν διακριθεί με την ελεύθερη γραφή…<br />Θάλεια: -Ποιοί! Αφού πρέπει ν΄ανήκεις σε κύκλωμα για να σε πουν ΠΟΙΗΤΗ! Και να…διαθέτεις κι από …άλλα… για σου πουν ότι αξίζεις…<br />Μαρίνα: - …βρε καλή μου! Δεν είναι έτσι ακριβώς…<br />Θάλεια: - Τι! Θέλεις να πεις ότι εγώ δεν καταλαβαίνω! Γι΄αυτό έχουν χωρίσει κάτι…γενιές και τα τοιαύτα;… μόνο τα χτένια λείπουν για να …ξεχτενίσουν τις κατσαρές τους τρίχες!<br />Μαρίνα: - (υπομονετικά) …άντε πάλι! Αναφέρεσαι μόνο στους σουρεαλιστές; ή γενικοποιείς;<br />Θάλεια: - τα λέω γι αυτούς που μόνοι τους κολλούν στον εαυτό τους της ταμπέλα: Ποιητής! Και σου σερβίρουν ότι τους κατέβει! …αν το έκανε αυτό ο πατερούλης μου,… δεν θα είχαμε ούτε μπακάλικο, ούτε… παραπανίσια ρεάλια που λένε μερικοί-μερικοί, για να μου δώσει να με μάθεις…<br />Μαρίνα: - Πρωτοτυπία, Θάλεια μου! Η τέχνη κυλάει…<br />Θάλεια: - …μα έχεις κυριολεκτήσει αυτό το πρόβλημα, κυρά Δασκάλα; Πρωτοτυπία; ποιοί! Τους ρωτάς , και σου απαντάνε μ΄ένα …μυστηριώδες ύφος:<br />-μα… εσύ πρέπει να σκεφτείς και να συμπληρώσεις τα σκόπιμα κενά…<br />-μα γιατί, κύριε, εγώ να σου συμπληρώσω τα… ΣΚΟΠΙΜΑ ΚΕΝΑ; και… τι είμαι εγώ; η συνέχεια σου;<br />Κύριε! ΕΣΥ δεν είσαι ποιητής! Διότι, αφού περιμένεις από μένα να σου συμπληρώσω τα κενά σου, εσύ είσαι ΜΙΣΟΣ ποιητής! Και το άλλο ΜΙΣΟ είμαι ΕΓΩ! Έτσι, λοιπόν, κι εγώ, -το άλλο μισό… σου λέω: ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΣΑΙ!!!<br /><br />(<span style="color:#cc0000;">η...δεύτερη συνέχεια, δεν θ΄αργήσει!)</span><br /><span style="color:#cc0000;">Σας ...ασπάζομαι, Υιώτα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-1982915838679366498?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-78499614671075997072012-01-15T19:12:00.003-07:002012-01-15T20:05:27.481-07:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gFFwRNwa2kg/TxOK3fG1iiI/AAAAAAAABYg/WpGCNEksNwI/s1600/10-5-2011%2Bboy%2Brobin.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 252px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698050639401421346" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-gFFwRNwa2kg/TxOK3fG1iiI/AAAAAAAABYg/WpGCNEksNwI/s400/10-5-2011%2Bboy%2Brobin.JPG" /></a><span style="color:#6600cc;">(...Στους Φίλους που με πόνεσαν αναίτια...)</span></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">Τίποτε στη ζωή δεν είναι εύκολο! </span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">κι η ζωή; Τόσο πολύτιμη, σχεδόν γλυκειά...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">Ήταν, ... οκτώ του Ιούνη २००५, μαρτυράει η σφραγισμένη η ημερομηνία στο φάκελο, στο οποίο ακούμπησα τις γρήγορες σκέψεις μου πριν ...εξατμιστούν...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">Συμπτωματικά το είδα σήμερα! Τίποτε άλλο δεν θυμάμαι... </span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">καμμία άλλη λεπτομέρεια που να δηλώνει του τότε </span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">τη θλίψη της στιγμής και </span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">τη μικρή αναταραχή του μυαλού...</span></em></strong><br /></div><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PsCJIxkGwjE/TxOKb7p3bBI/AAAAAAAABYU/Lzrz82bf5ic/s1600/10-5-2011%2Brobin%2B%25234.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 321px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5698050166028200978" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-PsCJIxkGwjE/TxOKb7p3bBI/AAAAAAAABYU/Lzrz82bf5ic/s400/10-5-2011%2Brobin%2B%25234.JPG" /></a> Μόνο το πληγωμένο πουλάκι στο κήπο μου,<br />κι η ταπεινή έμπνευσή μου...</div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Φτερούγες...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Σκόρπιζες, Θε μου, απλόχερα </span></em></strong><strong><em><span style="color:#990000;">στων τυχερών το σπίτι</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">κι άφηνες μόνο ψίχουλα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">να ψάχνω σα σπουργίτι...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Κι όσο φτερούγες άπλωνα </span></em></strong><strong><em><span style="color:#990000;">κι όσο ψηλά κοιτούσα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">ήταν ο φόρτος πιο βαρύς</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">απ΄ότι προσδοκούσα...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;"></span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Στο πήγαιν'-έλα της ζωής, </span></em></strong><strong><em><span style="color:#990000;">συνάντησα στη ρούγα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">κουτσό σπουργίτι να πετά</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">με τη μισή φτερούγα...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Τόπιασα και το σήκωσα </span></em></strong><strong><em><span style="color:#990000;">με περισσή φροντίδα,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">τα μάτια΄πάνω σήκωσα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">με νιόβγαλτη ελπίδα,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">κι είπα; Θεέ, αφού αϊτός δεν πρόκειται να γίνω,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">είθε με τις φτερούγες μου απείραχτες να μείνω!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;"></span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">ΚΑΛΗ ΣΑς ΕΒΔΟΜΑΔΑ!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">Υιώτα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;"></span></em></strong></div><br /><div align="center"></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;"></span></em></strong></div><br /><div align="center"><br /><br /></div><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-7849961467107599707?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-64182183575705606542012-01-09T06:46:00.002-07:002012-01-09T06:57:13.203-07:00Η Καρυάτιδα στη Σύρα! Απίστευτα όμορφες οι φωτογραφίες της,<br />ντυμένες αισθαντικά με ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη! για την πρωτεύουσα των Μικρών Κυκλάδων! για την Ελλάδα!<br />.... Αυτός ο Κόσμος ο μικρός ο Μέγας!<br />Τούτο μόνο να ξέρεις:"Οτι σώσεις μες στην αστραπή καθαρό στον αιώνα θα διαρκέσει".....<br />Εύγε, Κάρυ μου, νόμιμα πλέον Συριανή! Σ΄ευχαριστούμε!<br />Μικρό, ελάχιστο δώρο μου:<br />Το βιβλίο μου: ΣΥΡΙΑΝΕΣ ΑΓΑΠΕΣ!<br />Πάντα με την αγάπη,<br />Υιώτα και Δημήτρης,<br />Νέα Υόρκη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-6418218357570560654?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-82122843650709942152012-01-07T16:13:00.004-07:002012-01-07T16:42:48.434-07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-61bbWeGh-zw/TwjTz-qIleI/AAAAAAAABYI/o11qnABaOrY/s1600/1-7-2012%2B6%253B08%253B12%2BPM.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 254px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695034618756503010" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-61bbWeGh-zw/TwjTz-qIleI/AAAAAAAABYI/o11qnABaOrY/s400/1-7-2012%2B6%253B08%253B12%2BPM.JPG" /></a> <strong><em><span style="color:#006600;">... αν ο Χρόνος γεννιέται</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">στα μάτια ενός μωρού,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">αν η καρδιά χωράει</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">στην ελπίδα ενός παιδιού...</span></em></strong><br /></div><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-DnZhbrPVdLo/TwjTFX1iimI/AAAAAAAABX8/vG4bNkPD_ao/s1600/1-7-2012%2Bp-j%2Bjan%2B3%2B12.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 355px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695033818061376098" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-DnZhbrPVdLo/TwjTFX1iimI/AAAAAAAABX8/vG4bNkPD_ao/s400/1-7-2012%2Bp-j%2Bjan%2B3%2B12.JPG" /></a><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;color:#000099;"><strong><em>Αν τα χέρια δέσουμε</em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;color:#000099;"><strong><em>σ΄ αλληλεγγύη κι Αγάπη</em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;color:#000099;"><strong><em>υπάρχει πιθανότητα</em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;color:#000099;"><strong><em>ν΄ αλλάξουμε το κόσμο; </em></strong></span></div><br /><p align="center"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;color:#000099;"><strong><em>... ακόμη κι ο ουρανός ξεκίνησε από το ΄Αλφα΄ !</em></strong></span></p><br /><p align="center"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;color:#000099;"><strong><em>... εμείς; Τί κάνουμε; </em></strong></span></p><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Ypg5cQLDTFw/TwjSvYkEV_I/AAAAAAAABXw/f7qGvqP3YEw/s1600/1-7-2012%2Blemon%2Bflowers.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 260px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5695033440299407346" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-Ypg5cQLDTFw/TwjSvYkEV_I/AAAAAAAABXw/f7qGvqP3YEw/s400/1-7-2012%2Blemon%2Bflowers.JPG" /></a> Εν τω μεταξύ, η λεμονίτσα μας, μπερδεμένη με τις εποχές... άραγε μου μοιάζει;<br />ανήμερα, στην Πρωτοχρονιά, μοσχοβόλησε το σπίτι μας!</div><br /><div align="center">Ήταν, μετά από την ...επίσκεψη του μωρού μας, ένα καρδιακό δώρο της Φύσης!</div><br /><div align="center">Μας θύμησε πατρίδα!</div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Χρόνια Πολλά, πάλι και πάλι, σε όλες και όλους που γιορτάζουν!</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Υιώτα Δημήτρης και η λοιπή Οικογένεια</span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-8212284365070994215?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-36434721200564634602011-12-30T10:05:00.004-07:002011-12-30T10:47:20.614-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-CJXdlXqVNfA/Tv3ynpi5cBI/AAAAAAAABXk/KU0hmcTdd8E/s1600/12-30-2011%2BP-J%2BSANTA3.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 259px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691972267047219218" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-CJXdlXqVNfA/Tv3ynpi5cBI/AAAAAAAABXk/KU0hmcTdd8E/s400/12-30-2011%2BP-J%2BSANTA3.JPG" /></a> ... με τα χρόνια, διαπίστωσα ότι ό,τι κι αν έγραφα, θα ήταν ελάχιστο συγκρινόμενο με τα λόγια και τις σκέψεις του Γίγαντα των Γραμμάτων, του οποίου τα έχω αποστηθίσει σαν προσευχή:<br />"... απ' όλες τούτες τις γενεές, απ' όλες τις δυστυχίες και τις χαρές, από τους έρωτες, από τους πολέμους, από τις Ιδέες, αναδίνεται μια φωνή αγνή και γαλήνια, αγνή και γαλήνια, γιατί περιέχει όλες τις αμαρτίες και τις ανησυχίες του αγωνιζόμενου ανθρώπου και τις ξεπερνάει κι ανεβαίνει..." (Ν. Καζαντζάκης)<br /><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-DufTTc9L_ao/Tv3x_7o9Z1I/AAAAAAAABXY/9StYYdFIjZw/s1600/12-30-2011%2BP-J%2BSANTA2.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 294px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691971584709715794" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-DufTTc9L_ao/Tv3x_7o9Z1I/AAAAAAAABXY/9StYYdFIjZw/s400/12-30-2011%2BP-J%2BSANTA2.JPG" /></a> Η πιο αγνή και γαλήνια φωνή </div><br /><div align="center">είναι του μικρού παιδιού που ατενίζει το μέλλον μ' ελπίδα!</div><br /><div align="center">Φίλες και Φίλοι, όλοι αγαπημένοι, τις πλέον ειλικρινείς ευχές μας </div><br /><div align="center">για ένα ευτυχισμένο ΔΥΟ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΔΩΔΕΚΑ!!!</div><br /><div align="center">Πάντα με Αγάπη<br />Γιώτα, Δημήτρης, Πίτερ-Τζέϊμς, Έμπι, Άντζι (οι αγαπημένες ... συνέχειές μας), οι γονείς τους και όλοι όσοι μας περιβάλλουν με στοργή και αγάπη. </div><br /><div align="center"><br /></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-3643472120056463460?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-45886054634189598932011-12-25T21:31:00.006-07:002011-12-25T22:50:52.703-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-AGqRH-_pDus/Tvf-3Kjz3uI/AAAAAAAABXM/0-fSwX-S6Gg/s1600/12-25-2011%2BE.K.%2Bto%2Bxrwma%2Bths%2Bmonaxias.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 298px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690296877886725858" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-AGqRH-_pDus/Tvf-3Kjz3uI/AAAAAAAABXM/0-fSwX-S6Gg/s400/12-25-2011%2BE.K.%2Bto%2Bxrwma%2Bths%2Bmonaxias.JPG" /></a> <strong><em><span style="color:#006600;">' ...ΝΑΙ, ΒΙΡΓΙΝΙΑ" ΚΙ ΕΓΏ ΠΙΣΤΕΎΩ στο όμορφο όνειρο...</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#006600;">Έρχεται τότε που νόμιζες ότι σε ξέχασε! Εμφανίζεται τότε που τα φτερά ήταν κουρασμένα! Αγαπιέται τότε που πίστευες ότι ο κόσμος στέγνωσε από συγκίνηση κι ότι τα "παραμύθια" και οι "ιστορίες" είναι για τις..."χαζούλες νοικοκυρές..."</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Φίλες και Φίλοι μου, </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">με γνήσια χαρά σας παραδίδω ...το πνευματικό μου "παιδί", γραμμένο κάποιο μερόνυχτο τότε, στην Αστόρια...</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Στο Χριστουγεννιάτικο ένθετο της μοναδικής Ομογενειακής ημερήσιας εφημερίδας "Εθνικός Κήρυξ" την παραμονή των Χριστουγέννων, η αγάπη όλων των συνεργατών της Νέας Υόρκης και εκείνων της Αθήνας, με υπεύθυνη την κα Χρυσούλα (Χρόνια Πολλά!!!) Καραμήτρου, συνοψίστηκε αυτή τη φορά, για μένα με το διήγημά μου:</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗς ΜΟΝΑΞΙΑς!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#3333ff;">Δεν είναι η πρώτη φορά που η αγαπητή εφημερίδα με τιμά για την ομογενειακή, θάλεγα, προσφορά μου. Από τότε που η ύλη μοιράζεται μεταξύ Αθηνών και Νέας Υόρκης, λόγοι πολλοί -μεταξύ άλλων ότι δεν είναι ...λογοτεχνική εφημερίδα...- έχουν αλλάξει τις προτεραιότητές της. Είναι όμως μία από τις παλαιότερες εφημερίδες, κάπου ογδοντα-τεσσαρων χρονών...κι αυτό λέει πολλά... </span></em></strong><br /><span style="color:#cc0000;">Φίλοι μου,</span><br /><span style="color:#cc0000;">αν είστε ...ανυπόμονοι και πολυάσχολοι όπως εγώ,</span><br /><span style="color:#cc0000;">θα σας δώσω το διήγημα δίχως συνέχειες.................... </span><br /><span style="color:#cc0000;">κι όποτε θέλετε και μπορείτε, θα χαρώ να το διαβάσετε!!!</span><a href="http://4.bp.blogspot.com/-B6AwrssOZD0/Tvf9NqWYBXI/AAAAAAAABXA/q1KvCRlyyWA/s1600/12-25-2011%2BE.K.%2BTo%2Bxrwma%2B%25232.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 197px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690295065354175858" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-B6AwrssOZD0/Tvf9NqWYBXI/AAAAAAAABXA/q1KvCRlyyWA/s400/12-25-2011%2BE.K.%2BTo%2Bxrwma%2B%25232.JPG" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-BNq3zeGaI-Y/Tvf8UaQFu1I/AAAAAAAABW0/Lzfm9ZTD4oY/s1600/12-25-2011%2BE.K.%2BTo%2Bxrwma...%25233.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5690294081780300626" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-BNq3zeGaI-Y/Tvf8UaQFu1I/AAAAAAAABW0/Lzfm9ZTD4oY/s400/12-25-2011%2BE.K.%2BTo%2Bxrwma...%25233.JPG" /></a> <strong><em><span style="color:#000000;">ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗς ΜΟΝΑΞΙΑΣ</span></em></strong></div><br /><div><strong><em>(ελληνο-αμερικανικό διήγημα της Υιώτας Στρατή)</em></strong><br /><a href="http://astoriani.blogspot.com/">http://astoriani.blogspot.com</a> <br />e-mail: yiotas@optonline.net<br /><br />ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ<br /><br />-Χριστέ μου, κάνε τ’ όνειρο θαύμα γι’ αυτό το βράδυ, είπε η Νόρα, δίχως να είναι σίγουρη πως θ’ άκουγε ο Χριστός την παράκλησή της απόψε, παραμονή της Γέννησής Του. Μάλιστα, ούτε που θυμόταν εάν την είπε δυνατά ή από μέσα της, έτσι όπως ήταν ναρκωμένη στην πολυθρόνα από την ευεργετική ζεστασιά της γερασμένης φωτιάς που ξεψυχούσε αφρόντιστη. Εκείνη η αναπάντεχη φθινοπωρινή βροχή ένα μήνα πριν -όταν κατέβαινε τις σκάλες του τραίνου- την είχε στείλει για μέρες στο νοσοκομείο. Καλά που η ασφάλιση της κάλυψε μια γερή αναρρωτική άδεια κι έμεινε στο σπίτι, παγωμένες μέρες όπως αυτές.<br />Η Νόρα προσπάθησε ν’ ανασηκωθεί. -Αν δεν κινηθείς, κυρά μου, θα πιαστείς ολόκληρη, μονολόγησε.<br />Οι λέξεις έβγαιναν κουρασμένες από το στέρνο της καθώς έσκυβε τρίβοντας υπομονετικά τις σκουριασμένες κλειδώσεις των ποδιών της. Μετά, σαν αυτόματο, αναστήλωσε το κορμί και άπλωσε με δυσκολία τα χέρια. Έμοιαζε χτυπημένο θαλασσοπούλι σε αφιλόξενη ακτή.<br />-Αχ! Αυτός ο σφάχτης, ο αφόρητος. Οι ώμοι δεν μ’ αντέχουνε, τα πόδια δεν κρατάνε. Αλλά τι! Δεν τσάκισα τότε που γκρεμίστηκε ο κόσμος γύρω μου, τώρα θα λυγίσω;<br />Κοιτάχτηκε στον παμπάλαιο καθρέφτη κι ίσιωσε λίγο τα μαλλιά της. Της άρεσε η εικόνα που της έδειξε. Χαμογέλασε στη διαπίστωση αν και κάπου-κάπου, την θύμωνε. <br />–Αυτός ο ζαρωμένος καθρέφτης, σε ξεγελάει, κι εσύ, χαζή, κουβαλάς τον δίδυμο εαυτό σου ωραιοποιημένο, για να μην καταλαβαίνουν οι άλλοι την μοναξιά σου στις ατέλειωτες ώρες της εγκατάλειψης.<br />Σιδηρόδρομος γινόταν ο μονόλογος। Γενικά, δεν ήθελε να μιλάει σε κανένα για τον εαυτό της. Φιλική, με όλους, μα σε απόσταση, είτε γυναίκες είτε άνδρες. Μονόχνοτη κατ’ ανάγκην. Ακόμη και τα τρία καναρίνια της -με θέα στο παράθυρο του νοτιά, μόνο όταν δεν την έβλεπαν ελευθέρωναν τα τραγούδια τους. Είχε μια ζωή δίχως μεγάλα γεγονότα, δίχως σημαντικές ευκαιρίες. Ίσως να μη τις έβλεπε όταν παρουσιάζονταν, ίσως να μην ήθελε να τις αναγνωρίσει. Ό,τι ήθελε να πει, το συζητούσε στο αντίγραφό της, στον καθρέφτη κι έδινε την ανάλογη ερμηνεία, την ποθητή τροχιά. Γι’ αυτό αναρωτήθηκε γιατί της ήρθε να ευχηθεί απόψε: <br />«-Χριστέ μου, κάνε τ’ όνειρο θαύμα γι’ αυτό το βράδυ…»<br />Κάθε χρονιά, έκανε την ίδια ευχή. Η μνήμη της την είχε αποστηθίσει και την επαναλάμβανε σαν κουρντισμένο ρολόι κάθε παραμονή των Χριστουγέννων. Υπομονετικά, περίμενε ένα ολόκληρο χρόνο, για να διαπιστώσει τι; την πορεία του Τίποτα; Εξασθενισμένο, πλέον, το παλιό όνειρο. Μα η πίκρα; Πότε θ’ άδειαζε η πίκρα της προδοσίας; Ο παλαιός, ζαρωμένος καθρέφτης δεν της απαντούσε…<br />Ρίγησε στις αναμνήσεις των εύπλαστων χρόνων της. Αυτή η νύχτα τις επέστρεφε το ίδιο δυνατές, με όλα τα κατάλοιπα της καταστροφικότητας: την πύρινη εικόνα του αρραβωνιαστικού της και της μικρής της αδελφής. Εκείνη κι εκείνος. Εκείνος κι εκείνη. Άσχετα ποιο πρόσωπο εμφανιζόταν πρώτα, ευτυχισμένο, ειρωνικό ή χαιρέκακο. Μαζί, πάντα και τα δύο, κάνοντας την ζωή της αφόρητη. Όταν δε, ήρθε και το μωρό τους –ο σπόρος της απιστίας τους- ανήμερα την νύχτα της Παραμονής… Όχι, δεν ήταν, πλέον, εύκολο να σβήσουν τα σημάδια από τις οικείες μαχαιριές.<br />Ποτέ της δεν κατάλαβε από ποια αστείρευτη πηγή έτρεχαν τόσα δάκρυα ακόμη και ώρες που δεν υπήρχε αιτία σοβαρή. Τότε, η μόνη της λύση ήταν η δραπέτευση. Όσο μακρύτερα πήγαινε, τόσο το καλύτερο γι’ αυτήν. Έφυγε για τη μεγάλη χώρα, να χαθεί στην πανσπερμία, σβήνοντας μαζί και την ημερομηνία της Επιστροφής. Ευτυχώς, που με τα χρόνια, οι κρουνοί των δακρύων κάπως άδειασαν.<br />Άφησε το καθιστικό με το ευεργετικό τζάκι και διασχίζοντας το σαλόνι, κατευθύνθηκε στο βορινό παράθυρο. Το χιόνι, ήθελε τούτα τα Χριστούγεννα ολόλευκα και τη βελανιδιά τής μπροστινής αυλής της αμίλητη μέσα στην ησυχία ν’ απλώνει τις ξυλιασμένες παλάμες της στις χιονονιφάδες.<br />Η απόφαση να πάρει αυτό το σπίτι ήταν η πιο καλή της. Λίγο μικρό, μα για ποιον μεγαλύτερο; Η μοναξιά μπορεί και γεμίζει όλους τους χώρους.<br />Καλύτερα μικρό. Η Νόρα αυτό το γνώριζε πολύ καλά. Στην πραγματικότητα, η βελανιδιά ήταν εκείνη που την έκανε να χρεωθεί και να το αγοράσει. Φυσικά, στο πατρικό της, η γέρικη βελανιδιά δεν είχε ποτέ φιλοξενήσει τόσο χιόνι στ’ αρχοντο-κλαδά της, όμως στις νύχτες του βοριά χόρευε ευλύγιστα τα τρυφερά όνειρα της Νόρας.<br />Οι παλιές αναμνήσεις ήδη έβραζαν…<br />-Μου έκλεψαν την ίδια την ζωή! ψιθύρισε και χτένιζε με το βλέμμα τον δρόμο δίχως να βλέπει τίποτα. Στο βάθος των ματιών, η χαραγμένη εικόνα εκείνου κι εκείνης ολοζώντανη κι ας της ήταν ξένοι πλέον, μετά από τόσα χρόνια εθελοντικής απομάκρυνσης.<br />-Άραγε, πως να μοιάζουν τώρα; Διερωτήθηκε. Και το μωρό του ΄70; Θα έχει γίνει άντρας!<br />Θα ήθελε να ήξερε τίνος μοιάζει, τουλάχιστον. Θα τον ήθελε να μοιάζει του πατέρα της.<br />Η μάνα τους, έσβησε στη γέννα της μικρής αδερφής. Αυτή και ο πατέρας την ανάθρεψαν, «-γι’ αυτό μας βγήκε και κακομαθημένη… » Στα αφτιά της, κατακάθαρη η φωνή του πατέρα.<br />-Μη τη συνερίζεσαι τη μικρή. Βλέπεις, δεν γνώρισε καθόλου την μάνα της, εσύ είσαι άλλο, είσαι η δυνατή, της έλεγε συχνά.<br />Ασυναίσθητα, με τις πικρές αναμνήσεις, χάιδεψε το προτελευταίο δάχτυλο του αριστερού της χεριού. <br />-Εδώ, θα μπορούσε να ήταν το δαχτυλίδι που εικοσιπέντε χρόνια πριν, μου είχε προσφέρει εκείνος… Το δαχτυλίδι που θα λαμπίριζε σαν το Άστρο με τα πολύχρωμα φωτάκια των Χριστουγέννων… όχι να μένει άδειο, τόσα χρόνια… κι αυτά τα δάχτυλα, θα μπορούσαν να γίνουν σπαθιά ατσαλένια και να πάρουν το δίκιο μου πίσω… Ανάσανε βαριά, ακόμη άγριο θηρίο…<br />-Ας συγχωράνε όλοι, την πρόωρα φουσκωμένη κοιλιά της μικρής αδερφής. Έπρεπε να του δώσω πίσω το δαχτυλίδι. Έπρεπε, για την τιμή του σπιτιού, για την αξιοπρέπεια του πατέρα, για την μνήμη της μάνας. Έπρεπε, για τον Γολγοθά τον δικό μου.<br />Η Νόρα πάλι μονολογούσε. Ήθελε να ρίξει γροθιά στο παγωμένο τζάμι. Άρχισε να εκνευρίζεται μ’ όλες τούτες τις σκέψεις που επέπλεαν πάλι απόψε σαν φύκια σε ταραγμένη θάλασσα. Δεν ήταν πάντα έτσι. Ήταν κάποιες άλλες φορές, που δικαιολογούσε την απειρία της μικρής αδελφής της.<br />-Τη μικρή, τώρα με τα χρόνια, κάπως την καταλαβαίνω. Εκείνον όμως; Αφού τον έβλεπα τα καλοκαίρια, σαν ξάπλωνε στην ακρογιαλιά να ηλιάσει το κορμί του, το πως γλυκο-χαριεντιζόταν με τις φίλες μου… Πώς πίστευα ότι την αδερφή μου θα την άφηνε; Με βρήκε πολύ εύπιστη, πολύ βολική. Ίσως, ίσως γι’ αυτό και με αρραβωνιάστηκε, να του καλύπτω την ματαιοδοξία του. Εκμεταλλεύτηκε ό,τι καλύτερο είχα. Την πίστη στην αγάπη. Την εμπιστοσύνη στους ανθρώπους.<br />Η πρώτη αγάπη, όλοι το λένε, είναι τυφλή, μα ποιος νέος το παραδέχεται. Αμφιβάλλω αν η αδερφή μου θα τον συμμόρφωσε…<br />Από τον μονόλογο, η άχνα της έβγαινε καυτή και ίδρωνε το τζάμι. Με τους αγκώνες ακουμπισμένους στο πρεβάζι του παραθύρου, συνέχιζε να κοιτάζει τον κάτασπρο δρόμο. Ένας απροσδόκητος αγέρας βάλθηκε να στροβιλίζει γρηγορότερα τις νιφάδες. Οι παλάμες της βελανιδιάς άρχισαν να συμμετέχουν στο χορό, τινάζοντας στο έδαφος το εύθραυστο φορτίο τους. Τα μάτια της Νόρας τις ακολουθούσαν μαγνητισμένα, μέχρι που δύο ξασπρισμένες φιγούρες στο απέναντι πεζοδρόμιο, απορρόφησαν όλη την προσοχή της.<br />-Τρελός παπάς θα τους βάφτισε, αν δεν είναι μεθυσμένοι. Τι πάθανε και χτυπάνε την ξένη πόρτα, δώδεκα και η ώρα… Θ’ ανοίξει να τους αρπάξει ο Κολομπιάνος και τι θα γίνει εδώ απόψε…<br />Έκπληκτη, τους είδε να κοιτούν κατά τη δική της μεριά και βουτώντας μέσα στο χιόνι, ν’ ανεβαίνουν τρεκλίζοντας τα δικά της σκαλιά. Μισανοίγοντας το παράθυρο,<br />-Ποιον ζητάτε; τους ρώτησε σιγά, για να μη ξυπνήσει τους γέρους γείτονές της.<br />-Την κυρία Νόρα Περούζη θέλουμε, αν έχει ακόμη το ίδιο όνομα. Είναι κάτι σοβαρό… πολύ σοβαρό. Δεν είμαστε τρελοί να γυρίζουμε έξω, νύχτα σαν κι αυτή, απάντησε ο πιο εύσωμος.<br />-Οι Έλληνες, εδώ, είναι κάμποσο τρελοί, μα εσείς δεν δείχνετε για κάτι τέτοιο. Ναι, εγώ είμαι, τους είπε, ενώ καθώς τους περιεργάστηκε στο φως, έμεινε έκπληκτη. Τους άνοιξε την πρώτη πόρτα, σαστισμένη. –Μα, εσύ, είσαι ο κουμπάρος… ο… Δεν μπορούσε να θυμηθεί το όνομα.<br />-Ναι, είναι ο νουνός μου… της είπε ο νεαρός που έμοιαζε με τον πατέρα της στις νεανικές φωτογραφίες του. Εγώ, είμαι ο γιος της αδελφής σας, συνέχισε τινάζοντας έξω το χιόνι από πάνω του όπως το πουλάρι που τίναζε την σκόνη απ’ τη χαίτη του.<br />-Το ταξί μάς περιμένει παρακάτω. Δεν εύρισκε χώρο να σταθεί ενώ εμείς σας ψάχναμε, της διευκρίνισε ο κουμπάρος, τρίβοντας γρήγορα τα χέρια του για να ζεσταθούν. Κάτι πήγε να ρωτήσει η Νόρα, μα δεν ήξερε από που να αρχίσει.<br />-Θεία, βάλε μπότες ψηλές, το χιόνι είναι δύο πιθαμές, τυλίξου καλά. Τα άλλα, τα λέμε στο δρόμο.<br />«Θεία»! Η προσφώνηση ακούστηκε σαν κανονιά στ’ αυτιά της. Αυτός ο νέος της μιλούσε φυσικά, με άνεση, λες και την είχε δει και χθες, και προχθές… Στη γωνία έχασκαν οι μπότες της, μα ούτε τις έβλεπε. Πήρε βαθιά ανάσα να συνεφέρει τον εαυτό της για να ετοιμαστεί. Δεν κατάλαβε πως άρπαξε κι ένα τσουρέκι για την κρύα διαδρομή μέχρι το νοσοκομείο.<br />-Πάμε, τους είπε τελικά, βγάζοντας τα κλειδιά για να κλειδώσει.<br />Χιονοστιβάδες κυλούσαν τα γεγονότα που της εξιστορούσαν στο ταξί, αν και σε ανακατεμένες δόσεις... Η καρδιά της, συμπλήρωνε τα κενά. Στιγμές-στιγμές, ήθελε ν’ ανοίξει την πόρτα του ταξί και να πηδήξει έξω, να χαθεί στο παγωμένο δρόμο. Το σπουδαιότερο όμως, ήταν να σταματήσει να βλέπει στα μάτια του ανιψιού της τα μάτια του πατέρα της, απαράλλαχτα όπως ήταν όταν της ζητούσαν την βοήθειά της… <br />-Θεία, εντάξει, δεν είχαν ιδανικό γάμο οι δικοί μου, κι αν κράτησε ως τώρα, είναι από την υπομονή της μαμάς. Μα αν δεις τώρα τον πατέρα, δεν θα τον αναγνωρίσεις. Άσε που πιστεύει πως η κατάσταση της μαμάς έγινε εξ αιτίας του… Ξέρεις, πούλησε εκείνο το μεγάλο χτήμα για να μας φέρει όλους εδώ και να της προσφέρει ό,τι είναι δυνατόν, για να την κάνει καλά. Ήδη, το ένα νεφρό της το αφαίρεσαν, για το άλλο, μάλλον θα χρειαστεί μεταμόσχευση… Είναι πολύ δύσκολη η κατάσταση, μα ας ελπίζουμε, Θεία, κακό δεν κάνει η ελπίδα, της είπε ο νέος με τρέμουλο φωνής.<br />-Θεέ μου, υπάρχουν κι άλλες ζωές ραγισμένες, σκέφτηκε η Νόρα κρύβοντας τις κραυγές που κόχλαζαν στα βάθη τού είναι της. Άπλωσε το χέρι της κι ακούμπησε το δικό του.<br />-Κοίτα, να, φτάσαμε στο νοσοκομείο, καλά μας έφερε ο ταξιτζής , είπε ο κουμπάρος.<br /><br />Αντικρίζοντας την μισο-ναρκωμένη αδελφή της στο κάτασπρο κρεβάτι, η Νόρα ξανάφερε την αξεθώριαστη εικόνα της μάνας τους, τότε, στην μοιραία γέννα. Ασυναίσθητα άπλωσε το χέρι και τ’ ακούμπησε στο χέρι της αδελφής της. Με ρίγος διαπίστωσε πόσο έμοιαζαν αυτές οι δύο εικόνες.<br />-Ω! Χριστέ, που γεννιέσαι κάθε χρόνο, δίχως να το μετανιώνεις, κάνε το θαύμα σου, μουρμούρισε, απορροφημένη στην τρομερή ανάμνηση. Τα μάτια της έκαιγαν, μα δάκρυ δεν κύλησε.<br />-Μόνο αν ταιριάξει το δικό σου νεφρό, κι αν, βέβαια, εσύ θελήσεις να συμβάλλεις στο θαύμα.<br />Η Νόρα γύρισε έντρομη, μαγνητισμένη στο άκουσμα της φωνής του.<br />Ήταν δυνατόν, να τον προσπέρασε στο διάδρομο χωρίς να τον αναγνωρίσει; Απότομα απέσυρε το χέρι της από την αδερφή της, μα δεν του το πρόσφερε.<br />Τον κοίταξε στα γρήγορα. Για ένα τραγικό δευτερόλεπτο, νόμισε πως θα ξεκαρδιζόταν στα γέλια.<br />Εκείνος, ο άνδρας της μαραζωμένης αγάπης της, όπου στα μάτια της ήταν καράβι ψηλο-κάταρτο, εκείνος, ο γόης των καλοκαιριών της νιότης της, που ξάπλωνε τα μέλη του στον ήλιο της ακροθαλασσιάς και χαμογελούσε πονηρά κι ενθαρρυντικά ακόμη και στις φίλες της, εκείνος, ο άπιστος μα αγαπημένος αρραβωνιαστικός της -που κοιμήθηκε με την μικρότερη αδελφή της αφήνοντας την έγκυος, εκείνος που τίναξε στον αέρα τον ιδανικό κόσμο της, ήταν αυτός ο ίδιος, μεταμορφωμένος σ’ αυτόν τον περίλυπο, εύσαρκο κύριο με το μοναδικό τσουλούφι στην κορυφή του κεφαλιού του; Για ένα δευτερόλεπτο, αισθάνθηκε γοητευτική. Αξεπέραστη. Τίναξε το κεφάλι της ψηλά, ευχαριστημένη. Ήταν η ώρα της μεγάλης εκδίκησης. Ήταν η στιγμή της υπεροχής. Ήταν η ικανοποίηση των πρώτων εντυπώσεων μετά από τόσα χρόνια σκοτεινών επιθυμιών και απεγνωσμένων ονείρων. Ήταν το μέτρημα του ΕΓΩ και του ΕΣΥ στο ΤΩΡΑ. Ήταν η νίκη.<br />Μα, η ζωή της; Η φυγή της στα πέρατα του κόσμου; Τα δάκρυά της γι’ αυτόν, που αν τα μάζευε, με τα χρόνια θα γέμιζαν την πατρική στέρνα όπου κάποτε, όταν ήταν μικρά, πηδώντας μέσα, χόρευαν και πατούσαν τα σταφύλια… εκείνα τα δάκρυα τί θα τα έκανε; Θα γύριζαν πίσω να την πνίξουν! Αυτή, λοιπόν, ήταν η πλήρωση των πάντων και του τίποτα; <br />Απότομα συνήλθε, λες και ντροπιάστηκε.<br />-Το θαύμα, το θαύμα ήδη έγινε! Είπε. Η φωνή της ξεχύθηκε στην αίθουσα καθαρή, σταθερή, ελεύθερη. Αθρυμμάτιστη, σαν την καμπάνα των Χριστουγέννων.<br />-Τώρα που είσαι εδώ, Θεία, κι εγώ το πιστεύω, συμπλήρωσε ο ανιψιός της, αγκαλιάζοντάς την. Όπως την αγκάλιασε, το σφίξιμο πάλι της θύμισε τον πατέρα. Αυτός ο αξιολάτρευτος νέος, ήταν ο ανιψιός της, ήταν ο συνδετικός κρίκος της οικογένειας, ήταν το δαχτυλίδι που είχε πετάξει στα πόδια τού τότε άπιστου αρραβωνιαστικού της.<br />Ήταν το παιδί που θα μπορούσε να ήταν δικό της, μ΄ εκείνον που αγαπούσε και θα την είχε κάνει μάνα. Χαλάρωσε το αγκάλιασμα του ανιψιού της…<br />Έκανε λίγο πίσω για να τον καμαρώσει.<br />-Ξέρεις πόσο μοιάζεις του παππού σου; του είπε ικανοποιημένη, καλωσορίζοντας το πρώτο χαμόγελο της συγγνώμης στα άβαφα χείλη της. Η αδελφή της, τρεμόπαιξε τα υγρά βλέφαρα. Απόλυτη η σιγή στο δωμάτιο που άρχισε να ζεσταίνεται με την αγάπη της συγνώμης.<br />-Αύριο, θα φροντίσω εγώ για τον γιατρό και τις εξετάσεις, συμπλήρωσε σιγανά ο κουμπάρος, κρατώντας το χέρι της άρρωστης, ενώ τα μάτια του δεν έφευγαν από την Νόρα.<br />-Αύριο; Ποιο Αύριο; το Αύριο είναι Τώρα. Είναι το Σήμερα, απάντησε η Νόρα λάμποντας. Το Θαύμα, γεννήθηκε Σήμερα.<br />Ήταν το συμβόλαιο ελπίδας που νοερά υπέγραφε η Νόρα στον ώμο του ανιψιού της, καθώς τον έδενε πάλι στοργικά στην αγκαλιά της.<br /><br />ΤΕΛΟΣ<br /><br /><span style="color:#cc0000;">ΚΑΛΈς Μέρες να έχετε! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΑΣ</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">Πάντα με την Αγάπη,</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">Υιώτα</span><br /><br /></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-4588605463418959893?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-17735811925897663282011-12-24T20:39:00.005-07:002011-12-24T21:21:22.936-07:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-r_IMmaoVoEA/TvadX8KI8UI/AAAAAAAABWo/6IC7AqqoD-g/s1600/12-24-2011%2Bst%2Bnicholas.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 256px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689908213840408898" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-r_IMmaoVoEA/TvadX8KI8UI/AAAAAAAABWo/6IC7AqqoD-g/s400/12-24-2011%2Bst%2Bnicholas.JPG" /></a> Η ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΤΟΥ "ΣΑΝΤΑ" </div><br /><div align="center">(από το "Ντέϊλυ Νιους, της Νέας Υ'ορκης )<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ruORBr-lnUI/Tvacb8eT_oI/AAAAAAAABWc/jdRjD2t7eSA/s1600/12-24-2011%2Byes%2BVirginia%2521.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 340px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689907183132868226" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-ruORBr-lnUI/Tvacb8eT_oI/AAAAAAAABWc/jdRjD2t7eSA/s400/12-24-2011%2Byes%2BVirginia%2521.JPG" /></a>ΝΑΙ, ΒΙΡΓΙΝΙΑ !!!<br />Υπάρχει ο Σάντα Κλάους! Ο Άγιος Νικόλας!<br />Ο Άγιος Βασίλης!<br /><span style="color:#cc0000;">ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ στα "ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ"</span><br /><span style="color:#cc0000;">και σ΄όλα τα "ηλιανθάκια του κόσμου!</span><br />YES,VIRGINIA…<br />(Saτ., Δεκ. 24th,.२०११, Daily News, page २०)<br /><span style="font-size:180%;"><strong><em>Ναι, Βιργινία<br /></em></strong></span>Στις 21 Σεπτεμβρίου, 1897, ο ΗΛΙΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΥΟΡΚΗΣ δημοσίευσε εκείνο που έμελλε να γίνει το πλέον πολύ-διαβασμένο γράμμα μιας εφημερίδας। Το έστειλε ένα 8-χρονο κορίτσι, η Βιργινία Ο’Ηάνλον, η οποία ζούσε με τους γονείς της στο Μανχάταν.<br />Επάνω είναι ολόκληρο το κείμενο της επιστολής -κι εδώ η μετάφραση μου,<br />της απάντησης που εμφανίστηκε στο «Κύριο Άρθρο» του ΄Ηλιου,<br />από την Φράνσις Φαρσέλλους Τσέρτσς:<br /><br />«…Αγαπητή Αρθρογράφε, είμαι 8 χρονών.<br />Μερικοί από τους μικρούς μου φίλους, λένε ότι δεν υπάρχει «Σάντα Κλάους»= ‘Αγιος Βασίλης.<br />Ο πατέρας μου λέει, «αν το δεις γραμμένο στον ΗΛΙΟ, είναι αλήθεια».<br />Πες μου, σε παρακαλώ, την αλήθεια, ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΗς;<br />Βιρτζίνια Ο’Ηάνλον<br />115 Γουέστ, 95η Οδός<br />(Μανχάταν, ΝΥ)<br />Βιργινία, οι μικροί σου φίλοι κάνουν λάθος! Έχουν επηρεαστεί από το σκεπτικισμό μια εποχής σκεπτικισμού. Αυτοί δεν πιστεύουν παρά μόνον ότι δουν με τα μάτια τους. Νομίζουν ότι τίποτα δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν το καταλαβαίνουν τα μικρά τους τα μυαλά.<br />Όλα τα μυαλά, Βιργινία, είτε είναι ανθρώπων ή παιδιών, είναι μικρά. Σ’ αυτό το μεγάλο κόσμο μας, ο άνθρωπος είναι απλώς ένα έντομο, ένα μερμήγκι, στην εξυπνάδα του, σε σύγκριση με τον απεριόριστο κόσμο που τον περιβάλλει, καθώς και το μέτρο της ευφυίας του στο να καταλαβαίνει την όλη αλήθεια και γνώση.<br />Ναι, Βιργινία, υπάρχει Άγιος Βασίλης. Υπάρχει όσο υπάρχει αγάπη, γενναιοδωρία, κι αφοσίωση, και γνωρίζεις ότι είναι άφθονες προσφέροντας στη ζωή σου την μεγαλύτερή τους ομορφιά και χαρά. Αλίμονο! Πόσο μονότονος θα ήταν ο κόσμος αν δεν υπήρχε Άγιος Βασίλης! Τόσο δυστυχισμένος όσο αν δεν υπήρχαν «Βιργινίες». Τότε, δεν θα υπήρχε παιδική πίστη, ούτε ποίηση, ούτε ρομαντισμός να κάνουν υποφερτή αυτή την ύπαρξη. Δεν θα είχαμε καθόλου ευχαρίστηση, παρά μόνο στην αίσθηση και στην όραση.<br />Το αιώνιο ΦΩΣ με το οποίο η παιδικότητα γεμίζει τον κόσμο, θα είχε εξαφανιστεί.<br />Να μην πιστεύεις στον Άγιο Βασίλη! Τότε, να μην πιστεύεις στις νεράϊδες! Μπορεί να βάλεις τον πατέρα σου να μισθώσει ανθρώπους για να παρακολουθούν όλες τις καμινάδες κατά την Παραμονή των Χριστουγέννων για να πιάσουν τον Άγιο Βασίλη, μα ακόμη κι αν δεν τον είδαν να κατεβαίνει, ποια θα ήταν η απόδειξη; Κανένας δεν έχει δει τον Άγιο Βασίλη, μα αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Τα πλέον αληθινά πράγματα στον κόσμο είναι εκείνα που ούτε οι άνθρωποι μα ούτε και τα παιδιά έχουν δει. Είδες ποτέ σου νεράϊδες να χορεύουν στο γρασίδι; Φυσικά δεν είδες, μα αυτό δεν είναι απόδειξη ότι δεν είναι εκεί. Κανείς δεν μπορεί να συλλάβει ή να φανταστεί όλα τα θαύματα που δεν φαίνονται κι είναι αόρατα στον κόσμο. Διαλύεις την «ροκάνα του μωρού» και βλέπεις μέσα τι είναι εκείνο που δημιουργεί τον θόρυβο, αλλά στον αόρατο κόσμο υπάρχει ένα κάλυμμα που τον σκεπάζει , το οποίο ούτε ο δυνατότερος άνθρωπος, ούτε όλη η δύναμη των δυνατότερων ανθρώπων που υπάρχουν μπορεί να το διαλύσει. Μόνο η πίστη, η φαντασία, η ποίηση, η αγάπη, ο ρομαντισμός μπορούν να σύρουν στην άκρη αυτή την κουρτίνα, να δουν και να περιγράψουν την υπέρτατη ομορφιά και την εκείθεν δόξα. Είναι όλα αληθινά; Ω! Βιρτζίνια! Σ’ όλον αυτόν τον κόσμο τίποτα δεν είναι αληθινό και μόνιμο!<br />Όχι Άγιος Βασίλης! Δόξα τω Θεώ, ζει, και είναι παντοτινός. Χίλια χρόνια από σήμερα, Βιργινία, μάλλον 10 φορές 10 χιλιάδες χρόνια από σήμερα, θα συνεχίσει να κάνει χαρούμενες τις παιδικές καρδιές.<br />Φράνσις Φαρσέλους Τσέρτς<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-nf4nzxAKgjQ/TvabtkoDY0I/AAAAAAAABWQ/Oz3mmto11GI/s1600/12-24-2011%2Bchristmas%2Bdecoration.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 228px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689906386457289538" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-nf4nzxAKgjQ/TvabtkoDY0I/AAAAAAAABWQ/Oz3mmto11GI/s400/12-24-2011%2Bchristmas%2Bdecoration.JPG" /></a>...και ο δικός μας "Αη-Βασίλης"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<br />Ήδη τον γνωρίζετε!!!!!!!!!!<br />Τελειώνει το Χριστουγεννιάτικο "ντύσιμο", στο γρασίδι ο πάγος τρίζει...<br />και η καρδιά, στ' αγκάλιασμα του μικρού εγγονού, πανηγυρίζει!<br />Να έχετε ένα θαυμάσιο ΣΗΜΕΡΑ, ένα χαρούμενο ΑΥΡΙΟ<br />κι ένα Χρόνο γεμάτο Υγεία, Καρτερία<br />και Αγάπη!<br />ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!<br />Υιώτα-Δημήτρης<br />και παιδιά!<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-1773581192589766328?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-48131187430631019872011-12-22T11:07:00.006-07:002011-12-22T11:45:30.331-07:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-OWb0jWGhGcg/TvN28Iot02I/AAAAAAAABWE/HWPzVkvWjJc/s1600/12-19-2011%2Bholy%2Bnight.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 264px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689021529781556066" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-OWb0jWGhGcg/TvN28Iot02I/AAAAAAAABWE/HWPzVkvWjJc/s400/12-19-2011%2Bholy%2Bnight.JPG" /></a> '<strong><em><span style="color:#006600;">ΑΓΙΑ ΝΎΧΤΑ!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">Κάνε το θαύμα σου, Χριστέ!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">Υπάρχει ακόμη χρόνος για Ελπίδα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">υπάρχει ακόμα χρόνος για θαύματα!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><span style="color:#990000;"></span><a href="http://2.bp.blogspot.com/-27bA3kRAoKc/TvN1djsioQI/AAAAAAAABV4/fOFMsWQELjQ/s1600/12-19-2011%2BOlga-P.J.%2BNov.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 335px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5689019904957784322" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-27bA3kRAoKc/TvN1djsioQI/AAAAAAAABV4/fOFMsWQELjQ/s400/12-19-2011%2BOlga-P.J.%2BNov.JPG" /></a>...<strong><em><span style="color:#990000;"> μια μάνα αυτό αναζητάει για το παιδί της!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Αυτή η μανούλα</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">σας ευχαριστεί για όλα όσα της έχετε προσφέρει με τον γλυκό σας λόγο</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">και μαζί με την ολόλευκη καρδιά του πρωτογιού τους</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">ΣΑΣ ΕΥΧΟΝΤΑΙ</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#990000;">Ο,ΤΙ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ, ΣΕ ΟΛΟΥς!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">ΜΕ ΥΓΕΙΑ, ΣΥΜΠΝΟΙΑ,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#006600;">και ΑΓΑΠΗ!</span></em></strong></div><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;">Θερμότερες Ευχές, για Όλες και Όλες που με τιμάτε με την αμέριστη Αγάπη σας!</span></em></strong></p><br /><p><strong><em><span style="color:#006600;">Υιώτα, Δημήτρης και ΠΑΙΔΙΑ!</span></em></strong></p><br /><div align="center"><br /><br /><br /></div><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-4813118743063101987?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-8705640651945099542011-12-22T02:47:00.006-07:002011-12-22T04:04:22.010-07:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-fUggx-t5jiY/TvL_b1y0VSI/AAAAAAAABVg/QlmUjacPaW8/s1600/6-05-2010%2BG.C.%2BAgni%2BMpaltas%252C%2BEsq.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 218px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688890133084132642" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-fUggx-t5jiY/TvL_b1y0VSI/AAAAAAAABVg/QlmUjacPaW8/s400/6-05-2010%2BG.C.%2BAgni%2BMpaltas%252C%2BEsq.JPG" /></a> <strong><em>Αξιότιμη ΚΥΡΙΑ του Ελληνισμού</em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em>στο Προξενείο της Νέας Υόρκης,</em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em>Σας αγαπήσαμε</em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em>κι αυτό τα λέει ΟΛΑ!</em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em>Στη νέα θέση όπου θα συνεχίζετε να κερδίζετε την εκτίμηση </em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em>και την αγάπη του Ελληνισμού με τον σπάνιο χαρακτήρα σας, </em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em>οι ευχές μας θα σας συνοδεύουν για μια λαμπερή επιτυχία!</em></strong><br /></div><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/--_kEkUj4IOY/TvL_Ks3rf7I/AAAAAAAABVU/echkTb1dkKI/s1600/12-22-2011%2BAGI%2BMPALTA%252C%2BATHENIANS.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 216px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688889838630830002" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/--_kEkUj4IOY/TvL_Ks3rf7I/AAAAAAAABVU/echkTb1dkKI/s400/12-22-2011%2BAGI%2BMPALTA%252C%2BATHENIANS.JPG" /></a> Προσωπικά, μέσω του Συλλόγου των Αθηναίων Νέας Υόρκης,</div><br /><div align="center">Τιμήσατε δύο φορές την συμμετοχή μου,</div><br /><div align="center">στο θεατρικό: "Η υψίστη Αρετή του Ευρύτου" </div><br /><div align="center">ως και την "Εφ' Ολης της Ύλης" λογοτεχνική παρουσίασή μου</div><br /><div align="center">στο Πολιτιστικό Κέντρο της Αρχιεπισκοπής, στην Αστόρια.</div><br /><div align="center">Με συγκίνηση και ικανοποίηση θυμάμαι το πόσο απολαύσατε αποσπάσματα από τα έργα μου,</div><br /><div align="center">κυρίως από το μουσικόδραμα "Γελωτοποιός από...Σόϊ"</div><br /><div align="center">ιδίως την ανοιχτή επιδοκιμασία με την επίσης αξιότιμη κυρία Κούλα Σοφιανού, Πρόξενο </div><br /><div align="center">της Κύπρου στην Νέα Υόρκη, σε ποιήματά μου από το τελευταίο βιβλίο μου </div><br /><div align="center">"Γραμμένα με αίμα"!<br />Άψογη, καταδεκτική και πάντα γελαστή, </div><br /><div align="center">αφήνετε την ωραιότερη παρουσία σας να πλανάται για καιρό<br />στην Ομογένεια της απαιτητικής Νέας Υόρκης.</div><br /><div align="center">Να είστε καλά, και με τον εξίσου Αξιότιμο Πρέσβη και σύζυγό σας,</div><br /><div align="center">να τιμάτε τον Ελληνισμό όπου κι αν είστε!</div><br /><div align="center">Δεχθήτε κι από την δική μου οικογένεια τις θερμότερες ευχές </div><br /><div align="center">για τις Εορτές των Χριστουγέννων</div><br /><div align="center">και του Νέου Έτους.</div><br /><div align="center">Οι αναμνήσεις μας θα σας συνοδεύουν με Αγάπη.</div><br /><div align="center">Υιώτα και Δημήτρης Στρατής<br /><br /></div><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-870564065194509954?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-83288749515378265802011-12-18T22:44:00.003-07:002011-12-18T23:16:44.415-07:00<strong><em>Καλημέρα ΔΑΣΚΑΛΕ! Καλημέρα!</em></strong><a href="http://2.bp.blogspot.com/-5WrDE8wZxjU/Tu7QPV-sgxI/AAAAAAAABVI/JSRBzjHwHEI/s1600/12-19-2011%2Bantwnhs-popi%2Bpaidika%2Bxamogela.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 346px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687712341432238866" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-5WrDE8wZxjU/Tu7QPV-sgxI/AAAAAAAABVI/JSRBzjHwHEI/s400/12-19-2011%2Bantwnhs-popi%2Bpaidika%2Bxamogela.JPG" /></a><br /><br /><p align="center">Το χαμόγελο σου, αντανακλά στα μάτια </p><br /><p align="center">και μετά στα χείλη των παιδιών.</p><br /><p align="center">Η ζεστασιά της παρουσίας σου μετατρέπεται σε χαρούμενο χτυποκάρδι για ν' ανέβει ο ήλιος και να λαμπρύνει την μέρα τους. Ο ίσκιος σου, προστατεύει τις αδυναμίες τους, τις αμφιβολίες τους, για τη σωστή απόδοση των όσων κάθε μέρα σπέρνεις στις καρδούλες τους, μαζί και τη χαρά τους όταν αποδίδουν τον καλύτερό τους εαυτό!</p><br /><p align="center">Η αυτοπεποίθησή σου για τη Ζωή, για το Πνεύμα, για το Καλό, θα είναι η ενέργεια που θα μείνει μαζί τους για τα υπόλοιπα χρόνια της μάθησης.</p><br /><p align="center">Δάσκαλε, μείνε πιστός, ευθύς, κι αγαπημένος!</p><br /><p align="center">Τα παιδιά, αυτοί οι τρυφεροί ηλίανθοι, αυτό κυρίως, επιζητούν. </p><br /><p align="center">ΜΕΙΝΕ ΔΑΣΚΑΛΟΣ !</p><br /><p align="center">(Στον Αντώνη, στην Πόπη του, και σ' όλους τους εκπαιδευτικούς που γνωρίζουν την αγάπη μου για τα ηλιανθάκια του κόσμου!)</p><br /><p align="center">ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ</p><br /><p align="center">Υιώτα</p><br /><p align="center"></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-8328874951537826580?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-79998247732935819232011-12-17T14:12:00.007-07:002011-12-17T15:03:46.035-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-sSyBEqQJ_4M/Tu0LcFRPRfI/AAAAAAAABU8/iJrVCqqGb2g/s1600/8-24-2011%2Bstratis%2Bparelis.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 355px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687214481517528562" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-sSyBEqQJ_4M/Tu0LcFRPRfI/AAAAAAAABU8/iJrVCqqGb2g/s400/8-24-2011%2Bstratis%2Bparelis.JPG" /></a> ...<strong>πρέπει ν'αντέχουν οι ώμοι σου για να σηκώσεις εννέα "τόνους" ποίηση! και</strong><br /><strong>πρέπει να είσαι στην σωστή ώρα της απομόνωσης για ν' απολαύσεις μια παρόμοια ΔΩΡΟ-ΣΥΓΚΟΜΙΔΗ... που μου ταχυδρόμησε ο γνωστός ιντερνετικός Φίλος, εδώ, στην "άλλη όχθη!"</strong><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-coZF4ZxUwFE/Tu0JQk0x1bI/AAAAAAAABUw/0FEklmJkhkE/s1600/12-17-2011%2Bstratis%2Bparelis%2Bfour.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 289px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687212084806407602" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-coZF4ZxUwFE/Tu0JQk0x1bI/AAAAAAAABUw/0FEklmJkhkE/s400/12-17-2011%2Bstratis%2Bparelis%2Bfour.JPG" /></a> Το ένα μετά το άλλο βιβλίο, δίχως χρονολογική σειρά..., σαν την μέλισσα, πετούσα από σελίδα σε σελίδα... μέχρι που τα μάτια κουράστηκαν, ζαλισμένα από την πολυποίκιλη θεματική έμπνευση... του Παρέλη!<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-XiWzM07FKRg/Tu0IkLY5H3I/AAAAAAAABUk/bXfwl8ayR6E/s1600/12-17-2011%2Bpatrelhs%2Bstratis%252C%2Btwo.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 276px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687211322064314226" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-XiWzM07FKRg/Tu0IkLY5H3I/AAAAAAAABUk/bXfwl8ayR6E/s400/12-17-2011%2Bpatrelhs%2Bstratis%252C%2Btwo.JPG" /></a> Κατάφερε να με κάνει κοινωνό της "χημείας των μελωδικών λέξεων" του (βλέπε τελευταίο βιβλίο του, ...που δεν χωρούσε...)<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-gg5Mi7CUDx0/Tu0H5Lg4MWI/AAAAAAAABUY/b5o_0X8SZm0/s1600/12-17-2011%2Bparelis%2B%2B%2Bthree.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 265px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687210583363432802" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-gg5Mi7CUDx0/Tu0H5Lg4MWI/AAAAAAAABUY/b5o_0X8SZm0/s400/12-17-2011%2Bparelis%2B%2B%2Bthree.JPG" /></a> και ν' αναζητήσω τον Άνθρωπο, όπου σαν πολυταξιδεμένος χαμαιλέοντας καταγράφει επιτυχώς την παραμικρή κίνηση της καρδιάς του! Έψαξα για...βιογραφικό του, ... και μετά αποκόμισα ότι η ίδια η ζωή του αναφέρεται πεντακάθαρα στην ποίησή του...<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-dVqxNJfsk3U/Tu0HAt6xLsI/AAAAAAAABUM/yGtUGiSNP38/s1600/12-17-2011%2B3%253B43%253B02%2BPM.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 292px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5687209613346287298" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-dVqxNJfsk3U/Tu0HAt6xLsI/AAAAAAAABUM/yGtUGiSNP38/s400/12-17-2011%2B3%253B43%253B02%2BPM.JPG" /></a> Γράφει, επίσημα, κάπου ३३...χρόνια! Ακούραστος καταρράκτης που εύχεται να "πέσει" σε εύφορη κοιλάδα, να τέρψει, να προβληματίσει, να συνταράξει!</div><br /><div>Θα τον συναντήσετε στην "Αστοριανή", δεξιά, στους εκλεκτούς μου Φίλους!</div><br /><div></div><br /><div>Καλή σου συνέχεις στις Εμπνεύσεις, Στρατή μου,</div><br /><div>και να έχετε ΟΛΟΙ Καλές Εορτές!<br />Πάντα με την Αγάπη, Υιώτα<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-7999824773293581923?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-23303885499186035532011-12-11T21:51:00.004-07:002011-12-11T22:41:40.929-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-Pm9FrxqDemo/TuWJO-bnAbI/AAAAAAAABTo/K6hz0qZ8Vu8/s1600/12-11-2011%2BKynaigeiros%2Bsalamineia%2B2011.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 252px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5685100994995093938" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-Pm9FrxqDemo/TuWJO-bnAbI/AAAAAAAABTo/K6hz0qZ8Vu8/s400/12-11-2011%2BKynaigeiros%2Bsalamineia%2B2011.JPG" /></a>Φίλες και Φίλοι, <br />όπως σας υποσχέθηκα στο προηγούμενο, <br />αναρτίζω το <strong>δισέλιδο</strong> νοητό <strong>διήγημα</strong> που υπέβαλα στο Δήμο Σαλαμίνας, σύμφωνα με τους όρους του Διαγωνισμού: <br />Υπεβλήθη με το ψευδώνυμο: «Θαλασσένια» ) <br /> <br /><em><strong>ΤΟ ΑΝΕΠΙΔΟΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΚΥΝΑΙΓΕΙΡΟΥ <br /></strong>«…Φίλτατε αδελφέ, Αισχύλε, <br />Αυτήν την ώρα τολμώ να ασεβήσω στην αγάπη που σου έχω και στον θαυμασμό που με κατέχει για το θεϊκό σου πνεύμα με το να ψάχνω για λέξεις σωστές που να μη βαραίνουν σαν άψυχα κορμιά στο βάθος της θάλασσας που περιβάλλει την αγαπημένη μας Σαλαμίνα. <br />Με βασανίζει που δεν είχαμε χρόνο να υμνήσω την ανδρεία σου, όταν πολεμούσες σαν λιοντάρι τους Πέρσες, ούτε για τον τρόμο που πήρα σαν έπεσες κατάχαμα, πληγωμένος… Στ' αντίκρυσμα της πτώσης σου, τόση ήταν η οργή που με κυρίευσε που ξέσπασα σ’ έναν βαριαρματωμένο, μακρυμάλλη τοξότη, του πέταξα την περικεφαλαία και τον ξάπλωσα αιμόφυρτο, μόνο με δυο χτυπήματα! Ακόμη κι όταν τα μάτια του είχαν βασιλέψει, τα πόδια μου, ενεργώντας σαν να είχαν δικό τους νου, τον κλότσαγαν μέχρι που να γυρίσει μπρούμυτα να μη βλέπω το μισητό πρόσωπό του! <br />Τέτοια αγριάδα δεν είχα φανταστεί ποτέ μου ότι κατοικούσε εντός μου, αγαπητέ μου αδελφέ, μα εκείνο το ρηθέν του «Μεγάλου Βασιλιά τους» ότι μας ζήτησε «γην και ύδωρ» για να μή μας επιτεθούν, είχε καρφωθεί μέσα μου κι έτρωγε νυχθημερόν τα σωθικά μου. <br />Δεν ζητούσε «γην και ύδωρ» αδελφέ μου! Ζητούσε την πατρίδα μας και την θάλασσά μας! Όταν έκαναν «γέφυρα» τα πλοία τους για να περάσουν στην πολύτιμη γη μας, Αυτό εννοούσαν! Όταν ειρωνικά φοβέριζαν ότι τα βέλη τους θα σκοτεινιάσουν τον ήλιο μας, Αυτό εννοούσαν! Οι εντολές τους, ήταν νόμος κι οι στρατηγοί τους αδίστακτοι! <br />Η ψυχή μου και το αίμα μου βράζουν στην όψη της αδικίας </em> <br /><em>κι όταν ο βρασμός είναι για την πατρίδα, τίποτα δεν τον μετριάζει! <br />Αδελφέ μου, εσύ, αναμειγνύεσαι με τα κοινά και τους νομοθέτες। Η ιστορία θα μνημονεύσει τα ονόματα και τα κατορθώματά τους. Μα η γη θέλει αίμα για να ποτιστεί, για να φυτρώσουν ήρωες! Η γη μας, θέλει τον ήλιο της καθαρό για να λάμψει, κι η θάλασσά μας θέλει τραγούδια των γλάρων πάνω από τα κατάρτια των πλοίων της για να μπορεί, ανοίγοντας δρόμους, να μοιράζεται το χρώμα και τα χαμόγελα του ουρανού. <br />Αδελφέ μου, αν δώσω το αίμα μου για την πατρίδα, Ιερή η αιμοδοσία!</em> <br /><em>Αν γκρεμίσω ένα εχθρικό πλοίο στην κοιλιά της θάλασσας, δεν θα είμαι μόνος μου! </em> <br /><em>Θα έχω την θεά Αθηνά και τον παμμέγιστο Δία να μ’ επιβλέπουν και να με καθοδηγούν… </em> <br /> <br /><em>Αδελφέ μου Αισχύλε, εύχομαι να μπορέσω να σου δώσω τούτη την έκρηξη της ψυχής μου που με πνίγει. <br />Ανέκαθεν μ’ εντυπωσίαζε η λαμπρότητα του μυαλού σου μα και με δείλιαζε! Βάζω αυτήν την επιστολή κάτω από την ασπίδα, στο μέρος της καρδιάς και προσεύχομαι πρώτα για την Πατρίδα, μετά για τον πατέρα μας τον Ευφορίωνα και μετά για σένα. Εύχομαι οι θεοί να μου δωρίσουν έναν τιμημένο θάνατο...»</em> <br /><em>................................................................................. <br />…κι έτσι έγινε! Οι ουρανοί ήταν ανοιχτοί και η παράκληση του Κυναίγειρου εισακούσθηκε! <br />Φιλόπατρις, ήλιος φλεγόμενος, κυνήγησε με άλλους Αθηναίους τους Πέρσες στρατιώτες που πάσχιζαν να μπουν στα αραγμένα πλοία τους για να διαφύγουν και να σωθούν από το κύμα της δίκης που τίποτα δεν το πισωγύριζε!</em> <br /> <br /><em>Ο μύθος «λέει» πως ο Κυναίγειρος πρόσεξε ότι το κοντινό του πλοίο ανήκε στον στρατηγό Δάτι , κι ότι το μυαλό του θόλωσε! Τα μάτια του έγιναν πελώρια, το κορμί του ατσαλώθηκε, ίδιο κοφτερό διαμάντι πάνω σε γυαλί… </em> <br /><em>΄Απλωσε το στιβαρό του χέρι να κρατήσει το πλοίο όπου απεγνωσμένα προσπαθούσε να ξεφύγει από τον θανατερό κλοιό… κι ένας βάρβαρος, αλλόθρησκος, από ψηλά, του το έκοψε μ’ ένα τσεκούρι! <br />Τότε, </em> <br /><em>τ' αρπάζει το άλλο του χέρι, ο Κυναίγειρος, η ίδια τύχη τον περίμενε! <br />Μόνον τ' αστραφτερά, γερά του δόντια τού έμεναν να καθυστερήσει το εχθρικό πλοίο ώστε να καταστραφεί… <br />Έτσι, ο χαλκέντερος, ο παθιασμένος φιλόπατρις Κυναίγειρος, ο Σαλαμίνιος, ακέφαλος πλέον, σπαρτάριζε στην αγκαλιά της θάλασσας, έχοντας το γράμμα, που δεν αξιώθηκε να δώσει στον αδελφό του, ματωμένο να μοιρολογεί δίπλα του… <br />ΤΕΛΟΣ</em> <br /> <br /><p><em>Ευχαριστώ σας που με διαβάζετε, </em><em>Υιώτα</p></em> <br /> <br /> <br /></em> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-2330388549918603553?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-25290114372949138922011-12-08T18:24:00.004-07:002011-12-08T19:08:53.100-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-66iqvDOQnZM/TuFl_0xD49I/AAAAAAAABTc/mv1edpts85E/s1600/12-8-2011%2BSALAMINIA%2B2011.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 288px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683936351888860114" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-66iqvDOQnZM/TuFl_0xD49I/AAAAAAAABTc/mv1edpts85E/s400/12-8-2011%2BSALAMINIA%2B2011.JPG" /></a> Είναι φορές όπου η απανωτή χαρά γεμίζει τα μάτια μου με βροχή...<br />Ξεχνιέμαι και νιώθω σαν μικρό παιδί που του πρόσφεραν ...παγωτό διότι ήταν "καλό παιδί"! Ανήμερα του Αγίου Νικολάου, είχα πράγματι διπλή χαρά: Πρώτον, τον καρδιολόγο του Δημήτρη να του λέει ότι είναι... λεβεντιά, και δεύτερον, τον Δήμο Σαλαμίνος να μου ταχυδρομήσει την διάκριση που έτυχε η συμμετοχή μου στα "Σαλαμίνια २०११"!<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-LGWsSNk2tDM/TuFkQMANCmI/AAAAAAAABTQ/SpILCIOWT8Y/s1600/5-13-2011%2Bjoy%2527s%2Borchids.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 233px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683934433981041250" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-LGWsSNk2tDM/TuFkQMANCmI/AAAAAAAABTQ/SpILCIOWT8Y/s400/5-13-2011%2Bjoy%2527s%2Borchids.JPG" /></a> Χαρίζω, ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ, </div><br /><div>αυτή τη διάκριση στους αγαπητούς μου: Χριστίνα Αγρογιάννη-Κανελλοπούλου, Κατερίνα Παπαθεοδωροπούλου, Χρυσούλα Βαρβέρη-Βάρα και στον Στρατή Παρέλη, για το υλικό που με προμήθευσαν, μόλις δύο εβδομάδες πριν από την λήξη του διαγωνισμού, τον Σεπτέμβρη!!!</div><br /><div>και φυσικά </div><br /><div>στον ΔΗΜΑΡΧΟ ΣΑΛΑΜΙΝΑΣ, Κύριο ΓΙΑΝΝΗ ΣΑΒΑΡΗ, </div><br /><div>ως και στην επιτροπή του διαγωνισμού!</div><br /><div>Ξαγρύπνησα </div><br /><div>για ν' απορροφήσω τις λεπτομέρειες της έρευνας... μα έλα που οι όροι για ποίημα ή διήγημα δεν έπρεπε να ξεπερνούν τις δυο δακτυλογραφημένες σελίδες...!!!</div><br /><div>Άντε να συμπτύξει κάποιος ΙΣΤΟΡΙΑ και ΘΡΥΛΟΥΣ μέσα σε δυο φύλλα χαρτί!</div><br /><div>Μονορούφι... λοιπόν, τρεις μέρες πριν την ημερομηνία λήξεως με εμφανή σφραγίδα του Ταχυδρομείου... έστειλα τα ξενύχτια μου μ' ένα χαμόγελο Τζιοκόντας...</div><br /><div>μια διαφορετική προσέγγιση κι ότι ήταν να γίνει... έ! δεν θα χάλαγε ο κόσμος!</div><br /><div>Όμως, Φίλες και Φίλοι μου,</div><br /><div>να μου επιτρέψετε να σας δώσω το γραπτό που υπέβαλα στην επομένη ανάρτηση.</div><br /><div>Σας φιλώ όλους πάντα με αγάπη,</div><br /><div>Υιώτα</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-2529011437294913892?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-28377479382398229472011-12-06T20:38:00.007-07:002011-12-06T21:42:01.120-07:00<div align="center">Συγχαρητήρια Νίκο, Αλέξανδρε, και Εβελίνα! Είστε υπέροχοι!!!<a href="http://1.bp.blogspot.com/-1KBA4MXZDnE/Tt7kKg_O7NI/AAAAAAAABS4/HRR4wEN5bOk/s1600/12-6-2011%2Balex%2Bmalaos%2Bnick%2Bkaras%2Bevelyn%2Bburnett.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 264px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683230649093123282" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-1KBA4MXZDnE/Tt7kKg_O7NI/AAAAAAAABS4/HRR4wEN5bOk/s400/12-6-2011%2Balex%2Bmalaos%2Bnick%2Bkaras%2Bevelyn%2Bburnett.JPG" /></a>Φίλες και Φίλοι μου αγαπημένοι, εδέησε να τα καταφέρουμε να βρεθούμε στα "παλιά λημέρια" μας, στην "μικρή Ελλάδα", την Αστόρια! </div><br /><div align="center">...αν δεν τα καταφέρναμε, ο Νίκος κι ο Αλέξανδρος δεν θα ήθελαν να μας ξαναδούν </div><br /><div align="center">στα μάτια τους... κι επί πλέον δεν θα γνωρίζαμε την γλυκιά Έβελυν!</div><br /><div align="center">Τα τρία αυτά γοητευτικά παιδιά, έβαζαν την ψυχή τους ν' αποδώσουν το έργο του Αλέξανδρου: "Με περισσότερες από δύο αποσκευές!..." (γραμμένο και σκηνοθετημένο από κείνον) και θα ήταν αδιανόητο να μη το δούμε!</div><br /><div align="center">Θυμάστε, υποθέτω, ότι οι δυο αυτοί καταξιωμένοι ηθοποιοί, έπαιξαν το θεατρικό μου: </div><br /><div align="center">"Η Υπέρτατη Αρετή του Ευρύτου" </div><br /><div align="center">πέρυσι, υπό την αιγίδα του συλλόγου Αθηναίων, ...</div><br /><div align="center">Το δε έργο που είδαμε, είναι από τα ευρηματικότερα της... εγχώριας παραγωγής κι αν είστε πράγματι θεατρόφιλοι, να μην το χάσετε! Είναι το τελευταίο τρι-ήμερο της εβδομάδας!</div><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-AbuucEqbEzM/Tt7jl8HjTrI/AAAAAAAABSs/BcD0WgywSig/s1600/16-10-2010%2B%25CF%2587%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CE%2594%25CE%25B7%25CE%25BC.-%25CE%259D%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2582.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 282px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683230020720610994" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-AbuucEqbEzM/Tt7jl8HjTrI/AAAAAAAABSs/BcD0WgywSig/s400/16-10-2010%2B%25CF%2587%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CE%2594%25CE%25B7%25CE%25BC.-%25CE%259D%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2582.JPG" /></a>(Εδώ, ο Δημήτρης και ο Νίκος, παραβγαίνουν στις φιγούρες του:... είμ' αητός χωρίς φτερά... από τον περυσινό χορό των Αθηναίων, που ακολούθησε...) </div><br /><div align="center">Παρόλο ότι ευχήθηκα προσωπικά στο Νίκο τα "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ" εκείνη την ημέρα, </div><br /><div align="center">-μάλιστα πήγαμε για την προσφιλή μας βόλτα στο ποτάμι Ήστ Ρίβερ...- </div><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-n65EkJs33MI/Tt7jGXQSsdI/AAAAAAAABSg/4-VEOTz4owE/s1600/%25CE%25B5%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2584%2B%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25B5%25CF%2581%2B%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B1.BMP"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 265px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683229478249214418" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-n65EkJs33MI/Tt7jGXQSsdI/AAAAAAAABSg/4-VEOTz4owE/s400/%25CE%25B5%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2584%2B%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B2%25CE%25B5%25CF%2581%2B%25CE%25B1%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25B9%25CE%25B1.BMP" /></a> μέσα από την καρδιά μας, έστω και ...λίγο αργοπορημένοι, ας όψεται ο Πίτερ-Τζέϊμς...!</div><br /><div align="center">σας στέλνω </div><br /><div align="center">Ευχές κι ...Αστοριανά λουλούδια</div><br /><div align="center">σε όλες και όλους όσους γιόρταζαν χθες! Η σκέψη και η αγάπη δεν μετράει ...δωδεκάωρα!</div><br /><div align="center">κι ακόμη, μια "διπλή φωτογραφία"</div><br /><div align="center">από το περυσινό μας έργο... με τα "παιδιά"...<br /></div><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-zD7phcQ6_Kk/Tt7hISHTq7I/AAAAAAAABSI/ovA4hvhdoZU/s1600/9-26-2010%2BAth.%2Bekdilwsi.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 222px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683227312205835186" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-zD7phcQ6_Kk/Tt7hISHTq7I/AAAAAAAABSI/ovA4hvhdoZU/s400/9-26-2010%2BAth.%2Bekdilwsi.JPG" /></a> Γεια σας, πάντα με την Αγάπη,<br />Υιώτα<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-2837747938239822947?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-70930158848794510602011-11-29T20:53:00.008-07:002011-12-01T01:48:31.883-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-FAa6w_HTlTo/TtWr42pz-cI/AAAAAAAABRk/lF8djFXFUFE/s1600/11-28-2011%2B%2Bp%2B%2Bj%2B%2Bfavors.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 331px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680635498229660098" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-FAa6w_HTlTo/TtWr42pz-cI/AAAAAAAABRk/lF8djFXFUFE/s400/11-28-2011%2B%2Bp%2B%2Bj%2B%2Bfavors.JPG" border="0" /></a> Φίλες και Φίλοι μου, μια μπομπονιέρα φτιαγμένη από την Όλγα μας, μανούλα του "Πίτερ-Τζέϊμς", γεμάτη Αγάπη, "Τρυφερά Ευχαριστώ" κι Ευχές για όλους σας, ιδίως σ'εκείνους που σήμερα γιορτάζουν... συμπεριλαμβανομένου και του συζύγου της...<br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-dHFL5pzuS20/TtbaCDb5srI/AAAAAAAABR8/0WEU8hoyWhg/s1600/11-28-2011%2Bjames%2527s%2Bvavors.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 322px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680967708791386802" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-dHFL5pzuS20/TtbaCDb5srI/AAAAAAAABR8/0WEU8hoyWhg/s400/11-28-2011%2Bjames%2527s%2Bvavors.JPG" border="0" /></a><span style="font-family:Arial;font-size:85%;">κι η Μισέλ! άξια νονά,(με τον Τζίμη της και τα δυο πνευματικά αδελφάκια τού Π.-Τζέϋ, ) έβαλε κι αυτή χρυσό χεράκι σε όλα τα στολίσματα. Στο κέντρο του τραπεζιού των καλεσμένων, για τον τυχερό της βραδιάς, ένα μεγάλο κουτί με γήϊνα χρώματα, βαθυπράσινες ορτανσίες, ένα μπεζ ή καφέ αρκουδάκι να κρατάει την αναμνηστική φωτογραφία του μωρού... άξιο κορίτσι, δοκιμασμένοι φίλοι για είκοσι και, χρόνια...</span><br /><br /><div></div><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-pXCJS217L7I/TtWrh7AxG8I/AAAAAAAABRY/KDaZ9l3U4lo/s1600/09-08-2009%2B08%253B56%253B34PM.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 291px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680635104262691778" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-pXCJS217L7I/TtWrh7AxG8I/AAAAAAAABRY/KDaZ9l3U4lo/s400/09-08-2009%2B08%253B56%253B34PM.jpg" border="0" /></a> Ο Νοέμβρης ३०-ρησε!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Ο πλέον γιορτάσιμα φορτωμένος μήνας, ο Δεκέμβρης, είναι μιας ...νύχτας απόσταση! Καράβια γεμάτα ευχές, υγεία, και κατανόηση... από την "άλλη άκρη της Όχθης", από όλους μας! Είναι πάμπολλες οι νύχτες που αποκοιμηθήκαμε με την "κουβέντα σας", κυρίως ο Δημήτρης κι εγώ...<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-GGtm_0oQYpg/TtWqhK7nImI/AAAAAAAABRM/M9ABuKabvLg/s1600/4-11-2010%2BLauren%2527s%2Btree%2BNov.%2B1%2B.10.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 281px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680633991844536930" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-GGtm_0oQYpg/TtWqhK7nImI/AAAAAAAABRM/M9ABuKabvLg/s400/4-11-2010%2BLauren%2527s%2Btree%2BNov.%2B1%2B.10.JPG" border="0" /></a> Το δέντρο, στη μέση του "δρόμου των λωτών", επίμονα κρατάει το πολύτιμο στολίδι του... οι σερνικοί (!!!) αγέρηδες, όμως, έχουν άλλη διάθεση κι μήνας που έρχεται θα το βρει ξέγυμνο,</div><br /><div>με την πολύχρωμη φορεσιά του, σεντόνι στη γη που ήδη που τρεμουλιάζει...<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-VRVJDrB6HeY/TtWp02AsqUI/AAAAAAAABRA/FqSzesg8S_U/s1600/10-4-2011%2B3%2Bwhites.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 346px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5680633230314481986" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-VRVJDrB6HeY/TtWp02AsqUI/AAAAAAAABRA/FqSzesg8S_U/s400/10-4-2011%2B3%2Bwhites.JPG" border="0" /></a> ...κι οι μαργαρίτες, οι αλκυονίδες της καρδιάς, επιμένουν ακόμη να μας καλημερίζουν.</div><br /><div>Η Φύση είναι πιο στοργική από τους ανθρώπους! Είναι τόσο κοντά μας, κι εμείς; τόσο μακριά της! Άγριο θεριό ο άνθρωπος.</div><br /><div>Επιτηδευμένα σχέδια υπεροχής, εξεζητημένα ψεύδη, πιστευτά φιλόξενος... εσωτερικά άδειος... ΑΝ μιλούσαν τα ζώα, ίσως να μαθαίναμε από κείνα την Αλήθεια της ύπαρξής μας...</div><br /><div>Μοιάζει να "βαραίνει" την ψυχή ο γενικά φιλικός Νοέμβρης... ας ελπίσωμεν...</div><br /><div>Κλείνω με την αγάπη μας,</div><br /><div>Υιώτα<br /></div><br /><div><br /><div><br /></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-7093015884879451060?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-46864894887990779472011-11-22T22:56:00.003-07:002011-11-22T23:24:49.169-07:00<strong><em></em></strong><a href="http://3.bp.blogspot.com/-3Pfirci1u2s/TsyOAYt7_TI/AAAAAAAABQ0/pCkcOoDVqr0/s1600/11-19-2011%2Bbaptism.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 233px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5678069367493623090" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-3Pfirci1u2s/TsyOAYt7_TI/AAAAAAAABQ0/pCkcOoDVqr0/s400/11-19-2011%2Bbaptism.JPG" /></a> Φίλες και Φίλοι, αγαπημένοι,<br />πράγματι, ανάμεσα σε δυο θύελλες, άγριες και εκδικητικές,<br />η χαρά μας έδεσε σε ευτυχισμένο αγκάλιασμα! Απλά, εύχομαι να ήρθε και σε σας<br />σαν διαφορετικός αγέρας, μια κάποια στιγμή, και να νιώσατε την ευτυχία μας!<br />Βιαστικά, σας βάζω μία από τις στιγμές της Βάπτισης, στην Αγία Τριάδα, του Χίκσβιλ, με τον πάτερ Γεώργιο και τον... αγανακτισμένο μπέμπη μας, ενώ στις ακόλουθες, θ' αναγνωρίσετε την ηρεμία του με τους νονούς και τους συγκινημένους γονείς του.<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-wcYzWnh5ZtU/TsyNsDpjsbI/AAAAAAAABQo/4WjWdWiEn1o/s1600/11-19-2011%2Bbaby%2527s%2Bbaptism.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 194px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5678069018240725426" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-wcYzWnh5ZtU/TsyNsDpjsbI/AAAAAAAABQo/4WjWdWiEn1o/s400/11-19-2011%2Bbaby%2527s%2Bbaptism.JPG" /></a> Αυτές τις μέρες, θα έχουμε κι άλλες, κι αν οι... γονείς το επιτρέπουν!!! θα σας τις παρουσιάσω.<br />Όμως,<br />επειδή ακολουθούν "η Ημέρα των Ευχαριστιών"<br />και η εορτή της Αγίας Αικατερίνης,<br />στις αγαπημένες ΦΙΛΕΣ που εορτάζουν, στέλνουμε τις θερμότερες ΕΥΧΕΣ ΜΑΣ!<br />Πάντα με την αγάπη ΟΛΩΝ ΜΑΣ,<br />Υιώτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-4686489488799077947?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-89069361622138594082011-11-13T19:20:00.005-07:002011-11-14T01:50:05.610-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-PJpnp-LWO2c/TsB8j-UxieI/AAAAAAAABLk/2FqXc9wITV0/s1600/8-31-2011%2Bbig%2Bsun%2Bfl.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 369px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5674672487954221538" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-PJpnp-LWO2c/TsB8j-UxieI/AAAAAAAABLk/2FqXc9wITV0/s400/8-31-2011%2Bbig%2Bsun%2Bfl.JPG" border="0" /></a> <span style="font-size:100%;"><strong><em>...είναι όντως γενναίο μία "Ελληνο-Καναδέζα" συνάδελφος ν' αναγνωρίζει τις πνευματικές δημιουργίες μίας άλλης </em></strong><strong><em>"Ελληνο-Αμερικανίδας" συναδέλφου, και να τις αναφέρει "ανοιχτά" στην ομογενειακή εφημερίδα "Εθνικός Κήρυκας της Νέας Υόρκης" !</em></strong><br /><strong><em>Όχι ότι αγνωώ τις απόψεις και τα σχόλια δημοσιογράφων και φίλων όλων αυτών των χρόνων, συμπεριλαμβανομένων κι εκείνων αυτής της ιστοσελίδας...</em></strong><br /><strong><em>Η Ιουστίνη, ξεχώρισε την προσφορά μου στην Ομογένεια, με τίμησε με τα σχόλια της, </em></strong><br /><strong><em>τονίζοντας ότι η πνευματική εργασία δεν είναι μόνο χρηματική απολαβή, </em></strong><strong><em>είναι και ηθική καταξίωση!</em></strong><br /><strong><em>Είχε την ευκαιρία, κι έγραψε!</em></strong><br /><strong><em>Για μένα, και γι' άλλους!</em></strong><br /><strong><em>(...έντονες κι οι αναμνήσεις από την Έκθεση Βιβλίου, στη Θεσσαλονίκη, τρία χρόνια πριν! λες και ήταν χθες!)</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em>Προσωπικά, Ιουστίνη μου,</em></strong><br /><strong><em>εύχομαι ο ήλιος να λάμπει πάντα ευνοϊκά για σένα!</em></strong><br /></span><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-ii3lLWYiigE/TsB8EdCAthI/AAAAAAAABLY/v8phuSjEklw/s1600/11-13-2011%2Bcomment%2Bioustinis.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 294px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5674671946441209362" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-ii3lLWYiigE/TsB8EdCAthI/AAAAAAAABLY/v8phuSjEklw/s400/11-13-2011%2Bcomment%2Bioustinis.JPG" border="0" /></a> ...ένα απόσπασμα της Ιουστίνης, από την στήλη του Σαββατο-Κύριακου, </div><br /><div>που διατηρεί στον Εθνικό Κήρυκα Νέας Υόρκης...<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-4_PeVjB4HLE/TsB7zNUiuJI/AAAAAAAABLM/icSBuGVsgXM/s1600/11-13-2011%2Bioustini%2Bgia%2Byiwta.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 385px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5674671650166192274" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-4_PeVjB4HLE/TsB7zNUiuJI/AAAAAAAABLM/icSBuGVsgXM/s400/11-13-2011%2Bioustini%2Bgia%2Byiwta.JPG" border="0" /></a> κι εδώ, ολόκληρο το κείμενο της!</div><br /><div>Και πάλι σ' ευχαριστώ, Ιουστίνη!</div><br /><div>Πάντα με Αγάπη κι Εκτίμηση,</div><br /><div>Υιώτα<br /></div><br /><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-8906936162213859408?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-44788040428668916402011-11-12T07:44:00.006-07:002011-11-14T01:51:28.274-07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-FCc1JUy3PAM/Tr6LCubTeJI/AAAAAAAABLA/d2uunPlFfzI/s1600/8-18-2011%2Bcornboats.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 340px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5674125459471956114" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-FCc1JUy3PAM/Tr6LCubTeJI/AAAAAAAABLA/d2uunPlFfzI/s400/8-18-2011%2Bcornboats.JPG" border="0" /></a> <span style="font-family:times new roman;font-size:130%;color:#3333ff;"><strong><em>...</em></strong></span><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;color:#3333ff;"><strong><em>ήταν ένα μικρό καράβι...</em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-family:times new roman;font-size:130%;color:#3333ff;"><strong><em>που ήταν αταξίδευτο...<br /></em></strong></span></div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-RmUDnoWFfT0/Tr6I_yURBwI/AAAAAAAABK0/lE58e4zt2ow/s1600/8-18-2011%2Bcorn.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 337px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5674123209953314562" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-RmUDnoWFfT0/Tr6I_yURBwI/AAAAAAAABK0/lE58e4zt2ow/s400/8-18-2011%2Bcorn.JPG" border="0" /></a> ...από το μικρό-πικρό αυτό τραγουδάκι, -που ΔΕΝ γνώριζα παρά τα δυο του πρώτα στιχάκια (!!!)- το τραγουδάω στον εγγονό για καιρό... τον κρατώ από τις μασχάλες, κι αυτός, που του αρέσει τόσο, όλο γελάει και ... "σειέται και λιγιέται" κάνοντάς μας να χαιρόμαστε!!!<br /><br />"...ήταν ένα μικρό καράβι" λοιπόν, που τρία χρόνια πριν, Σεπτέμβρη, ξεκίνησε ένα "ταξίδι"...<br />Μέντωρ, ένας Φίλος Καλός, ...<br />τα "εφόδια" λιγοστά... όπου, "...σε πέντ-έξι εβδομάδες...σωθήκαν όλες οι..."τροφές"...<br />Ούτε "γκάζι, ούτε ηλεκτρισμός, ούτε... καυσόξυλα..."<br />κι ο Φίλτατος Γαβρίλης, -αρμυροδαρμένος ναυτικός- όσο μπορούσε, με καθοδηγούσε... μα κι ο χρόνος και οι ώρες, σαν την τρίαινα του...Ποσειδώνα... πάντα να καρφώνουν την απόδημη παρουσία... στους κυκλώνες της σκέψης και στις αναζητήσεις της καρδιάς...<br />Μια ΦΙΛΗ που ποτέ δεν συνάντησα,<br />από την πόλη του "Χρυσόμαλλου Δέρατος" προσφέθηκε να γίνει<br />"μέλι στις πικρές σκέψεις μου να τα παρατήσω όλα..."<br />κι "αρπάχτηκα" -σαν ναυαγός- ...κι έτσι δημιουργήθηκε μια άλλη, σοβαρή φιλία,<br />για να "συνεχίσει το μικρό καράβι το... ταξίδι του..."<br />Έχω αναφερθεί πολλές φορές, και θα επαναλαμβάνω όσο ζω, ότι<br />πρώτα ο Στράτος<br />και στη συνέχεια η Κατερίνα, έχουν την αμέριστη Αγάπη μου κι Ευγνωμοσύνη μου!<br />Ο Γαβρίλης μας; και για άλλους λόγους συνεργασίας, πολύ πριν, γνωρίζει την Εκτίμησή μου!<br />...ο "αθυρόστομος" Δημήτρης μου, περαμιλάει: "...τα μεταξωτά βρακιά..." ...<br />Όμως, Φίλες και Φίλοι, ΟΛΟΙ αγαπημένοι,<br />θ' αφήσω αναπάντητα τα "σχόλια" της ...παραστατημένης σελήνης...<br />άλλωστε, σύντομα θ' αρχίσει νέο φεγγάρι... κι εγώ, σας έχω ανάγκη όλους!!!<br /><br /><em><span style="color:#330099;">ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΚΑΡΑΒΙ</span></em><br /><em><span style="color:#330099;">Αρμυρή η γεύση στα χείλη </span></em><br /><em><span style="color:#330099;">από δάκρυ που "ξεστράτησε..."</span></em><br /><em><span style="color:#330099;">Τρυφερή η αγάπη που εκτέθηκε σε παγωμένο βοριά... απροστάτευτη </span></em><br /><em><span style="color:#330099;">για το μεγάλο ταξίδι...</span></em><br /><em><span style="color:#330099;">Το χρυσόμαλλο δέρας ελάχιστοι το άγγιξαν... </span></em><br /><em><span style="color:#330099;">εμείς, οι πολλοί, έχουμε το αναφαίρετο δικαίωμα να ονειρευόμαστε... </span></em><br /><em><span style="color:#330099;">Θαμπωμένοι από το βόρειο σέλας,</span></em><br /><em><span style="color:#330099;">προσπαθούμε να φτάσουμε στη στεριά</span></em><br /><em><span style="color:#330099;">κι ας είναι τα φτερά τραυματισμένα...!</span></em><br /><em><span style="color:#330099;"></span></em><br /><span style="color:#990000;">Αυτό, για όσους με αγαπήσατε, ελπίζοντας να μην "προδώσω" κανένα!</span><br /><span style="color:#990000;">Υιώτα</span><br /><em></em><em><span style="color:#330099;"><br /></span></em><em><span style="color:#330099;"></span></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-4478804042866891640?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-4670251275870869312011-11-08T11:11:00.003-07:002011-11-08T11:29:05.810-07:00<strong><em></em></strong><a href="http://1.bp.blogspot.com/-uN-OwTS8Kdk/Trlxknf7EQI/AAAAAAAABKo/hpQvjOQqXyk/s1600/11-8-2011%2Brammena%2Bxeilia%2521.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 378px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5672690079541956866" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-uN-OwTS8Kdk/Trlxknf7EQI/AAAAAAAABKo/hpQvjOQqXyk/s400/11-8-2011%2Brammena%2Bxeilia%2521.JPG" /></a> ......" <strong>Ραμμένα Χείλη" Σύνθεση Υιώτας Σρατή</strong><br /><strong>Φίλες και Φίλοι μου,</strong><br /><strong>όλοι αγαπημένοι,</strong><br /><strong>όταν ο χρόνος δεν επαρκεί... η έμπνευση... ξαποσταίνει!</strong><br /><strong><em>Κάπως έτσι συμβαίνει με όλους και με ...όλα! ... με τα "ραμμένα χείλη" Ελπίζω. </em></strong><br /><strong><em>Ίσως αυτός είναι ο λόγος που "σερνόμαστε"... όμως, </em></strong><br /><strong><em>ελπίζω, ακόμη... δεν χάθηκαν όλα!</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em>Σκέφτηκα (!!!) λοιπόν, μ' ένα από τα ποιήματά μου, να καλύψω λίγο κενό και να ευχηθώ "ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ" στους εορτάζοντες την ...σήμερον ημέραν!...</em></strong><br /><strong></strong><br /><strong>" ΞΕΣΤΡΑΤΙΣΜΕΝΗ ΣΕΛΗΝΗ"<br />Πειθήνια αναβαίνει το μονοπάτι του Ήλιου,<br />η Σελήνη. Εκείνος, μεγαλοπρεπής κι αλάνθαστος.<br />Εκείνη, βλέφαρο μισόκλειστο, αργεί<br />να γεμίσει το μπακιρένιο ταψί της<br />με φρούδα όνειρα.<br /><br />Πεπαλαιωμένες οι μνήμες.<br />Ασφυκτιούν γι’ ανάσα αμόλυντη. Ανέμελος άνεμος,<br />ανορθόγραφος.<br />Επιδεικτικά σφυρίζει τραγούδια ανείπωτα,<br />ξεφαντώνοντας στο χορό των πολύχρωμων φύλλων.<br />Φυλλοροούν κι οι λευκές μαργαρίτες<br />-της καρδιάς αλκυονίδες-<br />καταγράφοντας πόθους ανεπαίσθητους<br />σε ντροπαλές ώρες...<br /><br />Αδιόρατη αίσθηση </strong><br /><strong>των χειλιών σου η θέρμη.<br />Προμαντεύει Φθινόπωρο ήρεμο<br />στις αρχές του Νοέμβρη।</strong><br /><strong></strong><br /><strong>και, </strong><br /><strong>Πάντα με την Αγάπη μου,</strong><br /><strong>Υιώτα</strong><br /><strong></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-467025127587086931?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-32027415551743999462011-10-28T18:52:00.003-07:002011-10-28T19:25:22.291-07:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-eI7UfAK4zMI/TqtdMrmw5HI/AAAAAAAABKc/eUAlmyXWwVE/s1600/2-4-2011%2B4storm-snowman.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 260px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5668727028421026930" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-eI7UfAK4zMI/TqtdMrmw5HI/AAAAAAAABKc/eUAlmyXWwVE/s400/2-4-2011%2B4storm-snowman.JPG" /></a> ...<strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">βέβαια, δεν θα ρίξει -λένε- τόσο, εδώ,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">όσο ψηλά, στα...όρη και στα λαγκάδια, δυο ώρες και με το αυτοκίνητο...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μα εκείνοι οι " διαμαρτυρόμενοι στην πόλη-καρδιά της Νέας Υόρκης...!!!"</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;"></span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Αναρωτιέμαι, πόσο βαθύ είναι το χάσμα ανάμεσα στους ολίγους και στους πολλούς...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">πόσο δυνατή μπορεί είναι η απελπισία των πολλών...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">πόσο πολλή είναι η αναλγησία των ολίγων...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;"></span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">πόσο δάκρυ χύνεται άσκοπα,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μπροστά στους αδιάφορους,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">πόσο λίγο είναι να συνταράξει τους αδιάφθορους (!!!)</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Κάποτε...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">νόμιζα ότι μια πέτρα στο οργισμένο ποτάμι*</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">κι άλλη μία... κι άλλη μία...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μπορούσαν να σταματήσουν την καταστροφική ροή στις άδοξες νύχτες του χειμώνα...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">τώρα, μετά από χρόνια,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">-μακρυά από το ποτάμι της ευλογίας και της ορμής-</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μόνο φθαρμένες, ξασπρισμένες, βρώμικες πέτρες κοιμούνται στην ξέσαρκη κοιλιά του...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">να είναι η εκδίκηση του ποταμού;</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">να είναι η δική μας αδιαφορία;</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">να είναι η άνιση μοίρα που διαγράφει εποχές κι ανθρώπους;</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Ο *Σελινούντας ποταμός, στην Αιγιάλεια,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Φίλες και Φίλοι μου,</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μου έδωσε αυτές τις ταραγμένες σκέψεις...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">μοιάζει ότι ζούμε σ' ένα τραγικά συγχισμένο κόσμο...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Προσπαθώ μάταια, να δω ουράνιο τόξο, μετά από την βροχή...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">"Θα χιονίσει απόψε"</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">λένε οι "ειδικοί" (!!!)</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">-Ας έρθει! σκέπτομαι! Ν' ασπρίσει λίγο η ματιά μας!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;"></span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Σας "χιονο-ασπάζομαι"</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-family:Times New Roman;font-size:130%;color:#000099;">Υιώτα</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-3202741555174399946?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-14787215704817715522011-10-25T21:25:00.005-07:002011-10-25T21:43:40.770-07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-le65ndvrSro/TqeNx3E9xbI/AAAAAAAABKQ/rIht23Xv3aQ/s1600/10-26-2011%2BXronia%2BPolla.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 272px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667654543806940594" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-le65ndvrSro/TqeNx3E9xbI/AAAAAAAABKQ/rIht23Xv3aQ/s400/10-26-2011%2BXronia%2BPolla.JPG" /></a> <strong><em>Ευχές κι Αγάπη σε ΟΛΕΣ κι ΟΛΟΥΣ που εορτάζουν σήμερα!</em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em>Πρώτη φορά</em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em>στο γλυκό μας εγγονάκι,</em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em>τον Πίτερ-Τζέϊμς(Δημητράκη)!!!</em></strong><br /></div><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-IIHQufxAK1c/TqeNXVwdDNI/AAAAAAAABKE/XZyZxBNe9XU/s1600/10-26-2011%2BDimitrakis.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 381px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667654088185941202" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-IIHQufxAK1c/TqeNXVwdDNI/AAAAAAAABKE/XZyZxBNe9XU/s400/10-26-2011%2BDimitrakis.JPG" /></a>γελαστό αστεράκι στην κουβερτούλα της προ-γιαγιάς του Όλγας!!! </div><br /><div align="center">και στον αγαπημένο Παππού του, τον Δημήτρη μας,</div><br /><div align="center">με την αγάπη όλων μας!<br /></div><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-xkaiRejJSRk/TqeM_1nW_5I/AAAAAAAABJ4/jmZJa55HfiY/s1600/10-26-2011%2BDimitris.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 269px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5667653684420870034" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-xkaiRejJSRk/TqeM_1nW_5I/AAAAAAAABJ4/jmZJa55HfiY/s400/10-26-2011%2BDimitris.JPG" /></a> Να περάσετε Καλά</div><br /><div align="center">και με Υγεία!</div><br /><div align="center">Υιώτα</div><br /><div align="center">και οικογένεια</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-1478721570481771552?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-40123607482148339682011-10-19T15:23:00.024-07:002011-10-22T10:13:40.576-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-pX9Yz_DPK6o/Tp9Wxva5LhI/AAAAAAAABJs/sAg7R4MTUWY/s1600/10-19-2011%2B%252810-15-11%2Bjoy%2527s%2Bparty%2529.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 336px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665342268798217746" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-pX9Yz_DPK6o/Tp9Wxva5LhI/AAAAAAAABJs/sAg7R4MTUWY/s400/10-19-2011%2B%252810-15-11%2Bjoy%2527s%2Bparty%2529.JPG" border="0" /></a> ...<strong><em>'Ολα ξεκίνησαν από μια ..."σκευωρία" ! Επτά αδελφικές φίλες, -συν την Όλγα, και φυσικά εμένα...- (οι... εννέα Μούσες!!! όπως μας έλεγα...) να γιορτάσουμε "κάπου, 'εξω" τα γενέθλια της Τζόϋ μας!!! Αρκετά έπαθε με την θύελλα "Αϊρίν", όταν έλειπε στης Λιζ, στην Δυτική Βιρτζίνια... τόσα που οι πλέον αγαπημένες Τζόϋ-Λιζ-Λούρδη... μα κι εμείς, πιο πολύ, εδώ, δεν αντέχαμε να βλέπουμε τις επιδιορθώσεις στο σπίτι της (μαζί μας ανάστατος κι ο Τουλούζ!!!)... </em></strong><br /><strong><em>κι επικοινωνόντας συχνά-πυκνά τ' αποφασίσαμε, για μια βραδιά χαράς σε κέντρο-αίθουσα , στο Αστόρια Μπούλοβαρντ, στο Κουήνς..... Πώς θα γινόταν , όμως, να μην καταλάβει τίποτα, ώστε όλες μας οι προσπάθειες να είχαν επιτυχία; </em></strong><br /><strong><em>Η Βερόνικα, (αδελφή της Λιζ, που μένει στο Νιου Τζέρσευ, σχεδόν δυο ώρες μακριά από τον ...δρόμο των Λωτών, στο Λονγκ Άϊλαντ,) την κάλεσε σε πάρτυ αρραβώνα, για το Σάββατο, δεκαπέντε του Οκτώβρη, -τρεις μέρες μετά τα γενέθλιά της-...</em></strong><br /><strong><em>Θα περνούσε να την πάρει, και μετά από το γλέντι ... θα κοιμόταν στο ...σπίτι της Τζόϋ...!!! Τα παιδιά, όμως; Καλά, η δεκαεπτάχρονη (!!!) Έμπυ, δεν θα το μαρτυρούσε... μα η δεκατριάχρονη Άντζυ;;;; που δεν έχει υπομονή για τίποτε; πως θα κρατούσε το...μυστικό περίπου ένα μήνα; Απλά ΔΕΝ θα της το λέγαμε! </em></strong><br /><strong><em>Λύση: η Μάρσσα, (θεία τους) να τις πάρει να κοιμηθούν... δήθεν στο σπίτι της...</em></strong><br /><strong><em>Και ούτως εγένετο! </em></strong><br /><strong><em>Εμείς, οι... άλλες, ;;;!!! Ας είναι καλά η Λούρδη και η Λιζ και το ...ιντερνέτ! Να βρουν ενδιάμεση αίθουσα που θα ήταν προσβατή σε όλους από τα διάφορα μέρη της Νέας Υόρκης (η Λιζ, οικογενειακώς θα ερχόταν να μείνει στης άλλης αδελφής της, στο Στάτεν Άϊλαντ, κάπου μία ώρα και, απόσταση),... </em></strong><br /><strong><em>να επιβλέψουν για να φτιάξουμε πενήντα κίτρινα-πιάτα-μάσκες με το σήμα του χαμόγελου που αγαπάει η Τζόϋ (το "σμάιλινγκ φέϊς), κίτρινα πήλινα βαζάκια με γλυκούδια μέσα..., κονκάρδες, παιδικές φωτογραφίες για το αναμνηστικό 'αλμπουμ, "δωράκια" γενεθλίων για τα μικρά και τα μεγάλα...παιδιά, τα μπαλόνια, την μουσική (ελληνική, αμερικάνικη, και κυρίως λατινική... για να σιέται ο τόπος...) , το φαγητό, το κέϊκ, το "σέρβις!!!"</em></strong><br /><strong><em>(ΑΥΤΟΣ είναι κι ένας από τους λόγους που με..."χάσατε" αυτόν τον καιρό!)</em></strong><br /><br /><strong><em></em></strong><a href="http://1.bp.blogspot.com/-xxE1LkS-BXI/Tp9WZCtX6qI/AAAAAAAABJg/tHz8wF0GjyY/s1600/10-19-2011%2Bsurprise%2521.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 223px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665341844479273634" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-xxE1LkS-BXI/Tp9WZCtX6qI/AAAAAAAABJg/tHz8wF0GjyY/s400/10-19-2011%2Bsurprise%2521.JPG" border="0" /></a> ... κι ήρθε Η βερόνικα με την Τζόϋ, αμέριμνη, εμείς ΟΛΟΙ, πίσω από τις κίτρινες προσωπίδες...!!!!!!!!!!<br />"Σαρπράϊζ" (Εκπληξη!) !!!!!!!!!!!!!!!!! όλοι με μια φωνή!<br />Εγώ, να τραβώ φωτογραφίες, η μηχανή αδούλευτη, να μην έχω εμπιστοσύνη στις ...γνώσεις με χαμηλό φως... τα μάτια μου βουρκωμένα... τι να σας λέω!<br />Βλέπετε δεξιά το τραπέζι, μέρος από την προετοιμασία, κι η Τζόϋ ανύποπτη!!!<br />Μετά, γέλια, αγκαλιές, πολλές αγκαλιές!!!<br />Μέχρι που άρχισε η μουσική, και χόρεψε ταγκό με τον κατασυκινημένο μπαμπά της..<a href="http://3.bp.blogspot.com/-oEsxIPhKjV8/Tp9WHFWRdrI/AAAAAAAABJU/RtTXhBxPr4w/s1600/10-19-2011%2Bjoy%2Bdancing%2Bwith%2Bdad.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 165px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665341535950042802" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-oEsxIPhKjV8/Tp9WHFWRdrI/AAAAAAAABJU/RtTXhBxPr4w/s400/10-19-2011%2Bjoy%2Bdancing%2Bwith%2Bdad.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Vi12pMAWM8Y/Tp9Vgx3IkCI/AAAAAAAABJI/Rg8op0inIys/s1600/10-19-2011%2Ball%2Bdancing.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 210px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665340877884133410" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Vi12pMAWM8Y/Tp9Vgx3IkCI/AAAAAAAABJI/Rg8op0inIys/s400/10-19-2011%2Ball%2Bdancing.JPG" border="0" /></a> Εδώ, μέρος από τις... χαρούμενες πλέον χορευτικές ικανότητες... η Τζόϋ, ο μπαμπάς της, η Έμπυ, Δυο συνάδελφοι... στην τρίτη, η Λιζ και πιο πίσω η Μάϋρα, κουμπάρα της Όλγας μας...<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-7Ou-2Ot6M1E/Tp9U4ar2OsI/AAAAAAAABI8/6RFWUXBMRx0/s1600/10-19-2011%2B%2B%2B7%2Bof%2B9%2Bmuses.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 252px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665340184468011714" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-7Ou-2Ot6M1E/Tp9U4ar2OsI/AAAAAAAABI8/6RFWUXBMRx0/s400/10-19-2011%2B%2B%2B7%2Bof%2B9%2Bmuses.JPG" border="0" /></a> ...Έξι, από τις εννέα "Μούσες" της Αγάπης (!!!): Λιζ, Λούρδη, Όλγα, Βερόνικα, Κάθυ... ενώ η Λιζ διαβάζει ένα τρισέλιδο ... έπαινο της δεκαετούς και πλέον, Φιλίας, ως γύρω από τις αρετές της Φίλης και... κόρης-αδελφής-μάνας!<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-RW3QS7jsQvs/Tp9UkYZ9v3I/AAAAAAAABIw/19s0D5WvQlU/s1600/10-19-2011%2Bjoy%2527s%2Bthanks.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 364px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665339840258752370" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-RW3QS7jsQvs/Tp9UkYZ9v3I/AAAAAAAABIw/19s0D5WvQlU/s400/10-19-2011%2Bjoy%2527s%2Bthanks.JPG" border="0" /></a> Με την Άντζυ και την Έμπυ, χιλιο-ευχαρίστησε μικρούς και μεγάλους... και μετά, </div><br /><div>η ώρα της... "σφαγής" του γενέθλιου γλυκύσματος...<br /><br /><div><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 368px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665339464700713090" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-dqaQYiPhxOM/Tp9UOhV82II/AAAAAAAABIk/TxLnuePzxFw/s400/10-19-2011%2Bjoy%2Bcuts%2Bcake.JPG" border="0" />(...τα κεράκια; ...ποιος νοιάζεται! αρκεί να υπάρχει Υγεία, Λογική, κι Αγάπη!)<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-HvfHmTD4DAM/Tp9Tz9KrDsI/AAAAAAAABIY/KM2NBSm80fw/s1600/10-19-2011%2Bhappy%2Bjoy.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 403px; DISPLAY: block; HEIGHT: 290px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665339008313134786" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-HvfHmTD4DAM/Tp9Tz9KrDsI/AAAAAAAABIY/KM2NBSm80fw/s400/10-19-2011%2Bhappy%2Bjoy.JPG" border="0" /></a><br />Κι εδώ,... μόλις ημερών, η "... επταμηνίτικη κόρη" που την περίμενε η κούνια -όλα, επίτευγμα της μαμάς της...<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ElgSf9oxB40/Tp9TfQ4bAmI/AAAAAAAABIM/MZOgKXSQGY8/s1600/10-19-2011%2Bjoy%2Bin%2Bbascinette.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 252px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665338652828041826" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-ElgSf9oxB40/Tp9TfQ4bAmI/AAAAAAAABIM/MZOgKXSQGY8/s400/10-19-2011%2Bjoy%2Bin%2Bbascinette.JPG" border="0" /></a> ...καμάρι, τότε (και τώρα, βέβαια) ο μπαμπάς της... για την χαρά που μας έφερε, εξ ου και το όνομα Τζόϋ=Χαρά (με δυσαρεστημένους "τους συγγενείς" που δεν ακολουθήσαμε την... "παράδοση" -ιστορίες για... μυθιστορήματα της ξενητειάς!!!)<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-eUNgDOflpUY/Tp9TQt8D0UI/AAAAAAAABIA/ToFdwOrfWN8/s1600/10-19-2011%2Bjim%2Bbaby%2Bjoy.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665338402929889602" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-eUNgDOflpUY/Tp9TQt8D0UI/AAAAAAAABIA/ToFdwOrfWN8/s400/10-19-2011%2Bjim%2Bbaby%2Bjoy.JPG" border="0" /></a> ...κι η πρωτομάννα, με τα κεντήματα που τα βρήκαν "παλιομοδίτικη ελληνική συνήθεια..."</div><br /><div>(κρίμα στην στραβομάρα και τα ξενύχτια μου, -πρωτεύον μάθημα η υγειηνή, η ραπτική και το κέντημα... στο γυμνάσιο Αιγίου...)<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-6qAXFnJ6Sqc/Tp9TBj6fN2I/AAAAAAAABH0/KfKAYrAeoZE/s1600/10-19-2011%2Bjoy%2Bbaby.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 284px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665338142540904290" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-6qAXFnJ6Sqc/Tp9TBj6fN2I/AAAAAAAABH0/KfKAYrAeoZE/s400/10-19-2011%2Bjoy%2Bbaby.JPG" border="0" /></a> Εδώ, η Τζόϋ, εξι χρονών, με το αχνο-ροζ φόρεμα-τουλίπα, με κάπα ίδια (ακόμη τα έχει...) για την βάπτιση ενός χρόνου, της Όλγας μας...<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-05x6_F1y3tc/Tp9Sxn_xVKI/AAAAAAAABHo/r0cVk3wT4v0/s1600/10-19-2011%2Bjoy%2Bin%2Btulip%2Bdress.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 274px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665337868758897826" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-05x6_F1y3tc/Tp9Sxn_xVKI/AAAAAAAABHo/r0cVk3wT4v0/s400/10-19-2011%2Bjoy%2Bin%2Btulip%2Bdress.JPG" border="0" /></a> Σ' αυτή, ο Δημήτρης, η Όλγα μας, κι ο θείος τους ο Περικλής, που τα υπεραγαπούσε, και έπαιζε καλικούρες μαζί τους... στο σπίτι, στους σαραντα-έξι δρόμους... στη Αστόρια!<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-BkeUaL6UYJg/Tp9SaE2BXjI/AAAAAAAABHc/NP-t2qlf2Zw/s1600/10-19-2011%2Bolga-dad-theo%2BPeriklis.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 272px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665337464185773618" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-BkeUaL6UYJg/Tp9SaE2BXjI/AAAAAAAABHc/NP-t2qlf2Zw/s400/10-19-2011%2Bolga-dad-theo%2BPeriklis.JPG" border="0" /></a> Εδώ, μια ακόμη φωτογραφία με την "Αμερικανο-λατίνικη παρέα" και τους ρυθμικούς χορούς τους, όπου η Λιζ, ο μικρός γιος της, η αδελφή της Κάθυ, και η Έμπυ πρωτοστατούν...<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-id5HHaQJUIU/Tp9SD34NvsI/AAAAAAAABHQ/G53lUW95jfk/s1600/10-19-2011%2Bebie%2Bdancing.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 374px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665337082748190402" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-id5HHaQJUIU/Tp9SD34NvsI/AAAAAAAABHQ/G53lUW95jfk/s400/10-19-2011%2Bebie%2Bdancing.JPG" border="0" /></a> Βέβαια, έβαλα και μια "οικογενειακή" - με την ...σειρά που κατάφερα να τις αναρτήσω...!!!<br />με τον Ανδρέα ανάμεσα στην γυναίκα του και στην κουνιάδα του...<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-GVvo-k6ijr8/Tp9RyLmqZwI/AAAAAAAABHE/NGuJjfUitIE/s1600/10-19-2011%2Bfamily%2521.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 191px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665336778805634818" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-GVvo-k6ijr8/Tp9RyLmqZwI/AAAAAAAABHE/NGuJjfUitIE/s400/10-19-2011%2Bfamily%2521.JPG" border="0" /></a> ...ενώ, εδώ, το μισοκοιμισμένο αγγελούδι μας, η ...μασκώτ όλων!</div><br /><div>και οι: Άντζυ, Όλγα, Πίτερ-Τζέϊμς και Τζόϋ...<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Fs-V4qvLXLw/Tp9RgTKkYkI/AAAAAAAABG4/hF3v6DzjBfQ/s1600/10-19-2011%2Bangie-o-baby-joy.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 295px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665336471597638210" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Fs-V4qvLXLw/Tp9RgTKkYkI/AAAAAAAABG4/hF3v6DzjBfQ/s400/10-19-2011%2Bangie-o-baby-joy.JPG" border="0" /></a> ...να κι οι τελευταίες γυροβολιές του ευτυχισμένου πατέρα, με την Έμπυ πλάϊ του...<br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-kKjZOMwNnLw/Tp9RGlJFXwI/AAAAAAAABGs/5kOSMOwfAYo/s1600/10-19-2011%2Bjim%2Bdancing.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 390px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665336029746650882" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-kKjZOMwNnLw/Tp9RGlJFXwI/AAAAAAAABGs/5kOSMOwfAYo/s400/10-19-2011%2Bjim%2Bdancing.JPG" border="0" /></a> ...και σας "καληνυχτίζω", με τα παιδιά του "ΑΥΡΙΟ":</div><br /><div>την Όλγα και το μωρό τους, και την Μάϋρα με τον δικό της, τον Τζούλιαν...<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-YiZRF0t4x0g/Tp9QzDV85KI/AAAAAAAABGg/FcGwyytYsE8/s1600/10-19-2011%2Bjulian%2Bo%2Bbaby%2Bmayra.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 180px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665335694256301218" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-YiZRF0t4x0g/Tp9QzDV85KI/AAAAAAAABGg/FcGwyytYsE8/s400/10-19-2011%2Bjulian%2Bo%2Bbaby%2Bmayra.JPG" border="0" /></a> ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΝΥΧΤΑ, ΜΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΜΕΡΑ, </div><br /><div>ΦΙΛΕς ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ,</div><br /><div>ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩς ΑΓΑΠΗ</div><br /><div><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-ZRzqtFuHKUc/Tp9P---9GRI/AAAAAAAABGI/Ka7s92BCy9Q/s1600/10-19-2011%2Bwith%2Bour%2Bgirls.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 291px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5665334799732906258" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-ZRzqtFuHKUc/Tp9P---9GRI/AAAAAAAABGI/Ka7s92BCy9Q/s400/10-19-2011%2Bwith%2Bour%2Bgirls.JPG" border="0" /></a> Δημήτρης, Όλγα, Υιώτα, Τζόϋ<br /><br /><div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-4012360748214833968?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-37092923310379560282011-10-09T20:33:00.005-07:002011-10-09T21:33:58.403-07:00(Φωτογραφία, από το αρχείο της "Αστοριανής")<a href="http://2.bp.blogspot.com/-0mxnkbJCD3k/TpJr8vfTwoI/AAAAAAAABGA/MJ-4Js7yd3o/s1600/Ioustinh%2521%2521%2521.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 272px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661706372842242690" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-0mxnkbJCD3k/TpJr8vfTwoI/AAAAAAAABGA/MJ-4Js7yd3o/s400/Ioustinh%2521%2521%2521.jpg" /></a>(Φωτογραφία από την δημοσίευση του Εκδοτικού Οίκου: ΨΥΧΟΓΙΟΣ)<a href="http://4.bp.blogspot.com/-XBCB3J05FdM/TpJrbXamlnI/AAAAAAAABF4/HhlTPD5dFXU/s1600/10-9-2011%2Bioustini%2527s%2Bbook.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5661705799444371058" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-XBCB3J05FdM/TpJrbXamlnI/AAAAAAAABF4/HhlTPD5dFXU/s400/10-9-2011%2Bioustini%2527s%2Bbook.JPG" /></a> "ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ"<br />".... Ερωτας στο Παγκράτι<br />(γράφει η Ιουστίνη και<br />με την ...ψυχή στο στόμα... λόγω τεχνικής απειρίας... καταφέρνω,<br />Φίλες και Φίλοι αγαπημένοι,<br />να σας δώσω λίγη ...γεύση, που όμως μπορείτε να την έχετε ολόκληρη... στην ιστοσελίδα της!!!)<br />"....Η παρουσίαση της Αθήνας δεν ήταν μέσα στις αρχικές προθέσεις μου! Οργανώθηκε μόνο γιά να σμίξω με τα αγαπημένα πρόσωπα, την ευρύτερη οικογένειά μου και τους φίλους μου! Για να επικοινωνήσω το βιβλίο μου με τους πρώτους αγαπητικούς αποδέκτες.<br />---------------------<br />----------------------------------<br />Συγκινημένη νιώθω και γιά την παρουσία συναδέλφων συγγραφέων, η λατρεμένη των αναγνωστών Λένα Μαντά<br />ήρθε με το Γιώργο της από τα πέρατα της Αττικής,<br />η Πασχαλία που βγήκε με το δικό της νέο μυθιστόρημα «Τα Ρόδα της Σιωπής» ήταν παρούσα, η Γιώτα η Στρατή<br />είχε στείλει τη φίλη της ( ...Χριστίνα Αγρογιάννη-Κανελλοπούλου), την ποιήτρια με το απίστευτο ταμπεραμέντο (...και με २० μυρωδάτα κίτρινα και λευκά τριαντάφυλλα που θα τα δείτε σε αρκετές φωτογραφίες να ομορφαίνουν το τραπέζι, στο μπλογκ της Ιουστίνης),<br />η Μαίρη Σάββα ήρθε με τα παραμύθια της... Αναπάντεχη ήταν η εμφάνιση των συναδέλφων δημοσιογράφων ...κ.λπ.<br />Από την δημοσίευση δε του Εκδοτικού ΟΙΚΟΥ: ΨΥΧΟΓΙΟΣ, αντιγράφω:<br />Τιμή Πώλησης: 17,70 €<br />Κατηγορία: ΕΛΛΗΝΕΣ ΛΟΓΟΤΕΧΝΕΣ<br />Kωδικός Καταλόγου: 10643<br />Ημ. Έκδοσης: 09/2011<br />Ηλικιακή Ομάδα: ΕΝΗΛΙΚΕΣ<br />ISBN: 978-960-496-268-6<br />Σελίδες: 440<br />(Η ιστορία εν συντομία:)<br />Μια μεγαλοαστική οικογένεια από την Ίμερα του Πόντου, έπειτα από τη γενοκτονία του 1916, βρίσκει καταφύγιο σε ένα ορεινό χωριό της Πέλλας. Ο ένας γιος, ο Αριστοτέλης Αγριππίδης, ξενιτεύεται για σπουδές στην Αμερική και πλουτίζει με τα ματωμένα λεφτά της ποτοαπαγόρευσης. Επιστρέφει στο Μικροδέντρι της μετανάστευσης και γίνεται ο ευπατρίδης που κτίζει την εκκλησιά και το σχολείο. Εκεί θα φτάσει ως πρωτοδιόριστη δασκάλα στα τέλη του ’70 η Αμαλία Αναγνώστου, με τη φλόγα στα μάτια και το πάθος να μεταλαμπαδεύσει τη γνώση στα παιδιά μιας κλειστής αγροτικής κοινωνίας. Ο έρωτας σημαδεύει την Αμαλία με το τόξο του επίγονου Αριστοτέλη Αγριππίδη. Μα είναι γεμάτος σκιές και μυστικά. Η ομίχλη απλώνεται στο Μικροδέντρι όπως οι κρυφές ιστορίες των ανθρώπων του χωριού. Τα γάργαρα νερά του ποταμού γίνονται η ευλογία και η κατάρα του τόπου...<br />Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που διατρέχει τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής ιστορίας του εικοστού αιώνα αποτολμώντας να ρίξει φως στην ομίχλη"<br /><br />Φίλες και Φίλοι, αγαπημένοι,<br />Οι λογοτέχνες του εξωτερικού, αγνοούνται συστηματικά από τους αντίστοιχους της Ελλάδος! Μία αδιαφορία κι ένας άκρατος εγωϊσμός διέπει την συμπεριφορά τους! Πρέπει να έχεις "μπάρμπα στην Κ...υβέρνηση", στους εκδοτικούς οίκους, στο εκεβί(!).... τώρα, μάλιστα, ίσως στους "διαμαρτυρόμενους, στους κουκουλοφόρους, στους ...ξάγρυπνους, στους ... πλακατζίδες... και βάλε!<br />Η Ιουστίνη μας, κινείται και ταξιδεύει, διότι ΜΠΟΡΕΙ!<br />Η μόρφωση, το ταλέντο, το οξυδερκές μυαλό, το οικογενειακό περιβάλλον, οι γνωριμίες που κρατά με καθαρή ματιά, καρδιά, και αγάπη, την κάνουν δημοφιλή και άξια τόσο στην Δημοσιογραφία όσο και στην συγγραφική της Τέχνη!<br />Μια λαμπερή πανσέληνος, που χαμογελούσε για μέρες μαζί με τον ήλιο, θα της δώσει τα χαιρετίσματα και την αγάπη, όπου κι αν είναι!<br /><br />Εύγε, Ιουστίνη μας, και να έχεις πάντα επιτυχίες στην ζωή σου!<br />Με την εκτίμηση και την αγάπη μας,<br />Υιώτα Στρατή, ΝΥ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-3709292331037956028?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-70582052728401336042011-10-01T11:55:00.005-07:002011-10-01T12:39:15.707-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-G6HEqMiNgK4/TodkmEJ4s4I/AAAAAAAABFw/0NQD2ihigUY/s1600/9-30-2011%2Beight%2Bdaisies.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 258px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5658602061927330690" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-G6HEqMiNgK4/TodkmEJ4s4I/AAAAAAAABFw/0NQD2ihigUY/s400/9-30-2011%2Beight%2Bdaisies.JPG" /></a> ...ένας "παρτ-τάϊμ" ήλιος ζεσταίνει τις άδοξες ώρες μας! Οι ψηλόκορμες κίτρινες μαργαρίτες μας, ενοχλητικά περίεργες, ακουμπούν και γέρνουν στον άσπρο, πλαστικό φράχτη που χωρίζει το ορόσημο με τον Ιταλό γείτονα, σκορπούν τα πέταλα τους που τα "μαδάει" ο αγριωπός αγέρας στην τσιμεντένια αυλή τους, βάζοντας σε ...δύσκολη θέση την γυναίκα του να τα σκουπίζει, ως και το σκυλάκι τους να τα κυνηγάει γαυγίζοντας τα... κι εγώ, μέσα από το παράθυρο μας, τις καμαρώνω κυριολεκτικά και για το μπόϊ τους και για την ανθοφορίας τους... ίσως -του χρόνου, σκέπτομαι- να φυτέψω και σ' άλλα βολικά μέρη του κήπου... μια ομορφιά που δεν ζητά περισσότερο από μπόλικο νερό... και, φέτος, δόξα τον γεραμπή (!) είχαμε μπόλικο.<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-P4ikpemGRDg/TodjbXEJEiI/AAAAAAAABFo/kXtffgqIR2Y/s1600/9-1-2011%2Blemon%2Btwo.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 374px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5658600778513322530" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-P4ikpemGRDg/TodjbXEJEiI/AAAAAAAABFo/kXtffgqIR2Y/s400/9-1-2011%2Blemon%2Btwo.JPG" /></a> Το μοναδικό λεμόνι της ...χρονιάς, άντεξε μέχρι την γνωστή θύελλα "Αϊρίν" όπου το τίναξε στο σανιδένιο μπαλκόνι μας -που καλοδέχεται στις ζεστές μέρες τις γλάστρες μου... κι είναι σχεδόν καιρός ν' αρχίσει η μεταφορά τους εντός...!!!- ...ήταν η δική του στιγμή να φιγουράρει με το τρυφερό, μοσχομυριστό του δέρμα και με κάμποσα λεμονόφυλλα στην σελίδα μας...</div><br /><div>Φίλες και Φίλοι, αγαπημένοι όλοι σας,</div><br /><div>ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που μου αφιερώσατε λίγο από τον πολύτιμο χρόνο σας, στην προηγούμενη ανάρτηση! Είναι πολύ σημαντικό, για μένα! Δεν κατάφερα να σας απαντήσω, και σκέφτηκα ότι έπρεπε να σας πω το "τυπικό : ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ", με όλη μου την καρδιά!</div><br /><div>Αυτά, για σήμερα, πάντα με την αγάπη μου,</div><br /><div>Υιώτα<br /><br /><br /></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-7058205272840133604?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-12322356738473582392011-09-24T21:45:00.003-07:002011-09-24T22:19:02.025-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-Ik4rW1wdtmo/Tn60SHveoyI/AAAAAAAABFg/f1o4NFaH3HQ/s1600/8-29-2011%2Bsun%2Bmessage.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656156405432754978" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Ik4rW1wdtmo/Tn60SHveoyI/AAAAAAAABFg/f1o4NFaH3HQ/s400/8-29-2011%2Bsun%2Bmessage.JPG" /></a> ...<strong><em>Φίλες και Φίλοι μου, αγαπημένοι,</em></strong><br /><strong><em>δεν ξέρω αν πιστεύετε στα ...όνειρα ή στο "μάτι"... ή και στα δυο... κι αν τα σημάδια σας προτρέπουν σε κάτι παράξενο,... μα αυτή η θεομηνία της 28ης Αυγούστου, άφησε τόσο δυνατά και πολυέξοδα τραύματα... που τώρα ανασαίνουμε -όπως λένε- κάπως καλύτερα! Στα σύντομα θα σας τα αναφέρω, κι αυτό διότι: φίλες καλές μου τηλεφώνησαν γιατί άργησα να επανέλθω στον Τουλούζ (!!!)... κι αν είμαστε καλά...</em></strong><br /><strong><em>Λοιπόν, τώρα είναι σχεδόν όλα καλά:</em></strong><br /><strong><em>Ο Τζέημς, απλώνει τα χεράκια γι' αγκαλιές...</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em>ο Τουλούζ, τώρα είναι κάπως περιορισμένος διότι δεν γίνεται να στριφογυρίζει στα πόδια των... εργατών που διορθώνουν μια γωνία ολόκληρη μέσα στο σπίτι της ...οδού των λωτών που χάλασε την επομένη η ..."Αϊρήν"!!! Η δε χαριτωμένη ιστορία του (!!!) σύντομα θα... επιπλεύσει.</em></strong><br /><strong><em></em></strong><br /><strong><em>Ο Δημήτρης καλμάρισε το... άγχος του (;!)... οι ζαλάδες, λιγόστεψαν...</em></strong><br /><strong><em>κι εγώ;</em></strong><br /><strong><em>Προσπαθώ ακόμη να διαβάσω το "σημάδι" του ηλίανθου, πιο πάνω...</em></strong><br /><strong><em>και</em></strong><br /><strong><em>να "βλέπω" μόνο την λαμπεράδα του "άλλου ήλιου"... που ακολουθεί.</em></strong><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-8LpUK2Ccbl8/Tn6zVMGEQCI/AAAAAAAABFY/qjXq1zES-zc/s1600/8-31-2011%2Bbig%2Bsun%2Bfl.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 369px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5656155358629216290" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-8LpUK2Ccbl8/Tn6zVMGEQCI/AAAAAAAABFY/qjXq1zES-zc/s400/8-31-2011%2Bbig%2Bsun%2Bfl.JPG" /></a>( Το όνειρο; Εφιαλτικό, μέχρι που μ' έσκασε! "Ξέχασέ το" λένε... μα έλα που η προαίσθηση δεν με "γέλασε!"). Κοιτάζω αισιόδοξα στο επόμενο λεπτό και σκέπτομαι ότι μπορούσε να ήταν και... χειρότερα. Μοιάζουν όλα "αινιγματικά" ...μα δεν θέλω να σας κουράζω...<br />Θύελλα ήταν και πέρασε! 'Αλλη παρόμοια να μην ακολουθήσει!<br />Την επομένη εβδομάδα ελπίζω να έχω πιο ευχάριστα νέα!<br />Μέχρι τότε,<br />Καλή Κυριακή, σε όλους σας।<br />Πάντα με αγάπη,<br />Υιώτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-1232235673847358239?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-62136188262946423282011-09-07T13:11:00.003-07:002011-09-07T13:49:31.110-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-WPk8T9YNN2g/TmfR_rfgyhI/AAAAAAAABFQ/ZVbSsmVt_zk/s1600/toulouz.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 237px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5649715149496437266" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-WPk8T9YNN2g/TmfR_rfgyhI/AAAAAAAABFQ/ZVbSsmVt_zk/s400/toulouz.jpg" /></a> Αγαπημένες Φίλες και Φίλοι!<br />Αν και οι βροχές δεν μας αφήνουν να ησυχάσουμε, -η υγρασία είναι χειρότερη, μαζί και τα κουνούπια... σας είχα υποσχεθεί να σας γράψω για τον "...αργόσχολο αριστοκράτη" τον Τουλούζ, τον υπομονετικό φίλο της Πέννυ! Αυτή, κάπου στο Τέξας... ούτε φωνή, ούτε ακρόαση! Για να μη σας κουράσω, όμως, και λόγω του ότι σας βάζω μονοκόμματο το αφήγημα, σταματώ εδώ,<br />πάντα με την αγάπη μου.<br />+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++<br />ΟΤΑΝ Ο ΤΟΥΛΟΥΖ ΚΛΑΙΕΙ…<br />Αν τύχει και περάσεις από την οδό των Λωτών, στην μέση του τετραγώνου, αριστερά, είναι ένα μπεζ σπίτι, με ένα ανοιχτό παράθυρο, δίπλα στην είσοδο. Στην κυριολεξία, το τζάμι είναι σηκωμένο ψηλά, μα το προστατεύει ένα μαυρισμένο από τα χρόνια και τον καιρό δίχτυ. Η γειτονιά , είναι αρκετά ήσυχη. Τα γειτονόπουλα παίζουν στις αυλές τους, κάμποσες φορές όμως, κλείνουν τον δρόμο για να παίξουν μπάσκετ.<br />Ο Τουλούζ αδιαφορεί για τα παιδιά! Εδώ και δυο χρόνια είχε άλλη συντροφιά για να περνάει τις ώρες του. Συζούσε με την Πέννυ, την ανυπόφορα ενεργητική σκυλίτσα, που του την σύστησαν δίχως βέβαια να τον ρωτήσουν… Μέσα του, ίσως επιθυμούσε μια ομοιόμορφη γατούλα, κι ας μην ήταν μαύρη, με γυαλιστερό τρίχωμα, όπως αυτός… . Ο Τουλούζ, μέχρι τώρα, δεν χαλάει χατίρι κανενός. Μα και να ήθελε να κάνει διαφορετικά, εκείνη η καινούρια συντρόφισσα τού παλατιού του, ότι ήθελε το έπαιρνε με το σπαθί της, μάλλον με την μακριά γλώσσα της και την επίμονη φωνή της. «Κάπως έτσι θα είναι τα θηλυκά…. αρκεί που είναι όμορφη κι έχει έξυπνα μάτια….» σκεπτόταν σαν φιλόσοφος κι έδινε τόπο στην οργή.<br />Το γενεαλογικό δένδρο του Τουλούζ, δεν είχε στοιχεία, ούτε παράσημα…. Η δική του ιστορία άρχιζε ακριβώς μόνο απ’ αυτόν! Κι όσοι αμφέβαλλαν γι’ αυτόν ότι δεν θα ήταν στο ύψος των περιστάσεων, με τον ήπιο, ευγενικό τρόπο του, θα τους έδειχνε ότι κάπως έτσι άρχισε η …αριστοκρατία και το πρότυπο καλής συμπεριφοράς.<br />Η γωνία των λεωφόρων Κάρμαν και Στιούαρτ είναι πράγματι από τις πλέον επικίνδυνες στην περιοχή του Γουέστμπερυ. Πολλά τα ατυχήματα, πάμπολλα τα δυστυχήματα! Ο μικρός Τζέρρυ, παρακολουθούσε τον πατέρα του όταν έβαζε βενζίνη στο αυτοκίνητό τους, όταν το απροσδόκητο συνέβηκε. Μια ασπρόμαυρη γάτα, κρατώντας ένα κατάμαυρο κουβαράκι στο στόμα της, έτρεχε να περάσει από την μία άκρη στην άλλη της Στιούαρτ, όταν το φανάρι έδειχνε κόκκινο! –Αχ! Θα την χτυπήσει κάποιος… γκόου φάστερ! της φώναξε, κάνε πιο γρήγορα!<br />Θέλει πολύ να γίνει το κακό; Κανένας δεν είχε πει στον μικρό Τζέρρυ ότι όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος… μα η φωνή που έβγαλε, τρόμαξε τον πατέρα του που γύρισε να δει τι συνέβη! … - μπαμπά!!! Δες τον! Οδηγεί σαν τρελός και να! Χτύπησε την γάτα που κρατούσε ένα γατάκι στο στόμα της! Μετά βίας πρόφτασε ν’ αρπάξει το παιδί του από το μπουφάν, ο πατέρας! Ο μικρός Τζέρρυ, ακούμπησε στην κιτρινοβαμμένη υδραντλία κι άρχισε να κλαίει.<br />Όταν τα φώτα το επέτρεψαν, ο πατέρας του διέσχισε την λεωφόρο, διαπίστωσε ότι η μάνα-γάτα ήταν αιμόφυρτη, μα το γατάκι δεν είχε χτυπήσει… τιναγμένο πιο πέρα, με τυφλά τα μάτια, αμίλητο, σίγουρα κατατρομαγμένο, ούτε που κουνιόταν! Το έβαλε στη χούφτα του, τηλεφώνησε στο ανάλογο γραφείο για τα χτυπημένα ζώα των δρόμων, πλησίασε τον γιο του, του έβγαλε το καπέλο με το σήμα των Νιου Γιορκ Γιάνκης, έβαλε μέσα δυο χαρτομάντιλα κι ακούμπησε το τοσοδούλικο γατάκι!<br />– από δω και πέρα, ΕΣΥ θα είσαι υπεύθυνος! …και μη τολμήσεις να διασχίσεις μόνος σου τον δρόμο, χάθηκες! Είπε ο πατέρας μ’ αυστηρή φωνή, μα αν έβλεπες τα υγρά μάτια του θα καταλάβαινες την αγάπη που είχε στο γιο του.<br />Η νοσοκόμα του σχολείου είχε αρκετή δουλειά στα χέρια της:<br />να πάρει το γατάκι, να το πλύνει, να το «απολυμάνει», να το βάλει σ’ ένα κάτασπρο καλαθάκι, να πάρει μια σύριγγα και να του στάζει σταγόνα-σταγόνα το γάλα που του ετοίμασε από ένα φάκελο σκόνης γάλακτος… κάθε μισή ώρα, το άδειαζε στο στοματάκι του, του καθάριζε τα χείλη, και το έβαλε στο γραφείο της, ακριβώς στη μέση, όπως θα έβαζε κάποιος ένα ανθοδοχείο με ακριβά λουλούδια!!!<br />–…η ζωή, η ό,ποια ζωή, είναι πολύτιμη! έλεγε στα παιδιά που πήγαιναν να δουν τον νέο «επισκέπτη» της τάξης τους… -Τώρα, το κύριο μέλημά σας είναι ν’ αποφασίσετε ΠΟΙΟΣ θα αναλάβει την φροντίδα του! –Η μαμά μου! Αντιφώνησε η μικρή Σάρα, ξέρει απ’ αυτά… έχουμε δύο γάτες, ζευγάρι, στο σπίτι μας και δύο σκύλους! Κι αν έλθετε να δείτε, το σπίτι μας λάμπει από καθαριότητα… η μαμά μου ΔΕΝ αστειεύεται! Θα το φέρνουμε και στην τάξη μας, να το βλέπετε!<br />Πέρα-δώθε, πέρασαν δυο βδομάδες με απίστευτα συναισθήματα των παιδιών της πέμπτης τάξης. ¨Όλα ήθελαν να κρατήσουν το καλαθάκι με το γατάκι που δυνάμωνε και στριφογύριζε ανάβολα! <br />Ήταν πλέον καιρός για μόνιμη κατοικία, με θετούς γονείς και μια κανονική βάφτιση!!!!!!!<br />Ο κλήρος έπεσε στην Έμπυ! Υποσχέθηκε ότι θα φέρει «άριστα» στην μαμά της, κι ότι θα… μοιράζεται την αγάπη με την μικρότερη αδελφή της। -…την αγάπη, ναι, μα η ευθύνη είναι δική σου! ήταν η απάντηση της μάνας της...<br />Στο τρίτο Σάββατο της μικρής ζωούλας, ο πίσω κήπος είχε γίνει ένα μίνι γιορτάσιμο πανηγύρι! Πλαστικές λευκές καρέκλες, τραπέζια φορτωμένα καλούδια για παιδιά (τσίζμπεργκερς, χατντόγκς, ποτέιτο-τσιπς, γαριδάκια, μικρά καλαθάκια αναμνηστικά, με την φωτογραφία του φρέσκια από το φωτο-τυπείο του σχολείου! Το μεσαίο τραπέζι, στολισμένο με λουλούδια, κουφέτα σ’ ένα γυάλινο μπολ, πετσετούλες, νερό σε μια λεκάνη για το «ράντισμα» του… Όλα έτοιμα για την «ιστορική» μέρα!<br />«τρελός Τουλούζ»!!! ξεφώνησε η μικρή Άντζυ, ΤΟΥΛΟΥΖ! ξεφώνησαν τα παιδιά, άλλα με το στόμα γεμάτο, άλλα με γέλια και χαρές… κι εκείνος, φανερά ευχαριστημένος, άνοιξε τα ματάκια του…<br />Τα δώρα του; Γινόταν γενέθλιο πάρτι δίχως δωράκια; …άνοιγαν το ένα κουτάκι μετά το άλλο, την μια χάρτινη σακουλίτσα κατόπιν της άλλης, παιγνιδάκια χαριτωμένα, γατίσια, φυσικά…, ( μέχρι και μια στολή Σάντα, για τα πρώτα Χριστούγεννα!!!!!!!!!!!) κι ένα μεγάλο κουτί με τα δώρα –τα αναγκαστικά της μαμάς: τα κουτάκια με την στερεά τροφή, με την υγρή, κυρίως κοτόπουλο!!!, την άμμο για τις ιδιαίτερες υποχρεώσεις του, κάτι χρωματιστά «πετραδάκια-τρίματα» για να διώχνουν την …νεοφερμένη μυρωδιά στο «λόντρυ», το δωμάτιο του πλυντηρίου, όπου θα ήταν το μόνιμο πλέον μέρος που θα κατοικούσε ο ΤΟΥΛΟΥΖ!<br />κι ο …παππούς; Γύρισε τα μαγαζιά, βρήκε ένα «φράκτη» άσπρο, με μικρά τετραγωνάκια, έβαλε τις ανάλογες βίδες για να μη τον γκρεμίζει ο νεόφερτος μουσαφίρης, και στα...βαφτίσια του, απόλαυσε το μεγαλύτερο τσίζμπουργκερ!!!<br />Ο Τουλούζ, έμαθε να ανεβαίνει παντού, από το νεροχύτη στο τραπέζι, από το τραπέζι στο ψυγείο! Να πηδάει στο πάτωμα με την αιλουροειδή του άνεση, να μυρίζει τους πάντες και τα πάντα, ν’ ανεβαίνει στην αγκαλιά σου, να σε φιλά, (μακριά από… μένα, συγγνώμη!!!), να ανεβαίνει τα σκαλιά για τις κρεβατοκάμαρες… να κοιμάται πότε με την μια και πότε με την άλλη… (κακό συνήθειο που έμαθε στην Πέννυ!), σπάνια να κάνει «ζημιά»… και ζημιά στο σπίτι! Υποδειγματικό ζωάκι που στην τριετία έγινε ένα πανέμορφο …ζώο!<br /><br />Τώρα, κάπως κόπασε το μωρουδίστικο, λες, κλαψούρισμα του Τουλούζ για την απουσία της Πέννυ! Πιστεύω ότι ποτέ δεν υπολόγισε ότι η συντροφιά της ήταν ότι η καρδούλα του ζητούσε, γι’ αυτό άλλωστε την ανεχόταν όταν του δάγκωνε το μουσούδι του (έτσι άραγε να… φιλούν τα σκυλάκια;), του τράβαγε τ’ αυτιά του, ανέβαινε «καλικούρα» στην ράχη του, τον αναποδογύριζε… του έπαιρνε όλα του τα δωράκια, τον γρατσούνιζε αν πήγαινε στα …δικά της, ακόμη του έτρωγε την μερίδα του ή του αναποδογύριζε το νερό του!!!<br /><br />Μόνο στην «θέση του», για το «νούμερο ένα» ή και το «νούμερο δύο» δεν πήγαινε η κακομαθημένη! Βρε τι μαλώματα, τι δωροδοκίες… τι χάδια, τι φοβέρες! Αυτή εκεί! να λερώνει όπου αυτή επιθυμούσε! Κι ο Τουλούζ, κύριος, αξιοπρεπής, καθαρός, γυαλιστερός, υπομονετικός… «έτσι θα είναι ή συντροφιά με τούτη την συντρόφισσα…ίσως σκεπτόταν, λιγομίλητος… «- … μα λες κι είχε κι άλλη, πρώτη του αγάπη ήταν…» έλεγε ο παππούς, γελώντας! <br />Οι μέρες περνούν, ας πούμε, ίδιες! Η Πέννυ πήγε στο Τέξας, τα «προικιά της» την ακολούθησαν, -μήνυμα δεν πήραμε ακόμη… ίσως η «μητριά της» είναι πιο αυστηρή, για να την στρώσει από τις Νέο-Υορκέζικες αταξίες της…<br />άλλωστε εκεί, το ράντσο είναι πελώριας έκτασης…<br />Ο Τουλούζ μετρίασε τα πονεμένα του νιαουρίσματα. Αν τύχει και περάσετε από τον δρόμο των Λωτών, θα τον δείτε στη μέση του πρεβαζιού, μισοκοιμισμένος από την ζέστη, να παρακολουθεί με τα …«κινέζικα μάτια του» τους περαστικούς.<br />Αν σας αναγνωρίσει, μπορεί να σηκώσει και να κουνήσει περα-δώθε την κατάμαυρη ουρά του, σήμα βαριεστημένου χαιρετισμού…<br />08-13-11<br />Υγ.: Με την θύελλα της 28ης Αυγούστου, ο Τουλούζ είχε άλλη περιπέτεια...<br />...μόνος στο σπίτι,<br />...μα αυτή, πιο σύντομη, για άλλη φορά!<br />+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++<br />Σας αφήνω, πάντα με την αγάπη μου, Υιώτα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-6213618826294642328?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-16795731127703798972011-08-31T19:58:00.008-07:002011-08-31T21:48:26.264-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-wWmq42xrnzE/Tl8At2wMaPI/AAAAAAAABFI/azt5Xn34Vxg/s1600/8-29-2011%2Bfrightened%2Bsun%2BAirin%2Bstorm.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 295px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647233245537659122" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-wWmq42xrnzE/Tl8At2wMaPI/AAAAAAAABFI/azt5Xn34Vxg/s400/8-29-2011%2Bfrightened%2Bsun%2BAirin%2Bstorm.JPG" /></a> Το απόγευμα της Κυριακής μαράζωσε την καρδιά μου! Είναι αυτός ο περήφανος, ο περίλαμπρος ήλιος μου; Πανέμορφος μέσα στην πράσινη γλάστρα, ψηλός κι αγέρωχος;! Δεν μοιάζει να έχει "φάει" σφαίρα στο ...κούτελο; Είναι ΑΥΤΟΣ, ο ήλιος μου, τόσο τρομαγμένος!; <br /> <br />Δίχως φως και ΤιΒί, με τον φόβο και την φοβέρα να μη τηλεφωνούμε... με το ζόρι να σκάσω μύτη που λένε, να... επιθεωρήσω το ξύλινο μπαλκόνι για τί άλλο; -τα ηλίθια τα λουλούδια σου! να φωνάζει ο Δημήτρης που με το δίκιο του, αφού ο αέρας ξεσήκωσε ό,τι μπορούσε μπαίνοντας απειλητικά από το μισάνοιγμα της μπαλκονόπορτας... ίσια-ίσια που "αρπαξα" τον εγωϊστή ηλίανθό μου, -που δέσποζε όλων των άλλων- στην απέναντι γλάστρα... -δες τα "μούτρα του!!! φώναζε ο Δημήτρης, κι ο άνεμος επέστρεφε πιο άγρια την φωνή του! (τα πέντε καναρίνια μου, άχνα, από το προηγούμενο βράδυ, κι η καναρίνα μας, ακόμη με ένα αβγό! ποιος ξέρει τί να σκέφτεται κι αυτή!!!) <br /> <br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-IlkB1H6csYY/Tl8AMVP3rrI/AAAAAAAABFA/kvTBjwcUm_4/s1600/8-31-2011%2Bbefore%2Bstorm%2B%2B%2Bthree.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 200px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647232669608029874" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-IlkB1H6csYY/Tl8AMVP3rrI/AAAAAAAABFA/kvTBjwcUm_4/s400/8-31-2011%2Bbefore%2Bstorm%2B%2B%2Bthree.JPG" /></a> ...στο μπάσιμο του σπιτιού, την Παρασκευή, όλα μου τα λουλουδένια παιδιά... έλαμπαν από ευχαρίστηση! Τα καμάρωνα, ακούγοντας για τον τυφώνα, μα δεν τους πίστευα! Οι ντάλιες μου, κούκλες! μα κοιτάξτε τις στην κάτω φωτογραφία, δεμένες σαν τρελές (!) κι οι ήλιοι με γυρτό το κεφάλι υπακούουν στις εντολές της μάνας φύσης:..."ότι θέλω ΕΓΩ γίνεται!!!" <br /> <br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-0t3X91chitY/Tl7_x_Mtk7I/AAAAAAAABE4/oZcv_kMFaho/s1600/8-31-2011%2Bafter%2Bstorm.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 296px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647232217012605874" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-0t3X91chitY/Tl7_x_Mtk7I/AAAAAAAABE4/oZcv_kMFaho/s400/8-31-2011%2Bafter%2Bstorm.JPG" /></a> Η Τζόϋ με τις κόρες της, είχαν πάει στην Βιρτζίνια, στης αγαπημένης τους φίλης το σπίτι για μιας εβδομάδας διακοπές, σε προ-νοικιασμένο παραλιακό σπίτι στην περιοχή "Ώσεαν Σίτυ"... -...αν, τελικά δεν τα καταφέρουμε λόγω καιρού, θα μείνουμε στης Λιζ... εσύ, να "προσέχεις τον Τουλούζ"... μου τηλεφώνησε।</div> <br /><div>Τον Τουλούζ;;;;;;;; τον αγαπημένο μας μαύρο γάτο, που έχει αποχαζέψει αφ' ότου του έφυγε η σκανδαλιάρα φιλενάδα του, η Πέννυ;;;;;;;;;; ούτε φωτογραφία δεν ήθελε να βγάλει! ποιος ξέρει πόσο θα φοβήθηκε όταν το ένα από τα τρία εξηντά-χρονα πεύκα ξεριζώθηκε κι έπεσε -ευτυχώς- στον δρόμο, με δέκα φορές "ευτυχώς" που δεν χτύπησε κανέναν!!! Τον βλέπετε ξαπλωμένο αδιάντροπα (!) μ' ένα τρυφερότερο δέντρο από πάνω, στις δύο φωτογραφίες <br /> <br /><div>ενώ στην τρίτη, είναι από την πίσω γωνία του σπιτιού της Όλγας μας! πιο τυχερή αυτή!<a href="http://2.bp.blogspot.com/-jNHEl3HnW0c/Tl7_IewIecI/AAAAAAAABEw/5m_7cVCfB-k/s1600/8-31-2011%2Bstorm%2B%2B%2Btwo.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 199px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647231503928162754" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-jNHEl3HnW0c/Tl7_IewIecI/AAAAAAAABEw/5m_7cVCfB-k/s400/8-31-2011%2Bstorm%2B%2B%2Btwo.JPG" /></a> Η Νομαρχία, έτρεμε την Κυριακή! Μια με τους ισχυρούς ανέμους εξήντα μίλια, που κόπασαν σε σαράντα και μετά σε είκοσι ...- όργωναν την περιοχή μας, που την αγάπησε(!!!) πολύ η θύελλα, μα αν σας πω ότι σήμερα, Πρωτομηνιά, και για το τέλος της εβδομάδας, στο Νιου Τζέρσεϋ μέχρι πάνω... στην Βοστόνη... τα ποτάμια, με τις βροχές και την θάλασσα έχουν σακατέψει τον κόσμο... πάω να κάνω λίγο ελαφρύτερη την απροσδόκητη κατάσταση, μα άστα, που λέν!! όσο για το φως; ένα εκατομμύριο άνθρωποι! Τί να πρωτο-προφτάσουν;! <br /> <br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-zqLENvFerc8/Tl7-hGzPKMI/AAAAAAAABEo/Tf8tlyYTOg4/s1600/8-31-2011%2Btwenty%2Beight%2B%2Bstorm%2B%2Bone.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 202px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647230827483834562" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-zqLENvFerc8/Tl7-hGzPKMI/AAAAAAAABEo/Tf8tlyYTOg4/s400/8-31-2011%2Btwenty%2Beight%2B%2Bstorm%2B%2Bone.JPG" /></a> ...κι έλεγα... ότι έχω περάσει θύελλες και πλημμύρες στα παιδικά μου χρόνια με τον μυθικό Σελινούντα, το ποταμό της Αρχαίας Ελίκης, στην Αιγιάλεια... και πόσες ιστορίες κι έρευνες δεν έχω κάνει γι' αυτήν... αχ!, ποιός νοιάζεται, </div> <br /><div>Φίλες και Φίλοι μου!... </div> <br /><div></div> <br /><div>-πάντως, για τους ελάχιστους απόδημους που επιμένουν αρνητικά στο ρεύμα, σαν τις πέστροφες , ή και τον σολομό... να επιμένουν να γράφουν στην μητρική τους γλώσσα, μεγάλη ουτοπία!... μα ΤΙ ΓΡΑΦΩ!!!)</div> <br /><div>Αύριο, θα πάμε πάλι στον Τουλούζ, για φαγητό, νερό, και συντροφίτσα...</div> <br /><div>Εκείνος που δεν γνωρίζει τίποτε απ΄ όλα αυτά, είναι ο μπέμπης μας! Η μεγάλη μας Αγάπη!</div> <br /><div>ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ</div> <br /><div>Θα τα ξανα-πούμε,</div> <br /><div>Υιώτα <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></div> <br /><div></div></div></div></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-1679573112770379897?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-76480641614635714732011-08-21T20:02:00.003-07:002011-08-21T20:37:28.997-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-L12--EIqK9Q/TlHIDIKEScI/AAAAAAAABEg/iDbznloQ_qI/s1600/8-18-2011%2Baugust%2Bsun.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 311px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5643511764126812610" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-L12--EIqK9Q/TlHIDIKEScI/AAAAAAAABEg/iDbznloQ_qI/s400/8-18-2011%2Baugust%2Bsun.JPG" /></a> ...Πόσο ερωτικός και συνάμα ελπιδοφόρος μπορεί να είναι ένας μικρός ηλίανθος, στην γλάστρα; κι όμως, Φίλες και Φίλοι μου, όταν καταφέρνει να ταξιδέψει τον νου στα λιβάδια του ήλιου ή ν' ανταμωθεί με προσφιλείς ακρογιαλιές στο αιώνιο ψιθύρισμά τους με το κύμα... <br />είναι, και μάλιστα πολύ απαιτητικός... <br />Έτσι, υπακούοντας στην πρόκληση... σας αφήνω εδώ μερικές νυχτερινές αποδράσεις... <br />Σκέψεις, αφιερωμένες στην βελούδινη Αγάπη μας, και στους γονείς του, που σήμερα είχαν την ευτυχισμένη τους επαίτειο ... <br /> <br />΄ ΛΑΦΡΥΣ Ο ΥΠΝΟΣ <br />Στον Πι-Τζέϋ ( και τους γονείς του) <br />…΄Λαφρύς ο ύπνος! <br />Όνειρα με το βελούδο του κορμιού σου υφασμένα! <br />Λιχνίζει η μνήμη τις χαρούμενες κραυγές, <br />τις απροσδόκητες κραυγές σου που πετούν λες και πουλιά <br />με γελαστές φτερούγες। <br />Ο μαγεμένος σου ουρανός έμπιστα εστιάζεται <br />σαν διακρίνεις την χαρά μεσ’ στης στοργής <br />τους τόνους. <br />Καταλαγιάζουν κι οι καϋμοί, ενστικτωδώς σαν δένεις τα χέρια σου τα τρυφερά <br />στην ρίζα του λαιμού μου <br />-ως που να γίνουν της ζωής μαχαίρια ακονισμένα… <br /> <br />Έχεις καιρό αγόρι μου, ως που να ξεχωρίζεις <br />πόσο βαριά, αργότερα, θα είναι κι αγάπη… <br /> <br />Οι βράχοι, και τα μάρμαρα με την στιλπνή τους όψη <br />έχουν καρδιά από πηλό, ρωγμές για να φωλιάζουν τα πιο μικρά σου όνειρα, <br />τ’ ασήμαντα στους άλλους! <br />Με την δική σου ανατολή και την δική μου δύση, <br />αντάμα συμβαδίζουμε, φεγγάρια μαγεμένα! <br />Εσύ, που κλεις τα βλέφαρα στ’ αντίκρισμα του ήλιου <br />κι εγώ που δένω την στοργή σε χρυσαφιά δεμάτια, <br />μαζί το χρόνο σπρώχνουμε, άστρα ξεθαρρεμένα στα περιβόλια τ’ ουρανού! <br /> <br />Είθε να σε αγγίζουν Τύχη Αγαθή, Ώρα Καλή, οράματα Ελπίδας. <br />Στο μακρινό ταξίδεμα, είθε να ευτυχήσεις! <br /> <br />Κι εδώ, <br />σας αφήνω γι' απόψε, μεταξύ ...αστραπών και κεραυνών!... <br />Καλή εβδομάδα να έχετε. <br />Πάντα με την αγάπη <br />Υιώτα <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-7648064161463571473?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-58117117646943957092011-08-18T12:21:00.008-07:002011-08-18T13:15:45.236-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-NRbqvAlikRg/Tk1pW6SzA2I/AAAAAAAABEY/bFHUAxDkX6I/s1600/8-18-2011%2Bcornboats.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 340px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642281750491235170" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-NRbqvAlikRg/Tk1pW6SzA2I/AAAAAAAABEY/bFHUAxDkX6I/s400/8-18-2011%2Bcornboats.JPG" /></a> Το μόνο που μένει είναι να ...παραμιλώ με τα καμώματα της Φύσης! Ολόκληρος φράχτης από <br />καλαμποκιές... κι εγώ να τις ονειρεύομαι ...καράβια φορτωμένα!!! να κορφολογώ ότι το μάτι αρπάζει και με την συντροφιά του "σκάννερ" να ταξιδεύω το νου για να μη του ...στρίψει! <br /> <br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-_kXnjpy__yk/Tk1o19akuNI/AAAAAAAABEQ/l_eZm3_sLqc/s1600/8-13-2011%2B12%253B18%253B24%2BPM.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 308px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642281184393476306" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-_kXnjpy__yk/Tk1o19akuNI/AAAAAAAABEQ/l_eZm3_sLqc/s400/8-13-2011%2B12%253B18%253B24%2BPM.JPG" /></a> ...εκείνες που νοιάζονται για τίποτα, είναι οι περικοκλάδες...σκαρφαλώνουν παντού, πνίγουν τις γλάστρες, την μικρή αχλαδιά -τέσσερα! για πρώτη φορά!!!), τις πικροδάφνες..., έχει γίνει ένα με την ρολογιά... και παραβγαίνει με την γιασεμιά μου! Σε επόμενη θα δείτε πόσο μεγάλωσε μετά από πέντε χρόνια αγωνίας... ότι ΔΕΝ αντέχει, γίνεται πολύτιμο, ΕΔΩ! <br /> <br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-YFczVl0T5Zo/Tk1oe-uTYgI/AAAAAAAABEI/QhBqlddKdOU/s1600/8-9-2011%2Bpeaches.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 359px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642280789607670274" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-YFczVl0T5Zo/Tk1oe-uTYgI/AAAAAAAABEI/QhBqlddKdOU/s400/8-9-2011%2Bpeaches.JPG" /></a> Η τρίχρονη - εγκλιματισμένη στον κήπο μας, βέβαια- ροδακινιά, πέρυσι είχε δεκατρία..., φέτος; τρία μεγάλα καλάθια!!! Μόνο που τα αγαπούν οι...σκιούροι και άλλα έντομα,... έτσι τα μαζέψαμε νωρίς , για "δωράκια αβροφροσύνης!!!" -και πόσο άδεια μοιάζει!!!- <br /> <br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-wlPYHeRiTWM/Tk1oFvw571I/AAAAAAAABEA/PPX5gihnxL0/s1600/8-9-2011%2Bmarathon.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 371px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642280356095323986" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-wlPYHeRiTWM/Tk1oFvw571I/AAAAAAAABEA/PPX5gihnxL0/s400/8-9-2011%2Bmarathon.JPG" /></a> Η ίδια ιστορία με τα μάραθα!!! Ψηλά, δυο μπόγια... μα αγαπημένη επίσκεψη για μέλισσες και σφήκες!(Κατερίναααα, βοήθεια!!!) Απαίτηση του Δημήτρη: "μάζεψέ τα" ή θα τα κόψω το πρωί και θα τα πετάξω! ξέρεις δεν αντέχω τα ...ζουζούνια!!! (πού είσαι Κάρυ μου;;;;) <br /> <br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-qsIVc33mnAc/Tk1noHBw5KI/AAAAAAAABD4/XmU7cxggXa0/s1600/7-31-2011%2Blygaria%2Bgrasidi.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 295px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642279846943974562" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-qsIVc33mnAc/Tk1noHBw5KI/AAAAAAAABD4/XmU7cxggXa0/s400/7-31-2011%2Blygaria%2Bgrasidi.JPG" /></a> ...και να που το γρασίδι, όπου βρει ευκαιρία, ανθίζει, κι απλώνεται... μόνο η μικρή λυγαριά το αγαπάει (κι εγώ...)! Τώρα που βγήκε ο ήλιος και το στέγνωσε λίγο, ο Νικ, ο Ιταλός μας γείτονας, έφτασε κι όλας με το μηχανάκι του, να το κουρέψει!!! ...και σου λένε μετά, τα δολλάρια φυτρώνουν στο χώμα, εδώ!!! ...και που νάξεραν όσοι κάαααααθονται και βγάζουν φαεινές ιδέες! Όμως, μια κάποια άλλη ώρα, θα τα ξανα-πούμε... Τα "κήπια" μας, -όπως τα λέει η κωροπιώτισσα συμπεθέρα μας...έχουν πολλές φωτογραφίες κρυμμένες!!! <br />Καλές διακοπές για κείνους που ...ακόμη τις αντέχουν! -ξεσυνερισιά εγώ!!! ,- <br />Φίλες και Φίλοι μου, με το καλό να επιστρέφετε,</div> <br /><div>Πάντα με την αγάπη,</div> <br /><div>Υιώτα</div> <br /><div>Υγ.: Το ξεχωριστό δώρο μου! μια...καρδιά, από μακρυφάσουλα (χαρόνια τα λένε στον τόπο μας), πάνω από μία γιάρδα μάκρος... όσο απλώνει το χέρι σας και βάλε! τα σποράκια τους εβένινα, και πεντανόστιμα όταν τα κόψετε νωρίς, να είναι τρυφερά, βραστά ή κοκκινιστά!</div> <br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-aCDTU7Iyi00/Tk1nM4rhlFI/AAAAAAAABDw/VDquwxQu-GU/s1600/8-9-2011%2Bnatural%2Bnecklace.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 288px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5642279379236131922" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-aCDTU7Iyi00/Tk1nM4rhlFI/AAAAAAAABDw/VDquwxQu-GU/s400/8-9-2011%2Bnatural%2Bnecklace.JPG" /></a> Φιλιά κι αγάπη, Υιώτα <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /><div></div></div></div></div></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-5811711764694395709?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-31043182669855035862011-08-13T12:58:00.007-07:002011-08-13T13:39:02.096-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-oV2ifwr2lr0/TkbbEfDhqaI/AAAAAAAABDo/9zlEbSs1Pkw/s1600/8-13-2011%2Bj-p%2Bjasmin.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 266px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640436453430372770" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-oV2ifwr2lr0/TkbbEfDhqaI/AAAAAAAABDo/9zlEbSs1Pkw/s400/8-13-2011%2Bj-p%2Bjasmin.JPG" /></a> Στον επίγειο άγγελό μας, Παναγιώτη-Δημήτρη, ή τον "Πίτερ-Τζέϊμς", με το πρώτο ανθάκι γιασεμιάς στο τρυφερό του στηθάκι (-που θάχει διπλή γιορτή... μαζί με τον παππού του!!! και στου Αγίου Δημητρίου!!!-), η ευχή μας είναι να ζήσει -και να ζήσουμε να τον χαιρόμαστε! <br /> <br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-e-NsQ_PajlU/Tkbay81jPhI/AAAAAAAABDg/Rp3O9U5j_p0/s1600/8-13-2011%2Bfourpink%2Broses.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 258px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640436152187174418" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-e-NsQ_PajlU/Tkbay81jPhI/AAAAAAAABDg/Rp3O9U5j_p0/s400/8-13-2011%2Bfourpink%2Broses.JPG" /></a> Από τον κήπο μας, ροδόχρωμα τριαντάφυλλα, για όλες τις Φίλες και τους Φίλους μας,</div> <br /><div>μαζί με τα εγκάρδια "Ευχαριστώ" μου στην αγαπημένη "Φρέζια" (την Ελίζαμπεθ Κ.) <br />όπου η μοσχομυριστή ανθοδέσμη της με συγκίνησε τόσο πολύ! <br /> <br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-yWtjfJGK_P8/TkbZaSnS4lI/AAAAAAAABDY/6JF20pPNxOk/s1600/8-13-2011%2Bfrezies.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640434629024604754" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-yWtjfJGK_P8/TkbZaSnS4lI/AAAAAAAABDY/6JF20pPNxOk/s400/8-13-2011%2Bfrezies.JPG" /></a> κι η άλλη αγαπημένη, η πρόεδρος της ΔΕΕΛ (έδρα Αθήνα), Χρυσούλα Βαρβέρη-Βάρα, ως και Μέλη του συμβουλίου τους, δεν με ξέχασαν κι εφέτος, στέλνοντάς μου αυτόν τον πίνακα!!! <br /> <br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PSzwlC0mt8s/TkbY6bFKdeI/AAAAAAAABDQ/58B8POikYDE/s1600/8-13-2011%2Bbouketo%252C%2Bxrysoulas.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 295px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5640434081541551586" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-PSzwlC0mt8s/TkbY6bFKdeI/AAAAAAAABDQ/58B8POikYDE/s400/8-13-2011%2Bbouketo%252C%2Bxrysoulas.JPG" /></a> Απλά, επιθυμώ να είστε ΟΛΟΙ καλά, όπου κι αν είστε! Είθε η ΠΑΝΑΓΙΑ να βοηθήσει όλον τον κόσμο, αρκεί να πιστεύουμε στην Παμμέγιστη Δύναμη! </div> <br /><div>Χρόνια Πολλά σας,</div> <br /><div>Πάντα με την αγάπη μου, </div> <br /><div>Υιώτα,</div> <br /><div>και ...Πίτερ-Τζέϊμς! <br /> <br /> <br /> <br /> <br /> <br /></div> <br /><div></div></div></div> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-3104318266985503586?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-79567319431560766862011-08-04T17:38:00.003-07:002011-08-04T18:55:59.334-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-GFfxpckonc0/Tjs9SsWskkI/AAAAAAAABDI/2Npe0M9St1k/s1600/3-5-2010%2Bpenny.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 271px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5637166749937603138" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-GFfxpckonc0/Tjs9SsWskkI/AAAAAAAABDI/2Npe0M9St1k/s400/3-5-2010%2Bpenny.JPG" /></a> Εκείνη χαμογελούσε, κι εγώ έβλεπα μόνο τα μυτερά δόντια της!<br /><strong><em><span style="color:#990000;">Την πρωτοσυνάντησα στο σπίτι της πρωτοκόρηςμας! Ήταν ένα κουβαράκι μόλις δυο μηνών, με κάτι μάτια φλογάτα και δόντια κοφτερά! 'Οποιον και να έβλεπε, ένα χαριτωμένο "γαβ-γαβ" που μας έκανε να ξεσπάμε σε χαρούμενα γέλια και αυθόρμητα σχόλια! Ένα ανήσυχο ζωάκι, που γύριζε όλο το ισόγειο, σκουντουφλούσε στα πόδια μας... κι όλοι τρέμαμε μήπως την πατήσουμε!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Η μασκώτ του σπιτιού, που δεν άντεχε να μείνει ούτε στιγμή μοναχή της... </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">σιγά σιγά, έμαθε ν' ανεβαίνει στους καναπέδες, να γλύφει τα παπούτσια μας στην είσοδο, να διαμαρτύρεται όταν δεν της δίναμε από το φαγητό μας... </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">ώσπου μιμούμενη τον Τουλούζ, άρχιζε ν' ανεβαίνει στις καρέκλες, μετά στο τραπέζι, να προσπαθεί να ξεσκεπάσει τα φαγητά ή τα ταψιά... ν' αρπάζει τις κοτο-μπουκιές </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">ή τις μπριτζόλες χωρίς να προφταίνεις να την ...κυνηγήσεις... να την μαλλώνεις, και κοιτώντας σε επίμονα να σε αγνοεί...</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">μέχρι που έμαθε ν' ανεβοκατεβαίνει τις σκάλες για τις κρεβατοκάμαρες...</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">_... μου έκοψε το αίμα , είπε η κόρη μας, όταν αιστάνθηκα κάποιος να μου γλύφει το πρόσωπο!!!!!!!!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Τί να πρωτοθυμηθώ; πήραν βιβλία, για να μην έχει "κακούς τρόπους" η Πέννυ, ακολούθησαν αυστηρό ωράριο για τις "καθώς πρέπει" συνήθειές της... της πήραν παιγνιδάκια για να...γυμνάζεται, φορεματάκια για να την πηγαίνουν βόλτα, ειδική αμφίεση για τα Χριστούγεννα, άλλη για το Πάσχα...</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Κακομαθημένη από γεννησιμιού της η Πέννυ!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Προσωπικά, δεν είμαι κακή με τα ζωάκια! Γενικά, είμαι ζωόφιλη (...ο Δημήτρης με πειράζει ότι τόσα χρόνια μαζί του και δεν έμαθα "...ζωο-πολιτική!!!)</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">μα δεν θέλω να με γλύφει μια σκυλίτσα που δεν γνώρισα από πού είναι η ...σκούφια της... ( -μαμά, από την Δυτική Βερτζίνια, την πήραμε, όλα τα εμβόλια, όλα τα ...πιστοποιητικά της είναι εδώ! -... είσαι κακιά, μου είπε η μικρή εγγονή, που δεν "αγαπάς" τα ζώα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Ο Τουλούζ, ήρεμος, σαν ν' απαξιούσε την παρουσία της, αμέριμνος, πήδαγε στο </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">εσωτερικό πρεβάζι... μέχρι που έμαθε κι αυτή... </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">καθόντουσαν και τα δυο, περιμένοντας την Τζόϋ με τα παιδιά, για το καθημερινό τους... κι αν αργούσαν, η Πέννυ τρέλαινε την γειτονιά, διαμαρτυρόμενη, μέχρι που να σ' ...εκθέτει!!!!!!!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Ένα ΔΕΝ έμαθε ή ΔΕΝ ήθελε να μάθει η ατίθαση Πέννυ: να πηγαίνει, σαν καλή κυρία, να κάνει το "νούμερο δύο της" -κατά την μικρή 'Αντζυ... (τα ούρα, ήταν το νούμερο ένα...) -Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου... εκεί! ΟΠΟΥ αυτή ήθελε!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">(και μετά, μου λέτε ότι είμαι κακιά! ότι δεν αγαπώ τα ζώα... βρε ούστ! τα παιδιά μου, τα καθάριζα, τις εγγονές μου; το ίδιο... αλλά και τις αταξίες της κυρίας, πάει πολύ!!!!!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">-... είναι πολύ ατακσού...(!!!) έλεγε η Έμπυ -αντί για άτακτη!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!)</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Πρώτα-πρώτα, δεν ήσουν ποτέ σίγουρη ΠΟΥ κρυβόταν για να κάνει το Νούμερο-δύο της!!! ΟΛΟ το σπίτι ήταν δικό της!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Δύο χρόνια βασανιστικά! Το σιδερένιο κλουβί της, ήταν το ...κουκλοσπιτό της! 'Επαιρνε ακόμη και τα παιγνίδια του Τουλούζ και τα πήγαινε στο σπίτι της ! έτρωγε το φαγητό του! Πηδούσε απότομα επάνω σου και σούκοβε την ψυχή!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Βρε τί χάδια, τι κομμάντς(διαταγές), τί ακριβοπληρωμένες οδηγίες...</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Η Πέννυ, μοναδική! Τί να πρωτο-θυμηθώ, πόσα να γράψω! άσε που κάποια φορά μας ξέφυγε... βολίδα! Δυο ώρες την ψάχναμε, βράδυασε κι η Πέννυ πουθενά!!!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;"></span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Μέχρι που χθες, μια αγροτο-κυρία από το Τέξας, έγινε η νέα "μαμά" της Πέννυ!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">Τρισχαριτωμένη αυτή μαζί της, την γοήτευσε, την αγάπησε, υπέγραψαν τα "συμβόλαια", μάζεψαν όλα της τα προικιά...</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#990000;">και "μπάϊ-μπάϊ, Πέννυ"!!!!!!!!!!!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#6600cc;">Σήμερα που συναντηθήκαμε, τα μάτια βούρκωσαν! </span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#6600cc;">Η Πέννυ ήξερε ότι δεν άντεχα τα... τερτίπια της, πολλές φορές με κοιτούσε με απορία και μετά απομακρυνόταν...</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#6600cc;">Μα, όταν τα παιδιά έφευγαν για μικροδιακοπές στην "Γουέστ Βερτζίνια, σε μια οικογενειακή φίλη... εγώ την πρόσεχα, μαζί με τον Τουλούζ! (ήξερε βέβαια, ότι εγώ της είχα βάλει "ψηλές πόρτες" για να μην αναβαίνει τις σκάλες, είχε μόνο ένα δωμάτιο στην κυριαρχία της... κάπως με φοβόταν και δεν έκανε πολλές ζημιές... ερχόταν γύρω μου, αλλά προσεχτικά... με τον Δημήτρη, έπαιζαν όμορφα, μα βλέπεις σε μένα άφηνε την λάτρα τους, κι αυτός!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#6600cc;"></span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#6600cc;">Τώρα; Αύριο, και μετά... το σπίτι θα είναι άδειο! Ο Τουλούζ, θα την αναζητάει... το ίδιο κι εμείς! Η "αταξιάρα μας" σίγουρα θα μας λείψει, οι αναμνήσεις θα είναι για τις βαριεστημένες ώρες!</span></em></strong><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-mUU-1YLTzAM/Tjs8-t42ReI/AAAAAAAABDA/pYppjN_RXY8/s1600/toulouz.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 237px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5637166406751897058" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-mUU-1YLTzAM/Tjs8-t42ReI/AAAAAAAABDA/pYppjN_RXY8/s400/toulouz.jpg" /></a> κι ο Τουλούζ, πιστεύω θα βαριέται την ήρεμη ζωή του, δίχως την Πέννυ, την αταξιάρα!!!<br /><span style="color:#009900;">Καλή νύχτα, Φίλες και Φίλοι μου,</span><br /><span style="color:#009900;">θα σας μιλήσω αύριο...</span><br /><span style="color:#009900;">Πάντα με την αγάπη μου,</span><br /><span style="color:#009900;">σας φιλώ,</span><br /><span style="color:#009900;">Υιώτα</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-7956731943156076686?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-46625578085039771172011-08-02T07:09:00.007-07:002011-08-02T08:01:39.289-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-tjSc7C5QBFs/TjgH1782SZI/AAAAAAAABC4/-OvMEtQYMH4/s1600/toulouz%2B8-2-2011%2B10%253B08%253B09%2BAM.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 310px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636263556861544850" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-tjSc7C5QBFs/TjgH1782SZI/AAAAAAAABC4/-OvMEtQYMH4/s400/toulouz%2B8-2-2011%2B10%253B08%253B09%2BAM.JPG" /></a> <strong><em><span style="color:#cc0000;">Ο... τρίχρονος βασιλιάς του σπιτιού! ο χαδιάρης, ο καλοφαγάς, ο πεντακάθαρος τεμπέλης που απαντάει στο όνομα Τουλούζ! Βαριέται τους πάντες και τα πάντα, ακόμη και ν' αντιδράσει όταν η...Πέννυ του δαγκώνει τ' αυτιά, την ουρά, ...όταν ανεβαίνει στη ράχη του..., όταν κάνει "ρεστλινγκ" μαζί του!!!!!!!! μόνο στην ώρα του φαγητού του, τρέχει μήπως αυτή πάει πρώτη και μείνει...νηστικός!!!</span></em></strong><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-VYogPYn6-CE/TjgHRbN-sMI/AAAAAAAABCw/-ZnTTQOTADU/s1600/penny%2B8-2-2011%2B10%253B06%253B09%2BAM.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 327px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636262929599738050" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-VYogPYn6-CE/TjgHRbN-sMI/AAAAAAAABCw/-ZnTTQOTADU/s400/penny%2B8-2-2011%2B10%253B06%253B09%2BAM.JPG" /></a> Η...δίχρονη σκανταλιάρα μας! Δεν αφήνει τίποτα απείραχτο! Τόση ενεργητικότητα, απίστευτο! Σκεφτείτε να μην της είχαν κάνει και ..."ορμονο-στέρηση...!!!" (εδώ, δεν γνωρίζω την σωστή περιγραφή κι απόδοση της εγχείρησης της... καταλαβαίνετε, υποθέτω, τί εννοώ!)</div><br /><div>Και τα δυό τους, όμως, έχουν μια περίεργη, θαυμάσια "ιστορία", από γεννησιμιού τους, μα ...άλλης φοράς।<span style="color:#cc0000;"> Αυτές, είναι οι φωτογραφίες που μου έστειλε η πρώτη εγγονή μου, η 'Εμπυ,</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">για να μας ευχηθεί "Καλό Μήνα"... αφού η νεροποντή και το χαλάζι (μέγεθος σαν τρία αβγά στην παλάμη, την έκλεισαν μέσα...)</span></div><br /><div><span style="color:#3333ff;">Όσο για μένα; Έκοψα στα γρήγορα πριν από την πρωτ-αυγουστιάτικη νεροποντή ότι ...φανταζόμουν, κάθησα στο "σκάννερ" και -ως συνήθως...- άρχισα τις "δημιουργίες μου!"</span> </div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-NqABNo6OSgU/TjgG2FVWCEI/AAAAAAAABCo/0ZZK1uVRrro/s1600/7-31-2011%2Blygaria%2Bgrasidi.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 295px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636262459868579906" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-NqABNo6OSgU/TjgG2FVWCEI/AAAAAAAABCo/0ZZK1uVRrro/s400/7-31-2011%2Blygaria%2Bgrasidi.JPG" /></a> <span style="color:#009900;">...ένα "αξύριστο" γρασίδι κι ένα κλαδάκι από την τρίχρονη λυγαριά...('αλλη ιστορία αυτή, να κρύβω κλαράκια στις βαλίτσες, μέσα σε αλουμινόχαρτο, για να τα περνάω στην "άλλη όχθη",</span><br />-ολόκληρη διαδικασία κι αγωνία ως που να βγάλουν ριζούλες στο ποτήρι-<span style="color:#000099;"> (έτσι έχω μεταφέρει "πολύ Ελλάδα στο σπίτι μας" από γιασεμί, ελιά, λεμονιά, κ.α.)...!!!</span><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-N01nTQUSusE/TjgGZSrHmdI/AAAAAAAABCg/gbxcnkbYdBI/s1600/7-31-2011%2Blygaria.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 288px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636261965233363410" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-N01nTQUSusE/TjgGZSrHmdI/AAAAAAAABCg/gbxcnkbYdBI/s400/7-31-2011%2Blygaria.JPG" /></a> ...να μη περιμένω τις φωτογραφίες από το μαγαζί, και να ...αυτοδημιουργώ, σαν τους πρώτους φωτογράφους... στο σκάννερ!!!!!!!!!!!<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-doRHiC6QcCE/TjgGDifyuvI/AAAAAAAABCY/DMcYUcWSHBY/s1600/7-31-2011%2Bblooming%2Bgrass.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 312px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5636261591523703538" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-doRHiC6QcCE/TjgGDifyuvI/AAAAAAAABCY/DMcYUcWSHBY/s400/7-31-2011%2Bblooming%2Bgrass.JPG" /></a>Αυτό, ένα διαφορετικό είδος γρασιδιού, που "μπηκε στον ανθόκηπο", ανθισμένο!!! τόσο πολύ μ' εντυπωσίασε! δεν ξέρω την προέλευσή του, ούτε το ειδικό του όνομα! μόνο τώρα, το... ξέρω!</div><br /><div><span style="color:#6600cc;">...και το αστείο της υπόθεσης είναι ότι ΑΓΑΠΩ ΟΛΕΣ τις...δημιουργίες μου!!!!!!!!!!!!!! Μεταξύ μας, είναι αυτό που λένε εδώ:"τηε γουέϊ άουτ" από την μοναξιά κι έλλειψη επικοινωνίας με τους ανθρώπους... </span></div><br /><div><span style="color:#6600cc;">Τί θα γίνουν όλα αυτά;;;;;;;; </span></div><br /><div><span style="color:#6600cc;">Ότι θέλει ο Γεραμπής!!!</span></div><br /><div><span style="color:#6600cc;">Εσείς με την αγαπημένη πατρίδα, λοιπόν, κι εγώ, με την ειδική αγάπη μου,</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">Σας φιλώ, σας εύχομαι "Καλόν Αύγουστο" </span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">και μη ξεχνάτε ότι ο Σεπτέμβρης είναι στην ...στροφή! </span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">άρα: παιδιά κακομαθημένα... ώρα για το...σπίτι σας!!!</span><br />Πάντα με την αγάπη μου,</div><br /><div>Υιώτα<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-4662557808503977117?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-19582345583975298352011-07-25T20:23:00.008-07:002011-07-25T20:59:45.798-07:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-I-8REh2JzVg/Ti42TBkmttI/AAAAAAAABCQ/sRTe61o5ZPs/s1600/216932-P3010086.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 240px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633499884354451154" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-I-8REh2JzVg/Ti42TBkmttI/AAAAAAAABCQ/sRTe61o5ZPs/s400/216932-P3010086.JPG" /></a> Χρώματα, πρόσωπα, τοπεία, εποχές, θύμησες...</div><br /><div align="center"><span style="color:#6600cc;">βιολέτες της ακτής, θαρρείς ακούω τον φλοίσβο του Κορινθιακού στην ποδιά του Αιγιάλειου κόλπου...</span> <span style="color:#ffcc00;">φρέζιες κίτρινες αγαπημένες, έτοιμες να ...μαρτυρήσουν τον κόρφο που τις φιλοξένησε...</span></div><br /><div align="center">και</div><br /><div align="center">τρέχει ο νους... και δεν συμμαζεύεται!<br /></div><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-XJEjYQ2SufY/Ti41MJTEpHI/AAAAAAAABCI/R7NY9-s_Y64/s1600/7-24-2011%2Bp%2Bj%2Bthree.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 305px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633498666657686642" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-XJEjYQ2SufY/Ti41MJTEpHI/AAAAAAAABCI/R7NY9-s_Y64/s400/7-24-2011%2Bp%2Bj%2Bthree.JPG" /></a><span style="color:#3333ff;">Το ...μωρό μας,</span><br /><span style="color:#3333ff;">στο δροσερό του δωμάτιο, κραυγές χαριτωμένες, φωνήεντα ακατάστατα, ξεκαρδιστικά γελάκια!!! και ...μπουρμπουλήθρες ! πολλές απ' αυτές!...</span><br /><span style="color:#3333ff;">κι εγώ, ψάχνω στα δέματα με τις φωτογραφίες κι άκρη δεν έχω...</span><br /><span style="color:#3333ff;">Πέτυχα μία της μαμάς του, θάταν δεκατριών μηνών, νομίζω...</span><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-K6GavXgo4U8/Ti40oPBWvwI/AAAAAAAABCA/HPpAe7pCAu4/s1600/7-17-2011%2BOLGA%2BTWO.JPG"><span style="color:#3333ff;"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 143px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5633498049718697730" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-K6GavXgo4U8/Ti40oPBWvwI/AAAAAAAABCA/HPpAe7pCAu4/s400/7-17-2011%2BOLGA%2BTWO.JPG" /></span></a><span style="color:#6600cc;">σαν την κρατούσε ο πατέρας της...</span><span style="color:#6600cc;"> Άραγε εκείνη την στιγμή ..... να σκεπτόταν... ότι μια "χαζή" μαμά θα την έβαζε -χρόνια μετά- μαζί με τον γιόκα της...</span><br /><span style="color:#6600cc;">Μοιάζουν, όμως, έτσι; Ή είναι η ...ιδέα μου;</span><br /><span style="color:#006600;">Αυτά τα ...λίγα, Φίλες και Φίλοι μου, στην τεχνιτή δροσιά...</span><br /><span style="color:#006600;">Καλή εβδομάδα, με πολλές ...τελειούλες... και την αγάπη μου!</span><br /><span style="color:#006600;">Υιώτα<br /><br /><br /></span><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-1958234558397529835?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-37489675482603643462011-07-17T20:18:00.005-07:002011-07-17T21:38:04.588-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-_-dcan0QMYo/TiO0EVtNdlI/AAAAAAAABB4/mYEvTvzJHzw/s1600/6-5-2011%2B6%253B09%253B09%2BPM.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 298px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630541945782498898" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-_-dcan0QMYo/TiO0EVtNdlI/AAAAAAAABB4/mYEvTvzJHzw/s400/6-5-2011%2B6%253B09%253B09%2BPM.JPG" /></a><br /><br /><div><span style="color:#3333ff;">(Τρίτη και τελευταία συνέχεια...)</span></div><br /><div><span style="color:#3333ff;"></span><br />Όταν ακούς το βουητό και βλέπεις ένα τσουνάμι να έρχεται κατά πάνω σου, -και να ξέρεις ότι θα πνιγείς μαζί του-, χάνεις και τη λαλιά σου...<br /></div><br /><div>Η Σίλια, σαν δαιμονισμένη ψυχή, ξαναζούσε τις τραγικές της ώρες, και δεν μ’ άφηνε στιγμή να τη διακόψω... άλλωστε, τί να έλεγα! Απαντούσε στις αμίλητες ερωτήσεις μου μόνο κοιτάζοντας τα μάτια μου... κι ο Δημήτρης, αργούσε... όπως κι ο ήλιος στον ορίζοντα... </div><br /><br /><div>- ... το μοιρολόι και οι βλαστήμιες του μπάρμπα-Κάκου που έδερνε το ζώο του, ένα σαράβαλο γάδαρο, με σταμάτησαν... συνέχισε την ιστορία της, ακούραστη και ονειροπαρμένη η Σίλια... </div><br /><br /><div>–Κατά πού πα’αίνεις, γιόκα μ’, μονά’ο σου στο μονοπάτι! Στόμαν έ’εις και λαλιάν δεν έ’εις... έλαν, πάμεν κατά με... Κάκο, με λέν’…<br />Το πώς και πότε φτάσαμεν κοντά στα στρατόπεδα, ούτε που θυμάμαι... Φωνή και δάκρυα, είχαν πετρώσει μέσα μου. Ότι και να έλεγεν ή και να με ρώταγεν ο μπάρμπα-Κάκος... κουνούσα το κεφάλι μου... κι αυτός, κοιτούσε τα μάτια μου και καταλάβαινε. </div><br /><div>Εγώ, συνέχεια σκεπτόμουν το Μιχαλάκη μου και την αιτία που η Φύση έκαμεν για να σκοτωθούν τα δυο παιδιά... δεν ήξερα πώς να το πω και τί θα μπορούσα να κάνω για να διορθώσω το αυτό κακό... δεν μ’ ένοιαζε καλά-καλά ούτε για το πού να ήταν ο πατέρας... αυτός ήταν άνδρας...<br />«...οι γυναίκες έχουν άλλην μοίραν... ορκίσου μου...» άκουγα τη φωνή της μάνας μου καθαρά στ’ αυτιά μου... </div><br /><div>Ακολουθούσα τον μπάρμπα-Κάκο σαν δαρμένο σκυλί, όπου κι αν πήγαινε...<br />Κάποιοι στρατιώτες μας πλησίασαν, κάτι είπαν μαζί του, με πήραν χωριστά, μ’ έκρυψαν σε κάτι σπηλιές που είχαν φτιάσει με κλαδιά... </div><br /><div>«...έχουμε μια γυναίκα, μιαν αμερικάνα να σε «διοθετήσει...» μου είπαν, </div><br /><br /><div>«... έχει μιαν άρρωστην κόρην, να την βοηθάς εκεί ... -κρυφά έχουν οργανωθεί, να σας φυγαδεύσουν... ειδικά για σας, τα παιδιά... » </div><br /><br /><div>-Κι εσύ, τί λες, είπε η Σίλια, κοιτάζοντάς με, να …ρωτούσα λεπτομέρειες; Αφού δεν είχα άλλη λύση! ήταν η ευκαιρία να φύγω... να φύγω όσο μακριά μπορούσα... η μοίρα μου ήταν διαφορετική, αφού κι η μάνα μού το είπε... και της τ’ ορκίστηκα! Εμείς, οι γυναίκες έχουμε άλλη μοίρα!...<br /></div><br /><div>Βροντούσαν στ’ αυτιά μου τα λόγια της: «… Εμείς, οι γυναίκες, έχουμε άλλη μοίρα…!!!»<br /></div><br /><div>-Όμως, τη πρώτη φορά που είδα τον κυρ-Μάθιου, συνέχισε η Σίλια, νόμισα ότι συναντούσα κάποιο δικό μου άνθρωπο. Ήταν μικρόσωμος, με κοντοκομμένα μαλλιά και μια χωρίστρα που όλο και την έστρωνε να ισιώνει... </div><br /><div>«-...θα μένεις πλέον, εδώ, στης ξεναδελφής μου το διαμέρισμα, μου εξήγησε... είναι χήρα κι έχει το κορίτσι που δεν μπορεί ούτε να μιλήσει, ούτε να περπατήσει... Ως που να ταχτοποιηθούν τα χαρτιά σου, θα σε φροντίζουμε εμείς. Σιγά-σιγά θα συνέλθεις, θα βρεις δουλειά και τα βράδια θα πηγαίνεις σχολείο. Εδώ, τα παιδιά πρέπει να μορφώνονται... άλλωστε, δεν είναι μακριά, θα πηγαίνεις με τα πόδια...» </div><br /><div>Κάπως μέσα μου ησύχαζα. Εδώ, θα είμαστε όλες γυναίκες... ήμουν βέβαιη ότι αφού η μοίρα των γυναικών είναι διαφορετική (!), ότι θα τα πήγαινα καλά μαζί τους... Αρκεί να κρατούσα τον όρκο της μάνας μου. </div><br /><div>Μέχρι στιγμής, όλα πήγαιναν καλά... Σιγά-σιγά άρχισα να μιλάω μονολεκτικά... προς μεγάλη τους έκπληξη, άρχισα να ξαναγυρίζω στη γυναικεία μου υπόσταση, τα μαλλιά μου μεγάλωναν, δεν έμοιαζα το ψηλόλιγνο αγόρι που με συνάντησαν στην αρχή... μάλιστα γρήγορα έμαθα να φροντίζω και το δεκαπεντάχρονο κορίτσι που ήταν καθηλωμένο από γεννησιμιού του στην μεγάλη πολυθρόνα. Ερχόμαστε κι οι τρεις τα πρωινά στο πάρκο, μέχρι που έμαθα να πηγαίνω μόνη μου, δηλαδή εγώ κι η Αννούλα της κυρα-Πολυξένης...<br />Είχα το δωματιάκι μου, πάντα ήμουν λιγόφαγη, τους γέμιζα δεκάδες «ευχαριστώ» κάθε μέρα... κι ο καιρός περνούσε ήρεμος, σιωπηλός...</div><br /><br /><div>Το βλέμμα της άχρωμο, πετούσε… </div><br /><div><br />-Έχεις ακόμη το δαχτυλίδι; Ρώτησα στα γρήγορα...<br />–Όχι, το έδωσα στον κυρ-Μάθιου, πού το πούλησε, δεν ξέρω... μα μου είπε ότι έχει βάλει ένα καλό λογαριασμό στο όνομά μου... από κει, κάθε μήνα έρχονταν μια επιταγή, την πηγαίναμε στην τράπεζα, από κει και πέρα το ίδιο, μέχρι σήμερα... </div><br /><div>Άρχιζα και πήγαινα στο σχολείο... με την κυρα-Πολυξένη, διαβάζαμε μαζί, ζούσαμε μαζί, που και που μας πήγαινε καμιά βόλτα ο κυρ-Μάθιου, μα δεν είχε και χρόνο... έμενε «άπστέιτ», είχε οικογένεια μα δεν μας πήγαινε εκεί. Δεν τα είχαν καλά με την κυρα-Πολυξένη...<br />«- και τώρα που έχει «φύγει» ο Μάθιου; ρώτησα ...<br />«-...το κορίτσι, την Αννούλα... το έχουν πάει σ’ ένα ίδρυμα, δεν ξέρω αν ζει... η κυρα-Πολυξένη «έφυγε» σχεδόν μαζί με τον Μάθιου... μένω μοναχιά μου... συμπλήρωσε η Σίλια. </div><br /><br /><div>Άντε, τώρα, να βάλεις σε σειρά τη ζωή και τα παρακλάδια της τύχης. </div><br /><br /><div>« –Μα ... δεν ερεύνησες ποτέ σου, τί μπορεί να έγινε ο πατέρας σου;... αν ζει... τί ξέρεις για το σπίτι που έχετε στην Κύπρο; ... πώς! Δεν σε νοιάζει για τίποτα;<br />«- τί να με νοιάζει!... ο αδελφούλης μου χάθηκε από αιτία δική μου... ο πατέρας μου, θα έχει πεθάνει... ποιον έχω να νοιαστώ! ...</div><br /><div>Το σπίτι; το χώμα; Ποιος νοιάζεται; Ετούτο το κομμάτι του πάρκου, εδώ, από κάτω έχει σκουπίδια, από πάνω έχει λουλούδια… έχει κι εκθέματα που τ’ αλλάζουν κάθε Μάη... </div><br /><div>διαβάζω καμιά εφημερίδα... χάλια γράφουν, δεν διαβάζονται... αφού τα πάντα έχουν αλλάξει! Εγώ; Πες μου, Τί διαφορετικό να κάνω;... μόνο αν ζούσε ο Μιχαλάκης μου, θα έτρεχα να τον αγκαλιάσω... να του πω ότι τότε δεν έφταιξα σε τίποτα... ότι δεν έκανα τίποτα κακό... ούτε τότε, ούτε και εδώ, τώρα... Κράτησα τον όρκο που έδωσα στη μάνα μου πέρα για πέρα... γι’ αυτό δεν μιλάω σε κανέναν... έτσι με συμβούλευε κι ο κυρ-Μάθιου, έτσι κάνω!... </div><br /><br /><div>-Μα είσαι νέα γυναίκα, κι όμορφη, Σίλια. Κάποιος θα είναι και για σένα. </div><br /><br /><div>Κούνησε το κεφάλι αρνητικά. Είχε συνηθίσει στην ιδέα ότι οι γυναίκες έχουν ξεχωριστή μοίρα, κι ότι κι αυτή δεν μπορούσε ν’ αποφύγει τα γραμμένα.<br /></div><br /><div>–Ένα θα σας ζητήσω, και να μου ορκιστείτε, όπως έκανα κι εγώ, με την μάνα μου, ότι δεν θα πείτε τίποτα απ’ όλα αυτά σε ψυχή! Εγώ, θέλω να κάνω κάτι για τα παιδιά του πολέμου. Αν πάθω τίποτα, θα πετάξουν και το καλαμο-μπαστούνι μου... θα πετάξουν και το βραχιόλι... άνθρωπος δεν πατάει στο διαμέρισμα, φίλους δεν έχω να μιλάω παρά μια μεγαλόσωμη κούκλα που έμεινε στο κρεβάτι, πλάι, στο χαμηλό παράθυρο, από τότε που «έφυγε» το κορίτσι... εδώ είναι τα χαρτιά μου, τα μολύβια μου, το πάρκο, το ποτάμι... και το νεροπήγαδο στη γωνία, εκεί πέρα... </div><br /><div>Ποιος χρειάζεται περισσότερα να ζήσει;<br />... άσε που στα πλαϊνά διαμερίσματα, μυρίζει αιματίλα κάθε Παρασκευή... κοκόρια σκούζουν άγρια, -είδα μια μέρα από τη μισάνοιχτη πόρτα έναν σκουρόχρωμο με κάτι μεγάλα φτερά στο κεφάλι του, να πίνει ένα κόκκινο ποτό... να λερώνονται τα γένια του... και να λέει κάτι ακαταλαβίστικα λόγια σε μια που ντύνεται σαν γύφτισσα... τρόμαξα τόσο που είχα δυο μέρες να βγω έξω... </div><br /><div>Φοβάμαι, ξέρετε, έχουν αγριέψει πολύ τώρα τελευταία... </div><br /><div>Βγαίνουν τις νύχτες δυο-δυο, μιλούν σιγανά γέρνοντας ο ένας στο αυτί του άλλου λες κι ερωτευμένοι που πηγαίνουν βόλτα… παρακολουθούν τη γιόμιση του φεγγαριού προσεκτικά και πάνε στο μονοπάτι πίσω από τους θάμνους... δεν ξέρω... μάγια κάνουν; Δεν ξέρω... !!! </div><br /><div>γι’ αυτό βγαίνω νωρίς… </div><br /><div>...μια μέρα σκόνταψα πάνω σε μικρά καύκαλα, ισχνά κόκκαλα και μια ξεσχισμένη σακούλα με λερωμένα πούπουλα... τα έσπρωξα, να κυλήσουν κάτω, στο νερό μη βρω κι εγώ κάνα μπελά …ένα ξέρω ότι φοβάμαι κάθε μέρα και περισσότερο... </div><br /><br /><div>Η φωνή της κόμπιαζε. Έσκυψε το κεφάλι σαν γριά καμπουριασμένη, η Σίλια, κι είναι ακόμη τόσο νέα! Απομακρυνθήκαμε μουδιασμένοι. Είχαμε ακούσει ότι η αστυνομία έκανε αιφνιδιασμούς σε δύο τουλάχιστον πολυκατοικίες, μια για την μυρωδιά, μια για στοιχήματα… δήθεν για παράνομους, από τα «νησιά»… μα οι άνθρωποι δεν μιλούν, δεν δίνουν λεπτομέρειες… σίγουρα θα φοβούνται τ’ αντίποινα από τους δράστες της νύχτας… </div><br /><br /><div>-Πρέπει να πάμε σε δικηγόρο, συμφωνήσαμε με το Δημήτρη. </div><br /><div>Μονάχα, δεν του πούμε για ...καλαμο-μπάστουνο κ.λ.π. ... μπορεί να είναι και τη φαντασίας της... μη βρεθούμε μπερδεμένοι...</div><br /><div>Έχει δίκιο για τα μαγιλίκια... Έχω ακούσει ότι η «Βούντου» είναι η ...θρησκεία τους, την έχουν δήθεν απορρίψει, μα τους πιέζουν, τους φοβίζουν με τα μάγια από τα νησιά... την συνεχίζουν κι εδώ, αλλά στα κρυφά... </div><br /><div>Θα μάθουμε ποιος χειρίζεται την πολυκατοικία, ήξεραν την κυρα-Πολυξένη, κάποιος θα ξέρει και την Τράπεζα της... Μπορεί κι ο Ταχυδρόμος να μας βοηθήσει. . .</div><br /><br /><br /><div><br />Πέρασαν καμιά δεκαριά μέρες. Περνώντας με το αυτοκίνητο, βλέπαμε τη Σίλια στην ίδια πάντα θέση, αλλά δεν σταματούσαμε. Τί να πεις άλλωστε σε μια κοπέλα που μεγάλωσε κάτω από τέτοιες συνθήκες! Τί οικογένεια γνώρισε, τί πατρίδα! </div><br /><br /><div>Εδώ, εμείς φύγαμε για ένα καλύτερο «αύριο» κι έχουμε τόσες αμφιλεγόμενες απόψεις... </div><br /><div>κι αυτή, ένα δωδεκάχρονο κορίτσι που η μητέρα-φύση από τη μια μεριά κι η ποταπή εισβολή από την άλλη, την ξερίζωσε σαν άχρηστο δεντρί... </div><br /><div></div><br /><div>Εμείς, δεν μοιάζουμε σαν να μας έχουν διώξει από το πατρικό μας; Δεν μας θεωρούν σαν ξένους τα ίδια τ’ αδέρφια μας;... Αν δεν επικοινωνούσαμε εμείς, δεν θα μοιάζαμε σαν άλλοι «αγνοούμενοι»! Αχ! Κάπου έχει δίκιο η Σίλια! Το ξερίζωμα είναι σκληρό. Κι αν το «φυτώριο» είναι «ασθενικό» δεν είναι εύκολο να βρει το δρόμο του, στην κοινωνία...<br /><br />Η μεγαλύτερή μας ικανοποίηση ήταν να συμφωνήσουμε να πάμε μια μέρα με τον κύριο Ιωάννου, έναν ευυπόληπτο δικηγόρο της περιοχής, να συναντήσουμε τη Σίλια... </div><br /><div>Οι ειδήσεις που είχε, ήταν πολύ ευνοϊκές. Υπήρχε ένας περίπου πενηντάρης Συχαριώτης, με το όνομα του αδελφού της, με γυναίκα και δυο παιδιά, τον Αργύρη και τη Σίλια, που είχαν κάνει προκοπή σ’ ένα προάστιο κοντά στο Λονδίνο, σε μια κυπριακή κοινότητα... </div><br /><div>Ανακάλυψε ότι η Κυπριακή Κυβέρνηση τους είχε δώσει ένα διαμέρισμα ως αντάλλαγμα για την περιουσία που έχασαν... κι ότι εδώ και καμιά δεκαριά χρόνια, πήγαιναν εκεί για ένα μήνα, κάθε Αύγουστο, «για τα παιδιά» -όπως έλεγαν... Αν τον εμπιστευθεί η ίδια η Σίλια, θα της προτείνει να βγάλουν εισιτήρια για τούτο τον Αύγουστο και να πάνε μαζί για τη μεγάλη αλλαγή στη ζωή της! </div><br /><br /><div>-Πώς αισθάνεσαι τώρα; Ρώτησα τη Σίλια που έμοιαζε περισσότερη χαζή από ποτέ! </div><br /><div>Στην αγκαλιά της είχε τη μεγαλόσωμη κούκλα της Αννούλας και της χτένιζε προσεχτικά τα μαλλιά…<br />-Κοίτα την! Μου λέει… Της έλεγα ένα τραγούδι που τόχω φτιάξει μόνη μου, κι αυτή έκλεισε τα γυάλινα τα μάτια… να σας το τραγουδήσω; </div><br /><div>Είχε τόση λαχτάρα η φωνή της που δεν μπορούσαμε ν’ αρνηθούμε…</div><br /><br /><div>«… ύπνε που παίρνεις τα μωρά… έλα πάρε μου κι ετούτο… μικρούλι σου το έδωσα… μεγάλο φέρε μούτο… Νάνι-νάνι το μωρό μου, πόσο τ’ αγαπώ… νάνι-νάνι το παιδί μου, πόσο τ’ αγαπώ…<br />-Σίλια! Είναι υπέροχο! Το λέγατε στην Κύπρο;<br />-σσσουτ! Μου έκανε με νόημα, δείχνοντας την κούκλα…<br /></div><br /><div>«-κλείσε τα ματάκια σου, μωρό μου και κοιμήσου, είν’ ο Χριστούλης πλάι σου κι η Παναγιά μαζί σου… Νάνι-νάνι το μωρό μου, πόσο τ’ αγαπώ! Νάνι-νάνι το παιδί μου, πόσο τ’ αγαπώωωωω……. » </div><br /><br /><div>Μόνη μου το έβγαλα κι μελωδία είναι καταδική μου!!! Σας άρεσε;<br /></div><br /><div>Τα γυάλινα μάτια της ξαπλωμένης κούκλας ήταν κλειστά, τα μάτια της Σίλια, στεγνά. Η φωνή της ήταν τρεμάμενη, μα τόσο γλυκιά, τόσο τρυφερή… </div><br /><br /><div>Δεν μπόρεσα, έγειρα να την αγκαλιάσω, μ’ αυτή, λες και το περίμενε, έβαλε την κούκλα στην παλιά απλωμένη κουβέρτα, πήδηξε όρθια και μ’ αγκάλιασε με μια δύναμη που νόμιζα ότι θα λιποθυμήσω!<br /></div><br /><div>-… δεν τόχω πει σε κανένα άλλο τούτο το νανούρισμα… της το τραγουδάω σιγά τις νύχτες πριν με πάρει ο ύπνος…<br /></div><br /><div>Η συνάντηση με τον Δικηγόρο έγινε στην ίδια τοποθεσία, κατά το απόγευμα της πρώτης Αυγουστιάτικης Δευτέρας.</div><br /><div>Έτσι ήθελε η Σίλια, έτσι κάναμε, κυρίως για να μην αλλάξει γνώμη… </div><br /><br /><div>-Ρώτησες για τον Σέην; ρώτησε πρώτη εκείνη κοιτάζοντάς τον κύριο Ιωάννου στα χείλη... Αν αυτός ο Μιχάλης ξέρει τον Σέην, το «τουρκάκι μας», αυτός θα πρέπει να είναι ο Μιχαλάκης μου! Αυτός θα πρέπει να είναι ο αδερφούλης μου!!!!!!!!!!<br />Δεν περίμενε απάντηση! Η καρδιά της, έλεγε «ναι!» </div><br /><br /><div>Αν έχετε δει τρελό άνθρωπο να στριφογυρίζει, να χορεύει, να σκαρφαλώνει στο βραχάκι του πάρκου σαν αγριοκάτσικο και να πηδάει σκουντουφλώντας στο γρασίδι... αν έχετε δει πεταλούδα ζαλισμένη από το νέκταρ των λουλουδιών, να την βαραίνει η ίδια της η χαρά... ...έτσι είδαμε τη Σίλια, … να καθίσει κατάχαμα, να βάλει το κεφάλι ανάμεσα στα γόνατά της και να μη σταματάει τους λυγμούς που είχαν χτίσει άλλο ένα μαύρο πηγάδι στην αμόλυντη καρδιά της...<br /></div><br /><div>Αφήσαμε τον κύριο Ιωάννου μαζί της. Ξέραμε ότι ήταν σε τίμια χέρια. Με την υπόσχεση ότι θα μας ενημερώνουν τακτικά, πήραμε το δρόμο του γυρισμού για το σπίτι. </div><br /><div>Αυτή η γη που ριζώσαμε, ήταν πλέον και δική μας γη, κι αυτό το αμφίδρομο, πλατύ ποτάμι, ήταν το ίδιο γαλανό, σαν το νερό της δική μας θάλασσας...</div><br /><div>Μπορεί ο τόπος αυτός να ήταν η θετή μάνα, η μητριά... με ποικίλα τα συναισθήματα, με σταθερούς τους στόχους... Μα είναι μια καλή μάνα…<br />Το δε, «πάρκο του Σωκράτη», ήταν κι αυτό μέρος από τη δική μας πατρίδα! </div><br /><div>κι όσο το... ενοίκιο θα ήταν το ΕΝΑ δολλάριο τον χρόνο, κι όσο οι επίδοξοι νέοι της Τέχνης θα το καθάριζαν και θα το ανανέωναν με καινούρια γλυπτά κι άλλα εκθέματα... οι φορσίθιες, τα πλατάνια, οι μουριές, οι αζαλέες, οι ορτανσίες, ...οι βολβοί και τόσα άλλα που έχουν φυτέψει οι εθελοντές-καλλιτέχνες... θα καταγράφουν τους ψιθύρους του Ήστ Ρίβερ που μας πείθει ότι ο ουρανός είναι παντού γαλάζιος, ότι τα άσχημα της ζωής σιγά σιγά καταπίνονται στον βυθό,</div><br /><br /><div>ότι η συνέχεια είναι μια ακατάπαυστη ελπίδα κι ας είναι αμφίδρομη...</div><br /><br /><div>Ο καλός καπετάνιος, δοκιμάζεται, μα προχωρεί...</div><br /><br /><div>Γύρω μας, τα σπουργίτια συνέχιζαν να χαριεντίζονται... </div><br /><div>Οι γλάροι έκοβαν σπαθιές την εικόνα τής απέναντι πόλης της Νέας Υόρκης, μα δεν την μάτωναν...<br />Δεν λέγαμε πολλά… </div><br /><div>Μέσα μας, κάτι μας βεβαίωνε ότι η Σίλια δεν θα μας ξεχνούσε... </div><br /><br /><br /><div></div><br /><div>========.........................================.......................=============</div><br /><br /><div><span style="color:#006600;">Κι εδώ, </span></div><br /><div><span style="color:#006600;">φτάσαμε στο ΤΕΛΟΣ της ιστορίας.</span></div><br /><div><span style="color:#006600;">Εύχομαι να έχω την κατανόησή σας, τώρα καλοκαιριάτικα,</span></div><br /><div><span style="color:#006600;">... μα την θυμήθηκα με τα ζοφερά γεγονότα της Κύπρου μας.</span></div><br /><div><span style="color:#006600;"></span></div><br /><div><span style="color:#006600;">Σας φιλώ,</span></div><br /><div><span style="color:#006600;">πάντα με αγάπη,</span></div><br /><br /><div><span style="color:#006600;">Υιώτα</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-3748967548260364346?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-13481818503222790132011-07-13T21:15:00.003-07:002011-07-13T21:57:48.575-07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/-743mYjT2WZ0/Th5vI31Co9I/AAAAAAAABBw/HEZhPrsUzQM/s1600/iriskids.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 266px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5629058782475756498" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-743mYjT2WZ0/Th5vI31Co9I/AAAAAAAABBw/HEZhPrsUzQM/s400/iriskids.jpg" /></a><br /><span style="color:#990000;">( Φίλες και Φίλοι μου, αγαπημένοι,</span><br /><span style="color:#990000;">στην προηγούμενη ανάρτηση θα δείτε το ξεκίνημα αυτής της ιστορίας...)</span><br /><span style="color:#990000;">================== =================== ==================</span><br /><br />Μας είπε για την τεράστια συκιά που συνόρευε με την πίσω αυλή τού Σέην, -του ορφανού από πατέρα συνομήλικου φίλου του αδελφού της... για την τετράγωνη «κρεβάτα» -ένα είδος μπαλκονάκι με σανίδες πάνω στα ανοιχτά κλαδιά της συκιάς για τις καυτές μέρες του καλοκαιριού, για τη φορητή ξύλινη σκάλα που ανεβοκατέβαιναν στο διπλανό ξεροπήγαδο όταν έπαιζαν ή για να φτάσουν τη μπάλα που έπεφτε μέσα όταν η ...κλωτσιά των αγοριών ήταν δυνατότερη κι άστοχη,...<br />είπε για τον ξύλινο φράχτη που του είχαν κάνει μια τρύπα αρκετά μεγάλη να περνο-διαβαίνουν οι δυο φίλοι μετά από το σχολείο και να τα λένε...<br /><br />Όταν η Σίλια άρχισε να θυμάται, οι μνήμες της ανακατεύονταν τόσο που μερικές φορές αγωνιζόμαστε να παρακολουθήσουμε το τί μας έλεγε, βιαστική όπως ήταν να μοιραστεί τα παιδικά της χρόνια μαζί μας... Ήξερα ότι αυτή η πλημμύρα θα έπρεπε να τελειώσει κάπου, να φτάσει στην έξοδο που εκείνη ήθελε, αφού δεν μας άφηνε περιθώριο να ρωτήσουμε για κάποιες σημαντικές λεπτομέρειες.<br /><br />Το ηλιοβασίλεμα, στην απέναντι όχθη του Ήστ Ρίβερ, κραύγαζε από ομορφιά. Γλαροπούλια κι αγριόπαπιες έριχναν κάθετες βουτιές στο νερό, θρυμματίζοντας τις πολύχρωμες φιγούρες που αντανακλούσαν την πασίγνωστα πολύβουη πόλη της Νέας Υόρκης.<br />Τα κουνούπια όμως, άρχιζαν να μας τριγυρίζουν, και η παρουσία μας σ’ εκείνη την άκρη, ήταν ότι το ...καλύτερο γι αυτά...<br /><br />–Σίλια, ξέρεις, είμαι αλλεργική στα τσιμπήματα των κουνουπιών, θάθελες να τα πούμε κάποια άλλη μέρα, ή έστω κι αύριο το απόγευμα, κάπως νωρίτερα...<br /><br />Ξεδίπλωσε τα λευκά, μακριά πόδια, φόρεσε τα πέδιλα, πρόσφερε το χέρι και με μια παιδική θαρρείς ευτυχία που φώτιζε το αρυτίδιαστο πρόσωπό της, συμφώνησε χαμογελώντας.<br />–Ναι, θ’ αγοράσω και μπισκότα, να σας κεράσω!<br /><br />Σφίχτηκα στο μπράτσο του άνδρα μου, άφωνη. Διαισθανόμαστε ότι η μεγαλο-κοπέλα αυτή ήθελε κάτι περισσότερο από μια επικοινωνία. Αφήσαμε τη βραδιά να κυλήσει δίχως πολλά σχόλια, αναμεταξύ μας. Η αυριανή μέρα δεν ήταν πολύ μακριά.<br /><br />Αυτή τη φορά, η Σίλια είχε φέρει μαζί της κάτι κιτρινισμένα χαρτιά. Τ’ άπλωσε στο τσιμεντένιο παγκάκι, κι η έκπληξή μας ήταν ότι ήταν μια εξαιρετική αυτοδίδακτη σκιτσογράφος. –...δεν τα έχω δείξει σε κανένα, ούτε και στον κυρ- Μάθιου, μας είπε.<br /><br />–Μα, για στάσου, καλή μου, ΠΩΣ τα κατάφερες να ζεις όλα αυτά τα χρόνια; ... δίχως εργασία... δίχως επικοινωνία... κι ο Μάθιου; Πως έκρυβε έναν ολόκληρο άνθρωπο, και μάλιστα μια τόσο όμορφη κοπέλα; ρώτησε ο Δημήτρης.<br /><br />Το πρόσωπό της συννέφιασε.<br />-...θα φτάσω κι εκεί... μη βιάζεσαι! Πρέπει να σου εξηγήσω πώς έφτασα εδώ και πώς γνώρισα τον Μάθιου! ... Πρώτα, κοιτάξτε εδώ: αυτά τα σκίτσα είναι οι φωτογραφίες που ποτέ μου δεν πήρα μαζί μου, όταν ξετρελαμένη έφυγα από το νησί! Αυτοί, είναι οι δικοί μου άνθρωποι.<br />Η γιαγιά, όπως τη θυμόμουν, ο πατέρας, η μάνα μου -που πέθανε κι αυτή όταν ήμουν δέκα χρονών-, ο αδελφούλης μου...<br />Εκεί, η φωνή της κόπηκε. Μετά από δυο λυγμούς, άρχισε να κλαίει, να μισο-καταπίνει τις λέξεις... να σκουπίζει τα δάκρυα...να ξαναρχίζει.<br />Ο άνδρας μου, δεν άντεχε κι έφυγε. -...θα γυρίσω σε λίγο, μου είπε, όταν ηρεμήσω...<br /><br />Η Σίλια, κρατώντας το χέρι που της πρόσφερα για συμπαράσταση, συνέχισε το πικρό ξετύλιγμα των αναμνήσεων...<br /><br />-Μετά από το θάνατο της μαμάς μου, η μόνη μου παρέα ήταν ο Μιχαλάκης κι ο Σέην, το «τουρκάκι μας». Ανέβαινα στη κρεβάτα της συκιάς, δραπετεύοντας από τον κόσμο. Ο βαρύς της ίσκιος δεν με πείραζε. Άπλωνα τα βιβλία μου, κι έψαχνα με το νου πού θα μπορούσα να πάω, να φύγω μακριά... αυτός ο τόπος ήταν στη καρδιά μου, μα στο βάθος του μυαλού μου, είχαν ριζώσει οι αναστεναγμοί και οι ιστορίες της γιαγιάς...<br />Πήρε βαθιά ανάσα και ανακάθισε. Ένιωθα την υπερένταση από το σφίξιμο του κορμιού της… Η Σίλια ξαναζούσε το παρελθόν…<br /><br />" ... Ήταν Παρασκευή απόγευμα,19 του Ιούλη του .74 ... μόλις λίγες ώρες μετά τα γενέθλιά μας με τον αδελφούλη μου... έτσι άδοξα, πέρασαν και τούτα τα γενέθλια... Ο πατέρας, τρομερά ανήσυχος, δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ... πριν ξημερώσει, έφυγε για την Κερύνεια... α! Η Κερύνεια! Πόσα είχα μάθει γι αυτήν την αδελφή-πόλη! Πήρα βραβείο για μια εργασία που έκανα στο σχολείο πριν τελειώσει η χρονιά... κι εγώ, εκείνη τη μέρα, μαζεύοντας σύκα σ’ ένα μεγάλο καλάθι... θα έδινα κάμποσα στη μάνα του Σέην, πάντα ευγενική μα λιγομίλητη, και τ’ άλλα θα τα πήγαινε ο πατέρας στο μαγαζί, για τους φίλους και τους πελάτες του, -που τελευταία δεν αγόραζαν τίποτα...<br />Θυμάμαι, ήμουν στην αγαπημένη μου «πολιτεία»... πάνω στη κρεβάτα της συκιάς το καλάθι ξέχειλο πλάι μου, τα σανδάλια μου προσκέφαλο, η βαμβακένια τσιγγάνικη φούστα, που μου την είχε φτιάσει η χρυσοχέρα η μανούλα μου... κάλυπτε τ’ άσπρα πόδια μου από τις μύγες και τα κουνούπια... κι εκεί πάνω, κουλουριασμένη, δεν ξέρω πόση ώρα ήταν, αποκοιμήθηκα...<br />Αλλόκοτα βουητά περαστικών αεροπλάνων με ξύπνησαν. Ανασηκώθηκα μουδιασμένη, πήρα το καλάθι κι άρχισα να κατεβαίνω τα ξύλινα σκαλιά. Νομίζοντας ότι ήμουν μόνη μου, ταράχτηκα όταν άκουσα την υστερική φωνή του Μιχαλάκη μου, να βρίζει τον Σέην με τα χειρότερα λόγια...<br />-..τί της έκανες της αδελφούλας μου, βρωμότουρκε, φίδι στο σπίτι μας... την αδερφή σου! Βρέ!<br />Γι’ αυτό μας είχε φίλους... να συνεχίσεις το έγκλημα με την άτιμη ράτσα σου! πού, βρε! στην αδερφή μου!!! Θα σε ξεκοιλιάσω, βρωμότουρκε, κι εσένα! Εδώ και τώρα!...<br /><br />Ο Σέην -θυμάμαι- κοιτούσε σαν χαζός, μια εμένα, μια τον Μιχαλάκη που άφριζε...<br /><br />–κοίτα, βρε άτιμε! Σκύλε! Η φούστα της είναι γεμάτη αίματα! Τι νόμισες… ότι θα έκρυβες το έγκλημά σου;!!!<br />...και δίχως να σκεφτεί, άρπαξε ένα ξερόκλαδο που βρέθηκε μπροστά του, πέρασε μέσα από την τρύπα τού φράχτη κι όρμησε στον απολιθωμένο Σέην... Μια με το ξύλο, μια με τις γροθιές του, ο Μιχαλάκης χτυπούσε τον ζαλισμένο Σέην με τόση μανία, ως που παραπατώντας, έπεσαν κι οι δυο στο πηγάδι...<br />Άφωνη στα μισά της σκάλας, άφησα το καλάθι να πέσει στο χώμα κι έγειρα να δω! Και τα δυο παιδιά, λες κι αγκαλιασμένα, ακίνητα στο ξεροπήγαδο! Παρ’ όλη τη σαστιμάρα μου, έσυρα τη σκάλα ως που ν’ ακουμπήσει στον πάτο του πηγαδιού, ταρακού-νησα τα παιδιά, πρώτα τον Μιχαλάκη μου, μετά τον Σέην... τίποτα! Κανένας τους δεν κινήθηκε!<br />Και τώρα; Πώς πάνε στο σπίτι; Και τί να πω του πατέρα; Αφού δεν ήξερα καλά-καλά τί έγινε... πώς έγινε!<br /><br />Τίποτε δεν σταματούσε την Σίλια! Μα κι εμείς, παρακολουθούσαμε αμίλητοι.<br />-Ε! Ο ήλιος κατέβηκε! Η νύχτα πλησίαζε, απειλητική, άγρια... Λες κι ο ουρανός μαύρισε κι άνοιξε τ’ άντερά του... κάτι αεροπλάνα έριχναν οβίδες, τη μία κοντά στην άλλη... να σκάνε δίπλα μου, πλάι μου, πίσω μου... έτρεχα για το σπίτι μας σαν παλαβή...<br />Θυμήθηκα, το προηγούμενο βράδυ, ο πατέρας κάτι ψιθύριζε με τον αδελφό μου μα κι οι δυο δεν ήθελαν να μου πουν περισσότερα...<br />Βλέπετε, μάθαινε τα νέα κι από τους πελάτες που δήθεν πήγαιναν να ψωνίσουν στο μαγαζί ... καταλάβαινα όμως ότι κάτι πολύ σοβαρό θα γινόταν, και μάλιστα σύντομα...<br />… και τώρα; ΠΟΥ ήταν ο πατέρας; ΠΟΥ να πάω; ΠΟΥ να κρυφτώ; Έτρεξα πίσω στο σπίτι... Κρύφτηκα πίσω από το ψυγείο της κουζίνας περιμένοντας τον πατέρα... οι ώρες περνούσαν και τ’ αεροπλάνα γινόντουσαν όλο και πιο πολλά... δεν σταματούσαν να σπέρνουν οβίδες και καταστροφή... Ξημέρωνε ένα Σάββατο σημαδιακό! Κι εγώ; από ένστικτο, υποθέτω, αντέδρασα σαν θυμήθηκα τα ταραγμένα λόγια της μανούλας μου:<br /><br />«-άκουσε, παιδάκι μου... αν συμβεί κάτι πολύ κακό... η τουρκιά θέλει να μας φάει ζωντανούς... άνοιξε βαθιά το μυαλό σου και να μου ορκιστείς ότι δεν θα πεις αυτά που θα σου πω σε <br />ΚΑΝΕΝΑ! Ούτε και στον πατέρα σου, μα ούτε και στον αδελφό σου, όσο και να τους αγαπάς... Οι άντρες, έχουν αλλιώτικη δύναμη, οι γυναίκες -και μάλιστα οι μικρές, σαν κι εσένα, δεν έχουν μοίρα... άκου! πίσω από την κασετίνα με τα στεφάνια μας... υπάρχει ένα βραχιόλι κι ένα δαχτυλίδι με σκαραβαίο... μοιάζουν σκουριασμένα, μα είναι πολύτιμα... τα έφερε η γιαγιά σου από την Αίγυπτο κρυμμένα στο μεσοφόρι της... κοίτα, πίσω από το ψυγείο, είναι μια μαγκούρα από καλαμιά... μοιάζει ένα άχρηστο καλάμι... μέσα του, έχει την προίκα σου... είναι βουλωμένο κι απ’ τις δυο του άκρες με ειδική κόλλα... μέσα στη κοιλιά του είναι κρυμμένα σε μια μεταξωτή κοτσίδα είκοσι κωνσταντινάτα... όταν γίνεις είκοσι χρονώ να τα ανοίξεις... και να ευλογάς τη γιαγιά σου τη Βασιλία... όταν κι εγώ θα φύγω, θάμαι πάντα δίπλα σου... να με ρωτάς, κι εγώ θα σου απαντάω... μα μόνο εσύ θα μ’ ακούς... όπου νάναι, θα γίνεις κι εσύ γυναίκα... εγώ, στα έντεκα μου «αδιαθέτησα» …κι έχωνα χούφτες από το μπαμπάκι της σακούλας, στο εσώρουχό μου... φοβόμουν μη πει η μάνα μου ότι μου έκαναν κάτι κακό...»<br /><br />Θυμάμαι πόσο έκλαιγα κι εγώ, σφιγμένη πάνω της...<br />μόνο που τα δικά της μάτια, ήταν θλιμμένα μα στεγνά...<br /><br />Ο πατέρας, φαίνεται δεν θα είχε καταφέρει να ‘ρθει πίσω στο σπίτι ... σίγουρα θα έψαχνε να μας βρει... Εγώ, μόνο όταν είδα το κοκαλιασμένο αίμα πίσω στη φούστα μου, σαν ανοιχτή παλάμη... τότε κατάλαβα το τί θα νόμισε ο Μιχαλάκης μου...<br /><br />Έπρεπε να κάνω κάτι!<br />Μάζεψα τα μακριά μαλλιά μου σε μια κοτσίδα, της τράβηξα μια ψαλιδιά... έβαλα την κοτσίδα μου σε μια καφέ πάνινη τσάντα που πηγαίναμε για ψώνια, έριξα μέσα χεριές μπαμπάκια και κάτι ασπρόπανα... ένα μπουκάλι με νερό, λίγο ψωμί... άλλαξα, φόρεσα τα ρούχα και τα πάνινα παπούτσια του αδελφούλη μου, μια τραγιάσκα του πατέρα... έχωσα και μια γερή χούφτα μπαμπάκια στο εσώρουχό μου... και με μαγκούρα την καλαμιά πήρα τον ανήφορο ανάμεσα στους κυπαρισσώνες δίχως να ξέρω καλά-καλά κατά πού πήγαινα...<br /><br /><br />(<span style="color:#990000;">Συνεχίζεται...</span><br /><br /><span style="color:#990000;">Παρακαλώ, να έχετε λίγη "υπομονή!" Ως που να πάρω την αυτοπεποίθηση αυτής της... ανάρτησης... κρύος ιδρώτας με περιλούζει... μα, μαθαίνω!!!! τ' ακούς Στράτο, κι εσύ, Κατερίνα μου!...)</span><br /><span style="color:#990000;">Σας φιλώ με νυχτερινά, "πανσεληνιασμένα" .... φιλάκια,</span><br /><span style="color:#990000;">Υιώτα)</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-1348181850322279013?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-4407812347576310322011-07-11T19:51:00.005-07:002011-07-11T20:27:12.184-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-_oFVFRBTvkY/Thu3FcrdRBI/AAAAAAAABBo/dtEtELZy5x4/s1600/3mov-yellow.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 300px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5628293463555261458" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-_oFVFRBTvkY/Thu3FcrdRBI/AAAAAAAABBo/dtEtELZy5x4/s400/3mov-yellow.jpg" /></a><br /><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Φίλες και Φίλοι, </span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">όπου κι αν είστε, να περνάτε καλά! </span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Αυτόν τον μήνα, η σκέψη μου γυρίζει "νευρικά" στην Κύπρο, κι ας μην είμαι Κύπρια! </span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Είμαι Ελληνίδα, και πονώ για ότι ανήκει στο Ελληνικό Χώρο και στο Ελληνικό Πνεύμα.</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;"></span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Στο πρόσφατο παρελθόν, είχα εκδώσει ένα βιβλίο με το βραβευμένο διήγημα:</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">"Κερύνεια Δάκρυα" (η Κηρύνεια, Καλαβρύτων και Αιγιαλείας, νομού Αχαϊας, είναι η πρωταρχική Κερύνεια, απ' όπου ακολούθησε η Κυπριακή Κερύνεια... μια ιστορία που αναδύεται πάλι μέσα από την κατοχή της Κύπρου από τους Τούρκους...)</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Μετά απ' αυτό, μια σύμπτωση μου δημιούργησε να γράψω μία καινούρια ιστορία πάλι γύρω από το τραγικό γεγονός και πώς άλλαξε η ζωή μιας παιδούλας που την φυγάδευσε ο "Ερυθρός Σταυρός" στην γνωστή σε όλους Αστόρια της Νέας Υόρκης.</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Φυσικά, το όνομά της δεν αναφέρεται ολόκληρο, μ' αυτό δεν έχει τόση σημασία...</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Να μου επιτρέψετε να σας το παρουσιάσω σε μερικές συνέχειες (είναι περίπου 9 σελίδες) και θα χαρώ ν' ακούω από σας</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Πάντα με την αγάπη μου,</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;">Υιώτα</span></em></div><br /><br /><div align="justify"><em><span style="color:#000099;"></span></em></div><br /><br /><div align="justify"><strong><em><span style="color:#000000;">ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΌ ΤΗς ΣΊΛΙΑ</span></em></strong></div><br /><br /><div align="justify"><strong><em></em></strong></div>Συνηθισμένη και ταυτόχρονα αγαπημένη, η βόλτα στο «Πάρκο του Σωκράτη», τα βραδάκια, ιδίως τις Κυριακές. Όποιος έχει γεννηθεί κοντά στη θάλασσα και στην ενήλικη ζωή του την στερείται, το πάρκο, που λούζει τη βορεινή του ακτή ο Ανατολικός ποταμός, -ο «΄Ηστ Ρίβερ της Αστόριας», είναι η ιδανική εναλλαγή.<br />Σχεδόν σαράντα χρόνια πριν, η ιδέα του πάρκου δεν είχε ακόμη γεννηθεί. Ήταν ένα βουνό από σκουπίδια, συλλογή θαρρείς από ρόδες αυτοκινήτων, με διάφορα άχρηστα οικοδομικά υλικά, μ’ ένα σκληρό γρασίδι κι αγριόθαμνους που τα συντηρούσε η εκάστοτε βροχή κι η υγρασία του ποταμού, με κρυφές φωλιές αρουραίων και κουναβιών, και με κάτι κουνούπια -μεγάλα σα μικρά «αεροπλάνα»- να δεσπόζουν με το βουητό τους στον ανοιχτό χώρο...<br /><br />Παράλληλα με τον Ήστ Ρίβερ, ήταν το Βέρνον Μπούλεβαρντ, δρόμος για τους οδηγούς που τρέχουν να προφτάσουν -άραγε τί; Μου έχει μείνει ένα «κουσούρι» από μια νοσοκόμα που έτρεχε… να προφτάσει τι;…- και κατά μάκρος του μπουλεβάρτου, οι πολυκατοικίες με τα χαμηλά ενοίκια. Πού και πού ξύλινες μονοκατοικίες, και «μαγαζιά-ντέλι» για ένα καφέ, αβγά τηγανιτά, σόδα και «σάντουιτς» για όσους εργάζονταν εκεί γύρω, κυρίως έγχρωμοι και ισπανόφωνοι που αναζητούν μεροκάματο. Ένα μικρό εργοστάσιο επιδιορθώσεων αυτοκινήτων, στη γωνία του Βέρνον και της λεωφόρου Μπρόντγουέι είχε τους μοναδικούς έλληνες, για την περιοχή. Ιδιοκτήτης, ο κυρ-Μαθιός, ένα καλοσυνάτος άνθρωπος, γνωστός για την γενναιοδωρία του σ’ όλη την περιοχή. Μιας και το γραφείο με την αποθήκη ηλεκτρικών υλικών του άνδρα μου, ήταν πέντε λεπτά πιο κάτω, φυσικό ήταν να γνωριζόμαστε με τον κυρ-Μαθιό και να τα λέμε...<br />Εκεί φύτρωσε και η ιδέα να καθαριστεί ο χώρος, και να ζητήσουν από το ανάλογο γραφείο της Νομαρχίας άδεια ενοικιάσεως του χώρου με προοπτική πάρκου για να εκθέτουν τα δημιουργήματά τους οι επίδοξοι Νεο-Υορκέζοι καλλιτέχνες.<br />Ένα δολλάριο ήταν το συμβολικό ενοίκιο και με την ευχάριστη αναστάτωση που φέρνει η καθαριότητα μαζί με ένα μεγαλόπνοο όραμα, σε δυο-τρία χρόνια, αυτός ο ακατάλληλος τόπος έγινε χώρος για τους αρχάριους μα ταλαντούχους καλλιτέχνες και γλύπτες! Όαση για φωτογράφους ερασιτέχνες, όπως κι εγώ! Η δε νεολαίοι, ζητούσαν προσφορές από όποιον μπορούσαν για ν’ αγοράσουν και να φυτέψουν βολβούς και διάφορα ανθεκτικά στις εποχές φυτά στον περίγυρο του χώρου, ν΄αγοράσουν ακόμη και να χτίσουν πέτρινα καθίσματα και τραπεζάκια..<br />Ο χώρος αυτός, με την πανέμορφη θέα του ανατολικού ποταμού «Ήστ Ρίβερ» ( το παρακλάδι που ανοίγει ο Χιούστον, μια θάλασσα με όχθες … ) που αντανακλούσε στα νερένια στήθια του την απαράμιλλη πόλη της Νέας Υόρκης, όπου τα αμφίρροπα νερά του (μόνο το μοίρασμα των νερών στα δύο, με το ένα μισό να κινείται για τη πόλη Νέα Υόρκη και το άλλο μισό να κυλάει<br />αντίθετα για τον Ατλαντικό Ωκεανό, με τα ανήσυχα γλαροπούλια, τις πολύχρωμες πάπιες, και τα διαφόρων μεγεθών ιστιοφόρα...και «βαρκόπουλα» ήταν αρκετό για να χαλαρώνει τον νου και να συνταξιδεύει με τα πτερωτά που βουτούσαν κάθετα για ψάρια ...) ο χώρος, λοιπόν, αυτός έγινε η ψυχή του πάρκου που έξυπνα ονομάστηκε «Πάρκο του Σωκράτη»...<br /><br />Η Σίλια, πάντα μ’ ένα κιτρινάκι φόρεμα και τα κατάξανθα κυματιστά μαλλιά απλωμένα στους συριστικούς ανέμους, μ’ ένα τετράδιο σκίτσων κι ένα μισοτελειωμένο μολύβι, καθισμένη σ’ ένα πατικωμένο στρογγυλό βυσσινί μαξιλάρι στον κάπως άβολο βράχο, σκεφτόταν, κοιτάζοντας βαθιά στον ορίζοντα... Δεν ήταν η πρώτη φορά που την βλέπαμε εκεί, καθισμένη στην ίδια πάντα θέση, με την πλάτη γυρισμένη στον όποιο επισκέπτη του πάρκου, τα στρογγυλά γόνατα ενωμένα, oι μακριές γάμπες της θαρρείς λευκές ιωνικές κολώνες, τα παπούτσια δίπλα, και τις μύτες των ποδιών περίεργα γυρισμένες προς τα μέσα...<br />Ο Δημήτρης συχνά είχε προσπαθήσει να με κάνει να της μιλήσω, μα εκείνη η ίδια πάντα στάση, εκείνο το ανέκφραστο πρόσωπο με το πηγούνι σχεδόν στον αέρα, ήταν σαν να μου έκοβε τα φτερά.. και -πιστέψτε με- συνήθως πρώτη αρχίζω δήθεν, με μια απλή συζήτηση, όταν θέλω να πλησιάσω κάποιον. Περπάτησα προς το μέρος της…<br />–Σε βλέπω, δεν θα «γλυτώσει» η κοπέλα, μου είπε, ...κι εγώ, θα πάω να φέρω νερό από τη γωνία, να σου δώσω λίγο καιρό... Πλησίασα κάπως συνεσταλμένα κι άρχισα να της μιλώ στην αγγλική.<br />–Πολλές φορές σας έχω δει σ’ αυτό τον βράχο... δεν θέλω να σας ενοχλήσω... μα εκείνο που με κάνει να απορώ περισσότερο, δεν είναι το ότι κάθεστε πάντα σ’ αυτό το βραχάκι, ενώ έχει εδώ κοντά και τα πέτρινα καθίσματα... είναι που αυτό το ρηχό πηγάδι ακριβώς πλάι σας, έχει γεμίσει παλιόξυλα και σάπια χόρτα από την ρουφήχτρα του ποταμού... την άλλη φορά μάλιστα, είχαμε δει κάτι θρεμμένα ποντίκια, τόσο συχαμερά, που έτριξαν τα δόντια μου... Ξέρεις, το μαγαζί του άνδρα μου, Δημήτρη τον λένε, δεν είναι μακριά από ’δώ... όπου νάναι, θα γυρίσει, πήγε να πάρει δυο μπουκάλια νερό...<br />-Τον ξέρω... απάντησε, κοιτάζοντάς με στα γρήγορα, ήταν φίλος του κυρ-Μάθιου...<br />Δεν είχα καταλάβει ότι μου απάντησε στην ελληνική, και σχεδόν βιαστικά την ξαναρώτησα<br />-Μα έχει πεθάνει τρία-τέσσερα χρόνια πριν... πώς τον ξέρατε; Είστε συγγενείς; Ποτέ δεν μας μίλησε για σένα... ήταν θείος σας;<br />-Θετός πατέρας μου ήταν! Σας έχω δει που με κοιτάτε κάθε φορά που συναντιώμαστε εδώ, και σας ευχαριστώ που δεν είστε περίεργοι... <br />-Είμαστε! Και οι δύο! Είπα βιαστικά και δάγκωσα την γλώσσα μου! –Συγγνώμη, δεν το εννοούσα όπως ακούστηκε! Συνέχισα ...<br />-Μη νοιάζεστε, ξέρω για σας από τον Μάθιου, έμαθα, μα δεν ήθελα να κάνω εγώ την αρχή... «…όταν τους χρειαστείς, θα σε βοηθήσουν...» μου είχε πει μα δεν χρειάζομαι τίποτα. Δυσκολευόταν, πράγματι να μιλήσει, να εκφράσει κάτι περισσότερο. Η φωνή της, χαμηλή, σαν να τραύλιζε.<br />(Μπορεί επειδή θέλει να τα πει στα ελληνικά, ίσως για να μην ακούει κάποιος από ‘δω γύρω..., σκέφτηκα και τη ρώτησα)<br />-Αν θέλεις, μου απαντάς στην αγγλική... Γρήγορα με διέκοψε: -Δεν είναι αυτός ο λόγος. Για χρόνια, δεν μιλούσα καθόλου... μόνο με νοήματα... κι ένα «ναι» ή «όχι»...<br />–Ναι, μα καταλαβαίνεις και τις δυο γλώσσες... Τί σου συνέβη; Θέλεις να μας μιλήσεις; Αφού λες ότι μας ξέρεις και σου έχει μιλήσει κι ο κυρ-Μάθιου, μπορείς να μας εμπιστευθείς... δεν λέω ότι θα καταφέρουμε πολλά, μα πού ξέρεις, μπορεί να βοηθήσουμε σε κάτι... όμως, σε πειράζει αν φύγουμε λίγο μακρύτερα απ’ αυτό το μαύρο πηγάδι, κάπως με κάνει ν’ ανατριχιάζω... Το θυμάμαι από τότε όπου «επίδοξοι καλλιτέχνες» ήθελαν να φτιάξουν ένα «ζωντανό» γλυπτό στην όχθη, μα τους νίκησε το νερό του ποταμού... καμιά φορά νεαρούδια έρχονται και πετάνε πέτρες, και φοβίζουν κάτι βατράχια που έχουν συνηθίσει ν’ αρπάζουν παραπλανημένα ψαράκια...<br />-…τα έχω δει, χαζεύω μαζί τους, είπε ...<br />–Μπορώ να σε ρωτήσω κάτι; Τόλμησε κι ο άνδρας μου. Πώς τα καταφέρνεις, μόνη σου, διότι σε βλέπω συχνά εδώ, άρα δεν δουλεύεις κάπου, πώς ζεις, εννοώ...<br />Τον κοίταξα έκπληκτη. –Τζίμη, αν θέλει η κοπέλα, θα μας πει... μη την πιέζουμε!<br />– Εσείς οι δυο, μιλάτε τόση ώρα, κι εγώ... μα, τί είπα ο άνθρωπος! Είναι βασικές ερωτήσεις... και τον Μάθιου τον γνώριζα χρόοονια!<br />-Με λένε Σίλια... Βασιλική... έχω το όνομα της γιαγιάς μου... ήταν χρόνια πολλά πριν, στο Κάιρο... ξέρετε πού είναι;<br />Βροχή ακολούθησαν οι ερωτήσεις, δίχως δεύτερη σκέψη ότι μπορεί να είμαστε πραγματικά ενοχλητικοί! Μα, μας είπε ότι κι αυτή ήθελε να μας μιλήσει!, καλά την κατάλαβα!<br />Από την Αίγυπτο είχαν μεταφερθεί στην Κύπρο, η γιαγιά, κι οι γονείς με το πρωτογιό τους, το Μιχαλάκη! Είχαν αγοράσει ένα βολικό σπίτι στο Συχαρί, στη ράχη του Πενταδάκτυλου, κοντά στα τρία στρατόπεδα, σε καλή τιμή. Ο πατέρας, άνοιξε ένα κατάστημα ρούχων στην άκρη της Κερύνειας και πηγαινορχόταν κάθε μέρα, καλόβολος κι αγαπητός. Η Γιαγιά, άφησε την ευχή της στον αγαπημένο της Μιχαλάκη, κι έφυγε νωρίς... Η μάνα, λες κι ήταν τάμα, μετά από λίγο καιρό, γέννησε την Σίλια, ένα χιονάτο κορίτσι που μεγάλωνε και ψήλωνε, λες και το τραβούσες από τα μαλλιά. Ακριβώς τέσσερα χρόνια χώριζαν τα δυο αδέλφια, που έτυχε να έχουν τα ίδια γενέθλια... «...δεκαεννιά του Ιούλη το 1962 γεννήθηκα...» είπε η Σίλια και σαν τρένο ταχείας έλεγε, έλεγε, δίχως να σταματάει για μια κάποια ανάσα...<br /><br /><br />(συνέχεια στην επομένη ανάρτηση... Υιώτα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-440781234757631032?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-1987107967461270772011-07-08T19:08:00.003-07:002011-07-08T19:25:46.803-07:00<div align="center"><strong><em><span style="color:#3333ff;"></span></em></strong><a href="http://2.bp.blogspot.com/-h4quy7qk4mY/The5Su1GZQI/AAAAAAAABBg/5r75_hzFvs0/s1600/6-16-2010%2Bwhite%2Bcamp.%252Bblue.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 290px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5627169990882256130" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-h4quy7qk4mY/The5Su1GZQI/AAAAAAAABBg/5r75_hzFvs0/s400/6-16-2010%2Bwhite%2Bcamp.%252Bblue.JPG" /></a> <strong><em><span style="color:#3333ff;">ΚΑΛΕς ΣΑς Διακοπές!</span></em></strong><br /><br />Κι εσείς, που τις χρειάζεστε<br />κι πατρίδα που χρειάζεται εσάς!<br /><br /><span style="color:#009900;">Φίλες και Φίλοι</span><br /><span style="color:#009900;">σαν πάτε εκεί που ονειρεύομαι,</span><br /><span style="color:#009900;">που περπατάτε στο χώμα όπου κάποτε γυμνά τα πόδια μου άγγιζαν,</span><br /><span style="color:#990000;">που καρδιά μου έχει το μεγαλύτερο και γνησιότερο απόθεμα αναμνήσεων,</span><br /><span style="color:#990000;">Καλά να περάσετε</span><br /><span style="color:#6600cc;">και να επιστρέψετε γεροί, ηλιοψημένοι, πλήρης πατρίδας αγαπημένης!</span><br /><span style="color:#6600cc;">Στους ανέμους θα εναποθέτω τα λόγια μου, θα τα φέρνουν, σίγουρα!</span><br /><span style="color:#6600cc;">Καλά να μας έρθετε!</span><br /><br /><span style="color:#3333ff;">Πάντα με την αγάπη μου,</span><br /><span style="color:#3333ff;">Υιώτα</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-198710796746127077?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-42970638339047785302011-07-01T19:45:00.006-07:002011-07-01T20:24:16.842-07:00<div align="center"><strong></strong><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Q3xV3wq5MoQ/Tg6I0QGRRPI/AAAAAAAABBY/7-BrWVNoPNA/s1600/7-1-2011%2B%2Bg-ma%2Band%2Bp%2Bj.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 265px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624583415888168178" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Q3xV3wq5MoQ/Tg6I0QGRRPI/AAAAAAAABBY/7-BrWVNoPNA/s400/7-1-2011%2B%2Bg-ma%2Band%2Bp%2Bj.JPG" /></a></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;">ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ, Φίλες και Φίλοι μου! Ευχόμαστε </span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;">πια να πάνε όλα καλά!</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#3333ff;">Σας έβαλα μερικές ήρεμες στιγμές από την εορτή του Πατέρα, όπου οι περισσότεροι της οικογένειας ανταμώσαμε στο σπίτι του "Πι-Τζέϊ" (!)=Πίτερ-Τζέιμς, -του δυόμισι μηνών μωρού μας-... που γιόρταζε για πρώτη φορά τον μπαμπά του, με όλη του την καρδιά! </span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#3333ff;"></span></em></strong></div><br /><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-enfHQUdQ8Rs/Tg6IZWkVpaI/AAAAAAAABBQ/f6P_zGIN4no/s1600/7-1-2011%2Bfather%2527s%2Bday%2Bbaby.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 382px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624582953768428962" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-enfHQUdQ8Rs/Tg6IZWkVpaI/AAAAAAAABBQ/f6P_zGIN4no/s400/7-1-2011%2Bfather%2527s%2Bday%2Bbaby.JPG" /></a>Εδώ, η άλλη πλευρά της οικογενείας, με τον Δημήτρη...<br />Κάτω, Το ...τί του λέει η γιαγιά του; Τί άλλο από λόγια αγάπης... (συμπληρώνοντας κι εκείνα της άλλης γιαγιά που είναι στο...Κωρωπί, προσέχοντας την προγιαγιά...)<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-b7Bdu4sBIYY/Tg6HaY_Q0jI/AAAAAAAABBI/rIR1_fdOOkM/s1600/7-1-2011%2Bbaby%2Bat%2BF%2527s%2Bday.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 205px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624581872086471218" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-b7Bdu4sBIYY/Tg6HaY_Q0jI/AAAAAAAABBI/rIR1_fdOOkM/s400/7-1-2011%2Bbaby%2Bat%2BF%2527s%2Bday.JPG" /></a> Εδώ, λοιπόν, ο μπαμπάς του ο Ανδρέας, κι ο θείος Κώστας,</div><br /><div>κάτωθεν, οι δυό παππούδες, ...ο αστοριανός Πίτερ (Παναγιώτης), κι ο </div><br /><div>τώρα ... Λονγαϊλάντερ(!)=εκ του Λονγκ Άϊλαντ=μακρονήσι, Τζέϊμς=Δημήτρης(!)...</div><br /><div></div><br /><div>Αυτά μας κάνουν τα παιδιά, μα το γεγονός είναι ένα: Μας τυλίγει στο τρυφερό δαχτυλάκι του το νεογέννητο, που δεν ξέρει τίποτε από τα κόσμια ...ούτε και τα κοσμικά!</div><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-K7CJsCgQgXg/Tg6HEI3R7dI/AAAAAAAABBA/k8kRWuwOmuI/s1600/5-2-2011%2Bp-j%252Bm-d..JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 194px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5624581489800900050" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-K7CJsCgQgXg/Tg6HEI3R7dI/AAAAAAAABBA/k8kRWuwOmuI/s400/5-2-2011%2Bp-j%252Bm-d..JPG" /></a>κι εδώ, τρεις ακόμη εικόνες χαράς με τον μπέμπη μας και τους γονείς του।</div><br /><div>ΚΑΛΟ ΣΑς ΜΗΝΑ,</div><br /><div>ΚΑΛΌ ΜΑς ΜΉΝΑ,</div><br /><div>χαρείτε όσο γίνεται την Πατρίδα!<br />Πάντα με την σκέψη μας και αγάπη μας </div><br /><div>Υιώτα και Δημήτρης<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><div><strong></strong><em></em></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-4297063833904778530?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-29473573694264008882011-06-28T21:35:00.001-07:002011-06-29T04:01:38.828-07:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-G1gjyps2afo/TgkHZ2xmFUI/AAAAAAAAA_4/jkQDiCXW-XU/s1600/2-8-2011%2Bdad2009.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 207px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5623033750530430274" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-G1gjyps2afo/TgkHZ2xmFUI/AAAAAAAAA_4/jkQDiCXW-XU/s400/2-8-2011%2Bdad2009.JPG" /></a> Φίλες και Φίλοι, αγαπημένοι,</div><br /><div align="center">Αυτήν την ημερομηνία, παρά ένα μήνα, σχεδόν, και την ώρα... ένα πρώτο βοηθειών πήγαινε ολοταχώς τον Δημήτρη στο "σφαγείο" !</div><br /><div align="center">Μια περίπτωση που κράτησε ३३ ολόκληρες μέρες... με αδιάκοπη παρουσία μου</div><br /><div align="center">στο γνωστό Νοσοκομείο του Λονγκ Άϊλαντ...<br />... Σήμερα, πήγαμε για μια "επαλήθευση" επιτυχίας των ιατρών (!) και θ' ακολουθήσει ακόμη μία μετά την επακριβή ημερομηνία και συμπλήρωση ३ ετών, για να δουν πόσο καλά το "γελαδινό μόσχευμα" εργάζεται!!!!!!!!!!!!!</div><br /><div align="center">Μέχρι στιγμής, "εργάζεται" καλά!!!!!!!!!! σε όλα!!!!!!!!!!!!!!!!! Γι' αυτό, όταν φεύγαμε, "έκλεψα" ένα μπουμπούκι από την αγριοτριανταφυλλιά τους, και το προσφέρω στον Δημήτρη, πριν, φυσικά, από την μεγαλύτερη ανθοδέσμη του... επομένου μηνός!</div><br /><div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-fVGBZnZu6Sg/TgkHHig3wYI/AAAAAAAAA_w/wWcqHTaqFiI/s1600/6-27-2011%2BL%2BI%2Brose.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 375px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5623033435853930882" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-fVGBZnZu6Sg/TgkHHig3wYI/AAAAAAAAA_w/wWcqHTaqFiI/s400/6-27-2011%2BL%2BI%2Brose.JPG" /></a> Ένα μοναδικό ανθάκι, που δεν το φοβίζουν χιόνια και πάγοι...</div><br /><div align="center">χαλάζι, ή καύσωνες! Ένα τριανταφυλλάκι που έχει μόνο τέσσαρα φύλλα, σαν την αρχική δημιουργία μας!</div><br /><div align="center">Πιστεύω ότι όλα θα είναι ευνοϊκά κι ότι η ... αγελάδα που έδωσε το μόσχευμα, θα τραγουδάει το περήφανο "μούουου" της εκεί που ...βρίσκεται!!! ας είναι καλά!</div><br /><div align="center">Καλή σας εβδομάδα, και θα τα λέμε, με καλοκαιρινό ρυθμό...</div><br /><div align="center">Πάντα με αγάπη κι εκτίμηση,</div><br /><div align="center">Υιώτα</div><div align="center"><br /></div><br /><br />Πρώτη ανάρτηση 27/6/11 3:35<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-2947357369426400888?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-25330132383611219872011-06-28T21:16:00.002-07:002011-06-28T21:21:30.592-07:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-Iw3qL1bs9Wk/TgqoJyZj9zI/AAAAAAAABAI/NdpMPD_uSVc/s1600/ilian8os-y.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 304px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5623491970826762034" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Iw3qL1bs9Wk/TgqoJyZj9zI/AAAAAAAABAI/NdpMPD_uSVc/s400/ilian8os-y.jpg" /></a><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-2533013238361121987?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-35159095502002974702011-06-26T04:13:00.003-07:002011-06-26T04:34:02.148-07:00<strong><em><span style="color:#cc0000;">...απρόοπτη συνέχεια... της προηγουμένης!!!</span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#cc0000;"></span></em></strong><br /><span style="color:#3333ff;">ΟΥΡΑΝΙΟ ΔΩΡΟ<br />Είναι κάποιες περίεργες φορές, όπου μικρές χαρές<br />έρχονται πύρινες αστραπές<br />στον ουρανό μας…<br />Έτσι και κρεμαστείς στο φως,<br />και ασπαστείς, επιτυχώς,<br />στην έμπνευση, </span><br /><span style="color:#3333ff;">κι όση κατέχεις γνώση,<br />μπορεί δυο λέξεις να φανούν σαν σφαίρες,<br />να διαπερνούν τον νου, φωτιάς ημέρες,<br />και να μη συμφωνούν,<br />ποια είναι εκείνη<br />όπου στο τέλος θα σε… σώσει,<br />έτσι και τώρα, προσπαθώ </span><br /><span style="color:#3333ff;">κάπως για ν’ απολογηθώ,<br />-λες κι είμαι ένοχη στης αστραπής τον χώρο-<br />γιατί πριν φτάσει η βροχή </span><br /><span style="color:#3333ff;">ουράνιο τόξο έχει φανεί<br />και απροσδόκητα μου χάρισε της ποίησης το ΔΩΡΟ!<br /></span><br /><span style="color:#006600;">...Κατερίνα μου,<br />αδελφή ψυχή, που πετάς τους "κεραυνούς σου" στο "ΑΓΑΝΤΑ..." ,<br />λεύτερη -όπως το λες- ... μα που δεν είσαι...<br />-κανείς δεν είναι λεύτερος... ύπανδρος ή όχι...<br />είναι η ζωή που μας "δένει" , που μας σφίγγει, που μας πνίγει...-<br />κι εμείς; ...Στην διασταύρωση, η "αστοριανή" μαζί στην ... σταύρωση!</span><br /><span style="color:#006600;">"ΑΓΑΝΤΑ", Κατερίνα μου!<br />Το καλοκαίρι μόλις άρχισε... εσένα, τουλάχιστον, σε καλεί η θάλασσα της Πατρίδας!<br />Με την αγάπη μου,<br /></span><strong><span style="font-size:130%;color:#6600cc;">Υιώτα<br /><br /></span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-3515909550200297470?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-22965336743602080872011-06-26T03:59:00.007-07:002011-06-26T13:16:59.956-07:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-MJfkAR8mL2o/TgcTbqIhKII/AAAAAAAAA_o/vmi6-H20uyI/s1600/Katerina.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 379px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622484025682765954" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-MJfkAR8mL2o/TgcTbqIhKII/AAAAAAAAA_o/vmi6-H20uyI/s400/Katerina.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-UVzKPZLcepc/TgcSzhXW-TI/AAAAAAAAA_g/MNkjgOqnoEM/s1600/6-24-2011%2Bb%2Bkitrina.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 286px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622483336134326578" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-UVzKPZLcepc/TgcSzhXW-TI/AAAAAAAAA_g/MNkjgOqnoEM/s400/6-24-2011%2Bb%2Bkitrina.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-G8LB3tDxrmU/TgcSWASm4LI/AAAAAAAAA_Y/BRrYmoVnaXI/s1600/6-24-2011%2Bpink%2Bort.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 381px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622482829039820978" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-G8LB3tDxrmU/TgcSWASm4LI/AAAAAAAAA_Y/BRrYmoVnaXI/s400/6-24-2011%2Bpink%2Bort.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/-b42S2xH1b00/TgcSEvSy0xI/AAAAAAAAA_Q/MNGfQU7IBNE/s1600/6-5-2011%2B3%2Broses.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 396px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622482532419425042" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-b42S2xH1b00/TgcSEvSy0xI/AAAAAAAAA_Q/MNGfQU7IBNE/s400/6-5-2011%2B3%2Broses.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-5DU8d4BwqG8/TgcRvufASmI/AAAAAAAAA_I/otZaozx5rVc/s1600/6-15-2011%2Bblue%2Bortansia.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 374px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5622482171424950882" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-5DU8d4BwqG8/TgcRvufASmI/AAAAAAAAA_I/otZaozx5rVc/s400/6-15-2011%2Bblue%2Bortansia.JPG" border="0" /></a> </div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-2296533674360208087?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-75698614863087280762011-06-18T11:21:00.016-07:002011-06-18T13:09:37.165-07:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-QOR1udfpu1c/Tfz2uoIZV4I/AAAAAAAAA-w/j9G_6-8s1Vc/s1600/25-10-2010%2B%25CE%2593%25CE%25B9%25CF%258E%25CF%2584%25CE%25B1-%25CE%2594%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25AE%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619637715958585218" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-QOR1udfpu1c/Tfz2uoIZV4I/AAAAAAAAA-w/j9G_6-8s1Vc/s400/25-10-2010%2B%25CE%2593%25CE%25B9%25CF%258E%25CF%2584%25CE%25B1-%25CE%2594%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25AE%25CF%2584%25CF%2581%25CE%25B7%25CF%2582.JPG" border="0" /></a><strong><em><span style="color:#cc0000;"> ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;">σε όλους τους Πατέρες</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;">και</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="color:#cc0000;">ειδικά σε Σένα,<br /></span></em></strong></div><br /><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-PWVbcs_MwgY/TfzyFaIsBUI/AAAAAAAAA-o/WJptMce7fGA/s1600/family.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 287px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619632609780565314" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-PWVbcs_MwgY/TfzyFaIsBUI/AAAAAAAAA-o/WJptMce7fGA/s400/family.JPG" border="0" /></a> <span style="color:#000099;">...κι εμένα (!) που σ' έκανα Πατέρα, </span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000099;">μαζί με τα παιδιά σου</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000099;">που σε τίμησαν</span><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-ANBeslq7Wn0/TfzxhODAZrI/AAAAAAAAA-g/o160nbgMWN0/s1600/4-11-2010%2B4%2Bbeauties.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 285px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619631988060219058" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-ANBeslq7Wn0/TfzxhODAZrI/AAAAAAAAA-g/o160nbgMWN0/s400/4-11-2010%2B4%2Bbeauties.JPG" border="0" /></a> <span style="color:#009900;">δημιουργώντας ό,τι το καλύτερο δυνατόν...</span><br /><span style="color:#3333ff;">Πρόσφατο, ένα δώρο ακόμη, διαφορετικό μα πάντα καλόδεκτο...</span><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-2ZrZlabKhOg/TfzxPovAnSI/AAAAAAAAA-Y/2ttQOrx6v7Q/s1600/6-18-2011%2Bma%2527s%2Bawrd%2BMelina%2BMerkouri%2Bpoem.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 275px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619631685986458914" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-2ZrZlabKhOg/TfzxPovAnSI/AAAAAAAAA-Y/2ttQOrx6v7Q/s400/6-18-2011%2Bma%2527s%2Bawrd%2BMelina%2BMerkouri%2Bpoem.JPG" border="0" /></a> από την ποιητική βράβευση, ...στην άλλη όχθη του Ατλαντικού...</div><br /><div>(ένα "κλικ" και μεγενθύνεται... για λεπτομέρειες...)</div><br /><div>Το δε, γαρύφαλλο, το αγαπημένο σου,</div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-q5V-lKOADM0/Tfzwk7ULv9I/AAAAAAAAA-Q/oLQHH_x_GZ0/s1600/12-27-2010%2Bcarnation.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 349px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619630952239841234" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-q5V-lKOADM0/Tfzwk7ULv9I/AAAAAAAAA-Q/oLQHH_x_GZ0/s400/12-27-2010%2Bcarnation.JPG" border="0" /></a> θα ... σου το προσφέρει ο χαμογελαστός πλέον εγγονός...<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Rcw9p4ISu-A/TfzwEtDevDI/AAAAAAAAA-I/eSWy2-TI3Zc/s1600/4-17-2011%2Bbaby%2B3days%2Bold.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 325px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619630398655872050" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Rcw9p4ISu-A/TfzwEtDevDI/AAAAAAAAA-I/eSWy2-TI3Zc/s400/4-17-2011%2Bbaby%2B3days%2Bold.JPG" border="0" /></a>κι εσύ, να είσαι γερός, να τον μάθεις να χορεύει από...ταγκό</div><br /><div>μέχρι ζειμπέκικο!!!</div><br /><div><br /><div><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-kUHaaSwuqos/Tfzv18sLQoI/AAAAAAAAA-A/MJrRTyPG_HA/s1600/16-10-2010%2B%25CF%2587%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CE%2594%25CE%25B7%25CE%25BC.-%25CE%259D%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2582.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 282px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5619630145155056258" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-kUHaaSwuqos/Tfzv18sLQoI/AAAAAAAAA-A/MJrRTyPG_HA/s400/16-10-2010%2B%25CF%2587%25CE%25BF%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582%2B%25CE%2594%25CE%25B7%25CE%25BC.-%25CE%259D%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2582.JPG" border="0" /></a><span style="color:#330099;">Φίλες και Φίλοι Αγαπημένοι</span></div><br /><div><span style="color:#330099;">θα συναντηθούμε και σήμερα για τα γενέθλια της πρώτης εγγονής μας,</span></div><br /><div><span style="color:#330099;">κι ο ...παππούς, θα επαναλάβει τις στροφές του, για να τον θυμούνται...</span></div><br /><div><span style="color:#330099;">Αν κι επανέλαβα μερικές φωτογραφίες, είναι για να εορτάσουμε όλοι μας</span></div><br /><div><span style="color:#330099;">τον ημιτελή κύκλο</span></div><br /><div><span style="color:#330099;">του Πατέρα...</span></div><br /><div><span style="color:#330099;">Η δύναμη της Ζωής είναι στη συνέχιση,</span></div><br /><div><span style="color:#330099;">η γλύκα της, στην δημιουργία,</span></div><br /><div><span style="color:#330099;">στην αντοχή και περισσότερο</span></div><br /><div><span style="color:#330099;">στην ΑΓΑΠΗ!</span></div><br /><div><span style="color:#330099;">Να είστε όλες και όλοι καλά,</span></div><br /><div><span style="color:#660000;">πάντα με την εκτίμηση και τη δική μου αγάπη,</span></div><br /><div><span style="color:#660000;">Υιώτα</span><br /><br /></div><br /><div></div></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-7569861486308728076?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-4623045918139694942011-06-15T20:16:00.002-07:002011-06-15T20:27:33.398-07:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-UXMwzSlo2qQ/Tfl2XKTQpiI/AAAAAAAAA94/6Pjqdt2EdAg/s1600/6-15-2011%2B9%253B23%253B43%2BPMgalasia%2Bortansia.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 336px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5618652150395610658" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-UXMwzSlo2qQ/Tfl2XKTQpiI/AAAAAAAAA94/6Pjqdt2EdAg/s400/6-15-2011%2B9%253B23%253B43%2BPMgalasia%2Bortansia.JPG" /></a><span style="font-size:180%;"><strong> <em><span style="color:#006600;">Φίλες και Φίλοι Αγαπημένοι,</span></em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;"><strong><em><span style="color:#006600;">το γαλάζιο της ορτανσίας στις σκέψεις σας</span></em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;"><strong><em><span style="color:#006600;">κι η ευωδιά</span></em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;"><strong><em><span style="color:#006600;">από τ' αγιόκλη</span></em></strong></span><span style="font-size:180%;"><strong><em><span style="color:#006600;">μα στην καρδιά σας...</span></em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#006600;"><strong><em><span style="font-size:180%;">Μ' ένα σύντομο "σας σκέπτομαι, κι ας αργώ..."</span></em></strong></span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;"><strong><em><span style="font-size:180%;">Πάντα με την αγάπη μου,</span></em></strong></span></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size:180%;color:#cc0000;">θα επανέλθω σύντομα...</span></em></strong></div><br /><div align="center"><strong><em><span style="font-size:180%;color:#cc0000;">Υιώτα</span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-462304591813969494?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-50373847672976986982011-05-26T19:47:00.006-07:002011-05-26T20:43:46.354-07:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-P0DTWV_h1F8/Td8UvsQJG_I/AAAAAAAAA9s/k39M_rqxuBI/s1600/asterisk.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 261px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5611226470292200434" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-P0DTWV_h1F8/Td8UvsQJG_I/AAAAAAAAA9s/k39M_rqxuBI/s400/asterisk.jpg" /></a> Φίλες και Φίλοι, αγαπημένοι,</div><br /><div align="justify">αν είναι κάτι που δεν επιθυμώ, είναι να σας ανησυχήσω! Δόξα τω Θεώ, εδώ, στο σπίτι μας, καλά είμαστε όλοι. Εκείνο που με κάνει να σκέπτομαι βαθύτερα είναι γιατί να μη μοιράζομαι μαζί σας τις έγνοιες που μας τριγυρίζουν και να τις παραμερίζω, σαν να μη συμβαίνει τίποτα!</div><br /><div align="justify">Πολλές φορές μοιάζει σαν να μην ενδιαφέρομαι, ότι αφού η οικογένειά μου είναι καλά, κι όλοι οι άλλοι είναι. Βλέπω, διαβάζω, ακούω, αγχώνομαι, και φτάνω στο σημείο να απομονόνωμαι μην αντέχοντας τα ίδια και τα ίδια!</div><br /><div align="justify">Όποιο τηλέφωνο χτυπήσει, η ίδια ιστορία! Όποια συζήτηση αρχίσει, η ίδια απελπισία!</div><br /><div align="justify">Μήπως είμαι εγώ εκείνη που επιτρέπω να ριζώνουν βαθιά μου αυτές οι καταστάσεις; και ... φτάνω να αναρωτιέμαι: είναι η κατάθλιψη ένα είδος επιδημίας; προσφέρεις αγάπη -όση μπορείς- και δεν φτάνει πουθενά! Προσφέρεις Αγάπη και δεν την δέχονται! Αναγκάζεσαι να βρεις δικαιολογία για να διακόψεις την ... επικοινωνία! </div><br /><div align="justify">Αισθάνεσαι ενοχή διότι δεν συμμετέχεις στην κατάθλιψη!</div><br /><div align="justify">Η παγκόσμια κρίση, οι θύελλες, οι ανεπανόρθωτες καταστροφές... πώς να μοιράσεις την προσφορά... πόσοι μπορούν να σωθούν με λίγα ψίχουλα... πόση αγάπη να χωρέσει σ' ένα πακετάκι... σ' ένα φάκελλο ... </div><br /><div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-TOb5_x83__4/Td8T_e_6ZgI/AAAAAAAAA9k/xaGvMYfyhAc/s1600/12-13-2010%2Bstorm%2B4.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 264px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5611225642100745730" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-TOb5_x83__4/Td8T_e_6ZgI/AAAAAAAAA9k/xaGvMYfyhAc/s400/12-13-2010%2Bstorm%2B4.JPG" /></a> Κάθε που βλέπω την αρχή μιας θύελλας, τρομάζω! πού θα πάει, πόσο θα διαρκέσει...<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/-qldjmh3zgYk/Td8TPE4I0fI/AAAAAAAAA9c/GYfytW3EiqI/s1600/09-08-2009%2B08%253B58%253B23PM.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 291px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5611224810455093746" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-qldjmh3zgYk/Td8TPE4I0fI/AAAAAAAAA9c/GYfytW3EiqI/s400/09-08-2009%2B08%253B58%253B23PM.jpg" /></a> πόσο ψεύτικα είναι τα όνειρα; πού υπάρχουν τ΄αληθινά καράβια κι οι ήρεμες θάλασσες;<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-F8-AR9cmK70/Td8SeHc6WRI/AAAAAAAAA9U/eahx2Lh5bVE/s1600/9-7-2010%2Bstorm-river.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 272px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5611223969332615442" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-F8-AR9cmK70/Td8SeHc6WRI/AAAAAAAAA9U/eahx2Lh5bVE/s400/9-7-2010%2Bstorm-river.JPG" /></a> Πάλι προχθές ο δρόμος μας έγινε ποτάμι!!! πόσο να πιεί η γη και πόσο να χωρέσει ο ωκεανός!</div><br /><div>... κι όμως! σήμερα, ο ταχυδρόμος έφερε κι άλλο μήνυμα σε μια κίτρινη κάρτα: </div><br /><div>" Βοηθήσετε τους συνανθρώπους μας!<br />Τα πάντα δεκτά. Όλα θα βρουν τον δέκτη τους!..."</div><br /><div></div><br /><div>Φίλοι μου,</div><br /><div>δεν ξέρω, μα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας λ'ιγα απ' αυτά αυτά τα συναισθήματα!</div><br /><div>Αν σας στενοχώρησα,<br />σας στέλνω ένα τρυφερό φιλάκι από τον εγγονό μας! Είναι κι αυτό μια εναλλαγή!</div><br /><div>Πάντα με την αγάπη μου,</div><br /><div>Υιώτα<br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-5037384767297698698?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-85867013579527478222011-05-14T14:51:00.006-07:002011-05-14T15:21:40.197-07:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-pVNHNXDeySs/Tc77Pe-VIrI/AAAAAAAAA9M/02ZFUL0r8ns/s1600/5-13-2011%2Bp-j%2Bat%2Bhome.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 268px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606694829553951410" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-pVNHNXDeySs/Tc77Pe-VIrI/AAAAAAAAA9M/02ZFUL0r8ns/s400/5-13-2011%2Bp-j%2Bat%2Bhome.JPG" /></a> Μωρό μας! Ανάμεσα στη μεγαλοπρέπεια ενός παράσιτου*</div><br /><div align="center">και στα ψιθυρίσματα των αρχαίων κογχυλιών στο πανέρι, </div><br /><div align="center">σ' ένα σύγχρονο καλάθι καθισμένο, στην πόρτα μου σ' άφησαν!!!</div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Tq8206zXC3U/Tc77Drzqx4I/AAAAAAAAA9E/tX91INeYEsE/s1600/5-14-2011%2Bbez%2Borchids.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 279px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606694626840463234" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Tq8206zXC3U/Tc77Drzqx4I/AAAAAAAAA9E/tX91INeYEsE/s400/5-14-2011%2Bbez%2Borchids.JPG" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/-YQnMRkQUtpo/Tc76o3v10SI/AAAAAAAAA88/0fQ60Mi-vdA/s1600/butterfly.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 291px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606694166189166882" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-YQnMRkQUtpo/Tc76o3v10SI/AAAAAAAAA88/0fQ60Mi-vdA/s400/butterfly.jpg" /></a> Η έκπληξη, άφωνη μέχρι πνιγμού! Πρώτη φορά στο κατώφλι μας, ν' ανεμίζεις χέρια και πόδια,</div><br /><div>... κι μανούλα σου κρυμμένη πλάι, να συγκρατεί της χαράς τα δάκρυα!<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/-049Siko8Noo/Tc76FYhO2ZI/AAAAAAAAA80/tHxvuwmdzc0/s1600/5-14-2011%2Bcorner%2Bof%2Bh.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 262px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606693556510972306" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-049Siko8Noo/Tc76FYhO2ZI/AAAAAAAAA80/tHxvuwmdzc0/s400/5-14-2011%2Bcorner%2Bof%2Bh.JPG" /></a> Το φιλί του Μάη γλυκύτερο από ποτέ! Η λευκή αζαλέα να παραβγαίνει σ' ομορφιά με το κόκκινο ροδόδεντρο... κι η ροδόλαιμη τσίχλα, με τα περίεργα σπουργίτια...</div><br /><div>κοίταξα ψηλά, χελιδόνια δεν ήρθαν, -δεν έρχονται εδώ-, μόνο το ζεστό χαμόγελο του Ήλιου!<br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/-PB3MMjR_--U/Tc75v7Fr6PI/AAAAAAAAA8s/ApmAX2KPr3U/s1600/5-13-2011%2Bbay%2Bat%2Bhome.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 313px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606693187833555186" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-PB3MMjR_--U/Tc75v7Fr6PI/AAAAAAAAA8s/ApmAX2KPr3U/s400/5-13-2011%2Bbay%2Bat%2Bhome.JPG" /></a> Την προσοχή σου τράβηξαν οι ανθισμένοι πανσέδες, χαριτωμένα προσωπάκια θαρρείς...<br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/--2Skx0wvCkQ/Tc75kJd752I/AAAAAAAAA8k/_Ud5B38-0rg/s1600/5-14-2011%2Bpansies.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 330px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5606692985534932834" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/--2Skx0wvCkQ/Tc75kJd752I/AAAAAAAAA8k/_Ud5B38-0rg/s400/5-14-2011%2Bpansies.JPG" /></a> Δεν μπορεί! Η χαρά να φέρνει φόβο!</div><br /><div>Όχι! δεν θα σου πω για τα τρομερά που συνέβησαν σήμερα πάλι! Ο κόσμος είναι τρελός!</div><br /><div>Θα σταθώ στην Αγάπη! Αυτή που εκπέμπει τα δικά της σήματα, που ζει στα ίδια μηνύματα, που αναπνέει μεταδίδοντας Αγάπη!</div><br /><div align="center">ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕΣ στο σπίτι μας, μωρό μου! </div><br /><div align="center">Καλώς ήρθες Αγάπη!</div><br /><div></div><br /><div>*(οι ορχιδέες, είνα δώρο από την πρωτοκόρη στην γιορτή της Μητέρας...)</div><br /><div>Φίλες και Φίλοι, αγαπημένοι, έτσι ένιωσα σήμερα. Απλά, σας μεταδίδω την αθωότητα και την Αγάπη.</div><br /><div>Υιώτα<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></div><br /><div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-8586701357952747822?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-71404776354371950022011-05-04T20:25:00.003-07:002011-05-04T20:49:32.085-07:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-BUC_xiXZKMo/TcIZyoyUMNI/AAAAAAAAA8E/dNY9hk5M85k/s1600/5-4-2011%2Bbaby%2Bin%2Brose.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 364px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603069244134928594" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-BUC_xiXZKMo/TcIZyoyUMNI/AAAAAAAAA8E/dNY9hk5M85k/s400/5-4-2011%2Bbaby%2Bin%2Brose.JPG" /></a> <span style="color:#cc0000;">Σαν από την καρδιά του τραντάφυλλου</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">στέλνω τις ευχές μου σε όλες τις γλυκές Μανούλες του κόσμου!</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">Η αγάπη σας</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;">είναι απαραίτητη, είναι πολύτιμη, είναι η δύναμή μας!</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#cc0000;"></span>... ... ...<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-goGilB5GEMY/TcIZRPoTRnI/AAAAAAAAA78/IJ9sRaxzdQk/s1600/3-30-2011%2Bjust%2Borchid.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 382px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5603068670446356082" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-goGilB5GEMY/TcIZRPoTRnI/AAAAAAAAA78/IJ9sRaxzdQk/s400/3-30-2011%2Bjust%2Borchid.JPG" /></a><span style="color:#006600;">Χρόνια Πολλά</span><br /><span style="color:#006600;">κι από μας, Μητέρες της Αγάπης!</span><br /><span style="color:#6600cc;">ΑΝ ΚΑΙ το μωρό μας, ήδη ενός μηνός, μπορούσε να μιλήσει...</span><br /><span style="color:#6600cc;">-τον μαθαίνω (!!!)</span> κι η μαμά του γελάει μαζί μου για την βιασύνη μου...-<br /><span style="color:#6600cc;">δεν θα σας έδινε την παραπάνω ευχή;</span><br /><em><span style="color:#000099;">Νομίζετε ότι</span></em><br /><em><span style="color:#000099;">τα μωρά δεν διαισθάνονται την ΑΓΑΠΗ;!</span></em><br /><em><span style="color:#000099;">Η αγάπη, είναι η ίδια η ζωή!</span></em><br /><em><span style="color:#000099;">Ξεκινά από τη στιγμή της Δημιουργίας! της όποιας δημιουργίας! είναι θεϊκή ιδιότητα!</span></em><br /><em><span style="color:#000099;">και είτε είναι από το τρυφερό, το αθώο στόμα ενός παιδιού,</span></em><br /><em><span style="color:#000099;">είτε από την κουρασμένη καρδιά ενός ηλικιωμένου... </span></em><br /><em><span style="color:#000099;">η λέξη "</span></em><em><span style="color:#000099;">ΜΑΝΑ"</span></em><br /><em><span style="color:#000099;">είναι φορτωμένη Αγάπη!</span></em><br /><br /><em><span style="color:#cc0000;">ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ </span></em><br /><em><span style="color:#cc0000;">Πάντα με αγάπη,</span></em><br /><em><span style="color:#cc0000;">Υιώτα</span></em><br /><em><span style="color:#000099;"></span></em><br /><br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-7140477635437195002?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-49315377770866808202011-04-30T17:44:00.005-07:002011-04-30T18:58:15.161-07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-qCEFMIuoDjo/TbyymMTRiXI/AAAAAAAAA70/EASx8TFWszw/s1600/4-30-2011%2B%2BMay%2Bgarden%2Bflowers.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 284px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601548405748894066" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-qCEFMIuoDjo/TbyymMTRiXI/AAAAAAAAA70/EASx8TFWszw/s400/4-30-2011%2B%2BMay%2Bgarden%2Bflowers.JPG" /></a> ...κι ήρθε ο Μάης, βιαστικός, κι ανήλιαγος... τ' ασθενικά του 'λιοχαμόγελα, μικρές χαρές για τους κοκκινολαίμηδες που ετοιμάζουν φωλιές πίσω, στα πυκνά κλαδιά...<br />Ζεστο-τυλιγμένα τα μικρά παιδιά ρώτησαν:<br />" - πώς είναι ο Μάης στην Ελλάδα, μαμά;<br />-Ω! γεμάτος ανθούς, πνιγμένος στα χρώματα! λιβάδια, δέντρα, αυλές..., όλα εκεί μοσχοβολούν...<br />- και, γιατί δεν πάμε εκεί να ζήσουμε; (...!!!)<br />- αχ! δεν είναι εύκολο!...<br />-...επειδή δεν έχουμε λιβάδια, δέντρα, αυλές; ...<br />-... επειδή το όνειρο διαλύεται μόλις ξυπνήσουμε, παιδιά μου...<br />- μα, εμείς περπατάμε τώρα! Δεν κοιμώμαστε! <br />-... άλλοι μας "έπιασαν στον ύπνο", παιδιά μου..., πάμε να σας δείξω τα δικά μας λουλούδια στον μικρό κήπο μας... έχει αρκετά ίδια... θα σας εξηγήσω εκεί, να πάρετε μια ιδέα...<br />- μέχρι εκεί πάει το όνειρο, μαμά;...!!!<br />-... αρκεί να υπάρχει ένας μικρός κήπος, μάτια μου, από κεί Ανθίζει το όνειρο...<br />αλλού, δεν υπάρχει ούτε κήπος... "<br />Αναστέναξαν τα μικρά παιδιά. Υγράνθηκαν τα μάτια της μάνας. Ο κρύος αέρας, ευγενικά της τα στέγνωσε πριν τα δουν τα μικρά κι αρχίσουν νέες ερωτήσεις...<br />Ο ήλιος, φάνηκε για λίγο, έσπευσε να φωτίσει το κίτρινο κλαδάκι της φορσύθιας,<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Ul_qjgQ9mnM/TbyxY6zDuDI/AAAAAAAAA7s/aMpRhJiVXlU/s1600/3-28-2010%2Bforsythia.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 311px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601547078200440882" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Ul_qjgQ9mnM/TbyxY6zDuDI/AAAAAAAAA7s/aMpRhJiVXlU/s400/3-28-2010%2Bforsythia.JPG" /></a> γέμισε με όση λάμψη μπορούσε τους λαιμούς των υακίνθων, και μαζί με τον αέρα, άρχισε να παίζει με τα παιδιά που βάλθηκαν να μαζεύουν διάφορα πρωτόβγαλτα μαγιολούλουδα για το στεφανάκι της Πρωτομαγιάς...<br />Χαρούμενη, αθώα, γεμάτη ελπίδες η επαφή των παιδιών με την Άνοιξη!<br /><br />Εγκληματικό να τους στερείς την αγάπη για το ένειρο!<br />Βάναυσο, να τα προσγειώνεις για το ζοφερό "αύριο" όπου άλλοι, ασύδοτοι προγραμματίζουν γι' αυτά! Στην τρυφερή ηλικία, λίγα "λευκά ψέμματα" είναι απαραίτητα. Όπως το νερό στα φυτώρια, όπως το τραγούδι στις πυραλλίδες... όπως...<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-bX1BREx_zJI/TbyuC3Vm80I/AAAAAAAAA7k/tG-tPAzhhbA/s1600/4-17-2011%2B3-daff.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 293px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601543400779608898" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-bX1BREx_zJI/TbyuC3Vm80I/AAAAAAAAA7k/tG-tPAzhhbA/s400/4-17-2011%2B3-daff.JPG" /></a> η ελπίδα ότι δεν χάθηκαν όλα, ακόμη και σε μας!<br />Καλή Πρωτομαγιά,<br />Καλό Μήνα σε όλους!<br />Πάντα με τ' όνειρο και την Αγάπη,<br />Υιώτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-4931537777086680820?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-35886735806707706422011-04-24T11:04:00.003-07:002011-04-24T11:17:53.467-07:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-Jb-8_Qv0tBY/TbRne81hsaI/AAAAAAAAA7c/9uMqOrtqZ2M/s1600/4-24-2011%2Bviolets%252Bpansy.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 311px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599214018152739234" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-Jb-8_Qv0tBY/TbRne81hsaI/AAAAAAAAA7c/9uMqOrtqZ2M/s400/4-24-2011%2Bviolets%252Bpansy.JPG" /></a> <span style="color:#000099;">...βιολέττες, πανσέδες κι άλλες ομορφιές της φύσης,</span></div><br /><div align="center"><span style="color:#000099;">ανάμεικτη χαρά και Θρήνος...</span><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/-mrBb3sX6HQw/TbRnDrxMDEI/AAAAAAAAA7U/kQfCF0blQYs/s1600/4-24-2011%2Bred%2Bmum.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 364px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5599213549714672706" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-mrBb3sX6HQw/TbRnDrxMDEI/AAAAAAAAA7U/kQfCF0blQYs/s400/4-24-2011%2Bred%2Bmum.JPG" /></a><span style="color:#990000;">ως που να φτάσουμε στα χρώματα της Αγάπης!</span><br />Φίλες και Φίλοι μας Αγαπημένοι,<br />ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ<br />σ' εκείνους που εορτάζουν,<br />Χριστός Ανέστη<br />με υγεία, ειρήνη και Αγάπη!<br />Υιώτα, Δημήτρης,<br />και όλη η οικογένεια!<br /><br /><div align="justify"><br /></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/962519647764746970-3588673580670770642?l=astoriani.blogspot.com' alt='' /></div>Αστοριανήhttp://www.blogger.com/profile/08738006999585378601noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-962519647764746970.post-44591189062827467162011-04-20T20:56:00.006-07:002011-04-20T22:29:49.655-07:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-QGaQqkgdnxY/Ta-wj9LIK4I/AAAAAAAAA7M/bJVsmeHCX0Q/s1600/4-21-2011%2Bcamelia-pagwni%2B19%2Bapr.11.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 252px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597886993607961474" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-QGaQqkgdnxY/Ta-wj9LIK4I/AAAAAAAAA7M/bJVsmeHCX0Q/s400/4-21-2011%2Bcamelia-pagwni%2B19%2Bapr.11.JPG" /></a><span style="font-size:180%;"> Φίλες και Φίλοι, Αγαπημένοι μου,<br />Σαν το πάθος που μειώνεται όταν περάσει η πρώτη ευχαρίστηση επιτυχημένης αποστολής,</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;">σαν την πύρινη καμέλια που χάνει τη φλόγα της,</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;">σαν το παγώνι που ανοίγει τα φτερά του,</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:180%;">σε στιγμιαία, προσωρινή ευτυχία </span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">και μετά </span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">η σκληρή πραγματικότητα της ζωής την μετατρέπει</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">στην προηγούμενη υφέρπουσα κατάσταση της ανησυχίας </span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">για το Αύριο...,</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">σαν την κραυγή του παγωνιού που κοιτάζει προς τα κάτω και βλέπει τα "άσχημα" πόδια του...</span></div><br /><div align="center"><span style="font-size:130%;">κάπως έτσι μεταβάλλεται εκείνη η ευφορία... στο Πόετρυ Φόρουμ, Νέα Υόρκη...</span></div><br /><div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-Jio5ojz6CJo/Ta-wIibeLcI/AAAAAAAAA7E/wpdqPnsyUaw/s1600/4-17-2011%2B4-16-11%2Bma%2Bat%2Bpoetry%2Bfor.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 257px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597886522572287426" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-Jio5ojz6CJo/Ta-wIibeLcI/AAAAAAAAA7E/wpdqPnsyUaw/s400/4-17-2011%2B4-16-11%2Bma%2Bat%2Bpoetry%2Bfor.JPG" /></a> <span style="color:#cc0000;">Ευτυχώς, η κοντινή μας ευτυχία είναι προσιτή και την απολαμβάνουμε!</span></div><br /><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/-2KgdCzrn0AA/Ta-vx-6R-4I/AAAAAAAAA68/Y6ls7J1v1nM/s1600/4-17-2011%2Bp-j%252Cjim-yiota.JPG"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 356px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5597886135080713090" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-2KgdCzrn0AA/Ta-vx-6R-4I/AAAAAAAAA68/Y6ls7J1v1nM/s400/4-17-2011%2Bp-j%252Cjim-yiota.JPG" />Να,</a> λοιπόν το ποίημα που έγραψα την τρίτη μέρα για το μωρό ΜΑΣ! (φυσικά, με τα απαραίτητα γλυκά σχόλια και με φωτογραφίες, όπως με φωτογραφίες και βιβλία πλαισίωσα και τα επόμενα ποιήματα... απαραίτητο το Πάθος, κι η περηφάνεια για την καταγωγή μου!!!)<br /></p><br /><p>ΚΑΠΟΤΕ<br />Κάποτε, θα θυμάσαι ότι ήμουν εκεί, όταν έβαζες σε νότες τους άχρωμους ήχους σου. Κοντά σου, όταν αγγίζοντας σε, κατέγραφα τον πρωταρχικό σου χορό στη καρδιά και στη μνήμη μου. Όταν, προσεκτικά γύριζες θέση, ψαχουλεύοντας τους υδάτινους τοίχους που σε προστάτευαν, λες και ήσουν δελφίνι πρωτογέννητο, ακόμη δεμένος με τον λώρο που σε τάιζε προσμονή κι αγάπη, ήμουν εκεί। </p><br /><p>Ανίδεος, σ’ ένα κόσμο σκληρό, γεμάτο οδυνηρές αντιθέσεις, τρέμαμε μήπως αισθανθείς το φόβο μας και τρομάξεις… Για σένα, όλα έπρεπε να είναι αρμονικά, λαμπερά, καλο-χτισμένα! Για μας, ήταν το βαρύ τίμημα της ανώδυνης ενημέρωσης, της προσεχτικής μεταβίβασης τραγικών γεγονότων … Για σένα, κεραυνοί δεν υπήρχαν, οι βροχές ήταν ευλογημένες, οι δε, σεισμοί; Ήταν πολύ μακριά για να αισθανθείς την ανυπολόγιστη καταστροφή που επέφεραν… <br />Κάποτε, θα θυμάσαι ότι το χέρι μου, πάνω από την γαστέρα που σε κρατούσε, είχε το ειδικό βάρος της στοργής και το βελούδινο άγγιγμα της αγάπης।</p><br /><p>Κάποτε, όπου εσύ κι εγώ, είμαστε ένα! </p><br /><p>===================================================================</p><br /><p>Στη ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ<br />Η Αθήνα, σου έδωσε την φλόγα της<br />κι εσύ, γοητεία την έκανες, κι έρωτα.<br /><br />Η Ελλάδα, σου χάρισε τους μύθους της<br />κι εσύ, λαμπερό στεφάνι τους φόρεσες.<br />Με την φωνή σου, όπου ιέρεια θύμιζε<br />σε χορικό αρχαίο, ζωντάνευες<br />τα μαρμαρόκτιστα θέατρα.<br /><br />Με το πάθος σου, τα κλεμμένα μας μάρμαρα,<br />ζωή απέκτησαν και πόθο!<br />Το γνήσιο δάκρυ σου,<br />διαμάντι που κύλησε στην καρδιά του κόσμου.<br /><br />Ο Παρθενώνας, λαχτάρησε στο δικό σου όραμα.<br /><br />Οι Θεοί, το τραπέζι ξανάστρωσαν,<br />πανέτοιμο για της μεγάλης επιστροφής την ώρα.<br /><br />Δυναμικός ο αγώνας σου.<br />Η έλλειψή σου, κεραυνός τρανταχτός,<br />σ’ ανθισμένα όνειρα.<br />Η παρουσία σου, φωτεινή αστραπή στην Ιστορία.<br />Στο μέγα πάθος σου, ένα μόνο ξέχασες:<br /><br />Η ψεύτικη Μακεδονία ήταν επικίνδυνα κοντά,<br />κι εσύ, ψηλά κοιτάζοντας,<br />ασυλλόγιστα, την προσπέρασες!<br />και τώρα παράσιτο μένει σαν βέλος βουτηγμένο<br />στο κώνειο, καρφωμένο στον περήφανο νου και<br />την καρδιά, την ευαίσθητη!<br /><span style="color:#3333ff;">Η επεξήγηση; Ξιφομαχία! Ειδικά όταν μέσα από το ακροατήριο ξεπετάχτηκαν για να διαφωνήσουν για το όνομα της "ΨΕΥΤΙΚΗς ΜΑΚΕΔΟΝΊΑς!" ΔΕΝ είχαν ιδέα για τα του ΤΙΤΟ, την αδιαφορία των πολιτικών μας που ακόμη πιστεύουν ότι πρέπει το θέμα να τακτοποιηθεί με την... λογική! κ.λ.π.</span></p><br /><p>ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΣΑΠΦΩ (από το Θεατρικό: Σαπφώ, η Λέσβια Ιέρεια της Αγάπης)<br />-Αέρινη, σαν τον βοριά που μόλις ξύπνησε,<br />αλαφρο-περπατώντας κατεβαίνει τα πέτρινα σκαλιά<br />η Σαπφώ, για τ’ ακριβό ακρογιάλι.<br />Την Λύρα έχει αγκαλιά, σαν στη καρδιά η αγάπη.<br />Έχει στολίσει τα μαλλιά με ανθισμένη πασχαλιά<br />κι οι βόστρυχοι χοροπηδούν στο χρυσαφί του ήλιου.<br />Έχει τα μάτια σκοτεινά με αποχρώσεις νύχτας<br />κι άσβεστο πάθος για το φως.<br />Όνειρα ταξιδεύουν γι’ άλλους κόσμους, άγνωστους,<br />μυστηριώδους τόλμης πέραν του μεταξένιου<br />ορίζοντα, στο βάθος του Αιγαίου.<br />Σαν μίσχος αγριόκρινου σε πάλλευκη εσθήτα,<br />εξαίσιο ύμνο, πύρινο, γράφει της Αφροδίτης.<br />Τον τραγουδά ευλαβικά στων αηδονιών τις τρίλιες.<br />Η αγαπημένη λύρα της, τους ήχους ζωντανεύει κι από ψηλά,<br />χαμόγελα γλυκά ο Αποσπερίτης!<br />(-Φωνή και λύρα, χάρμα αισθήσεων, σώμα Ένα!)<br />Με του βοριά το θρόισμα η πάγκαλη Αφροδίτη<br />χάδι ελαφρό απέθεσε στης Σάφως τ’ άξια χέρια.<br />Το πρόσωπό της άγγιξε, τα τρυφερά της χείλη,<br />κι αγκάλιασε την εκλεκτή, αηδονόλαλη γυναίκα,<br />μιας κι άλλη δεν ετόλμησε Ύμνο ευσεβή, πανώριο,<br />στον ιερό της το ναό με δέος ν’ απαγγείλει!<br /><br />Το βράδυ εκείνο σάστισαν τα φτερωτά του δάσους.<br />Τα κυπαρίσσια έγειραν ν’ αφουγκραστούν.<br />Οι γλάροι, δίπλωσαν τις φτερούγες τους<br />κι αφέθηκαν στο κύμα να τους λικνίζει στοργικά…<br />Ω! Τι στιγμή μεγάλη! Αυτή η γυναίκα, η θνητή,<br />Σαπφώ, της Λέσβου η κόρη, Δεκάτη Μούσα έγινε!<br />Των γυναικών η Πρώτη!<br /><span style="color:#ff0000;">( Εδώ κι αν έγινε το "σώσε"!!!!!!!! Ένα πανέμορφο νησί να "ντρέπεται" για το όνομά του, αφού το εκμεταλλεύτηκε ασύστολα τον τελευταίο αιώνα το ...τρίτο φύλο για να κατοχυρώσει νομικά συμβίωση κ.λ.π.! Άποψή μου, κόκκινο πανί...)</span></p><br /><p>Ο ΚΟΣΜΟΚΑΛΟΓΕΡΟΣ της ΣΚΙΑΘΟ